Σήμερα θα μιλήσουμε για κάτι καινούριο, διαφορετικό, αμφισβητήσιμο ως προς την υπόστασή του, αλλά εντελώς σχετικό με το ιστολόγιό μας. Το σημερινό θέμα μας είναι ο Αναρχοεθνικισμός, κάτι σα να λέμε Άκρο Κέντρο στην πολιτική. Είναι σύνθετη λέξη που θυμίζει τον Αθηναϊστοχριστιανισμό. Και όχι τυχαία, γιατί από πίσω βρίσκεται η ίδια μαγική, εσκεμμένα πολωτική, αλλά τελικώς ενωτική συνταγή. Διάβασα στο διαδίκτυο πως αυτό το κίνημα άρχισε να εμφανίζεται το 1990, αλλά υποτιμήθηκε, γιατί φάνηκε να είναι ανισόρροπο ως προς τα πιστεύω του. Μερικοί το είδαν ως ακροδεξιό και άλλοι ως απλά ένα μίγμα ακραίων πολιτικών πεποιθήσεων, χωρίς κάποια οργάνωση. Όμως για να φτάσουμε σε έναν ορισμό που δεν το αδικεί, ας δούμε τι σημαίνουν οι λέξεις από τις οποίες αποτελείται. Το πρώτο του συνθετικό, δηλαδή η αναρχία, σημαίνει την έλλειψη εξουσίας. Είναι η πίστη στο χάος, στα οποίο για να επιβιώσει το ανθρώπινο είδος, θα πρέπει να βασιστεί σε ενστικτώδεις συνεργασίες. Και εκεί είναι η αρμονία του. Δεν άρχεται κανένας κανενός και όλοι απλά επιβιώνουν χωρίς άγχος και ευθύνες. Το δεύτερο συνθετικό, δηλαδή ο εθνικισμός, είναι η ιδέα κατά την οποία μια ομάδα ανθρώπων στηρίζεται σε αυστηρότατες αρχές. Χρειάζεται απαραίτητα αφοσίωση στην κοινή τους ταυτότητα. Ταυτότητα που μπορεί να έχει να κάνει με κάποια σημαία, γλώσσα, θρησκεία, συγκεκριμένο έδαφος κατοίκησης, ήθη και έθιμα, νόμους και κανόνες συμπεριφοράς, είδη βιοπορισμού και άλλα. Οπότε καταλαβαίνουμε πως όταν συνδέονται αυτά τα δύο αντίθετα, μιλάμε για μια νέα και εκρηκτική πραγματικότητα, στην οποία όλα επιτρέπονται και όλα απαγορεύονται. Ο αναρχοεθνικιστής είναι ταυτόχρονα αναρχικός αλλά και εθνικιστής. Οπότε κάθε φορά επιλέγει με βάση την εμπειρία και την διαίσθησή του, για το πώς θα λειτουργήσει. Κάτι το ιδιαίτερα απρόβλεπτο, που τρομάζει το σύστημα.