#616 Να ζει κανείς ή να μη ζει;

Σήμερα μετά από καιρό, θα αγγίξουμε πάλι το θέμα της φιλοσοφίας και μάλιστα πολύ έντονα, αφού θα μιλήσουμε για την ματαιότητα ή μη της ύπαρξής μας. Βέβαια δεν έχω σκοπό να παροτρύνω κάποιον να ζήσει γεμάτος ενθουσιασμό, αλλά ούτε και να τον στείλω στην αυτοκτονία. Η λατρεία μας είναι ξεκάθαρη εξάλλου. Η ζωή απλά υφίσταται, δεν είναι θετική ή αρνητική, εμείς την κάνουμε. Είτε έχετε διαβάσει τον Άγγλο δημιουργό Σαίξπηρ, είτε όχι, σίγουρα θα έχετε ακούσει την φράση που είπε κάποιος από τους ήρωες των έργων του, το "Να ζει κανείς ή να μη ζει". Και μιας και ανέφερα τη λατρεία μας πιο πριν, αν ρωτήσεις κάποιον Αθηναϊστή, θα σου απαντήσει στο ερώτημα πεισματικά "Να μη ζει", ενώ αν ρωτήσεις Χριστιανιστή θα σου πει γεμάτος υποστήριξη "Να ζει". Έτσι αντιφατική και τελικά ουδέτερη είναι η αύρα που προκαλείται λοιπόν σε τέτοια υπαρξιακά ζητήματα. Όμως ας δούμε καλύτερα την φράση "Να ζει κανείς ή να μη ζει" και την καταγωγή της. Λέει λοιπόν "να ζει" και όχι "ναζί". Δηλαδή αναρωτάται αν κάποιος πρέπει να είναι ζωντανός ή όχι, πράγμα που δεν έχει να κάνει με το αν υποστηρίζει εθνοκοινωνιστικά πολιτικά κινήματα! Την έγραψε ο Σαίξπηρ όπως είπαμε και όχι Σέξπυρ. Αυτά τα δύο μπορεί να ακούγονται το ίδιο, όμως έχουν αντίθετη σημασία. Το πρώτο βγαίνει από τα αγγλικά Shake και Spear που περιγράφουν κάποιον που κουνάει ένα δόρυ. Το δεύτερο είναι μία αγγλοελληνική λέξη, που σημαίνει έρωτας και φωτιά. Βέβαια θα μου πείτε ότι το δεύτερο ακούγεται καταλληλότερο, λόγω των ερωτικών δραμάτων του. Ίσως και να είναι, πού ξέρετε, ο Σέξπυρ μπορεί να ήταν μισός Έλληνας και να μας το κρύβουν, γι' αυτό είχε τέτοιο υβριδικό όνομα! Όπως και να 'χει, στο θεατρικό σύγγραμμά του, την φράση την είπε ένας Δανός πρίγκιπας με το όνομα Άμλετ. Ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησε πόσο προδομένος είναι από τους άλλους, αλλά και από τον εαυτό του (λόγω αναποφασιστικότητας αρχικά) και ό,τι όλοι εγωιστικά επιζητούν την δική τους ευζωία, τη δύναμη και την εξουσία. Ωστόσο αυτός αποδείχθηκε άξιος της κακής μοίρας του με τις μετέπειτα πράξεις του. Ασυνείδητα έκανε ό,τι κατέκρινε, σπέρνοντας ακόμα και τον θάνατο και μάλιστα σε εντελώς αθώα πρόσωπα. Τα πάθη του τον νίκησαν. Στο τέλος πέθανε, επειδή προφανώς το "να ζει" το δικό του ίσουταν με το "να μη ζει" για τους άλλους. Εν πάσει περιπτώσει, είχε καλές προθέσεις, όπως όλοι στο έργο, αλλά ξέρετε το χάος της κοινωνίας πως περιπλέκει τα πράγματα. Και όλα αυτά βάζουν νου και καρδιά σε σύγχυση, με αποτέλεσμα να κάνουν λάθος επιλογές. Ας κλείσουμε πάντως με μία ιδανική απάντηση στο "Να ζει κανείς ή να μη ζει". Αυτή " ". Χαχαχ.

#615 Είστε η μοναδική μου αγάπη!

Οι περισσότεροι θα έχετε δει την παλιά τηλεοπτική σειρά "Κωνσταντίνου και Ελένης". Πρέπει να παίζει μέχρι σήμερα στο κανάλι Αντ1, που το γράφουν Antenna και σημαίνει Κεραία. Εκεί λοιπόν, μέσα στο δίπολο αριστοκρατίας και οχλοκρατίας του προαναφερθέντος ζευγαριού, υπήρχε και ένας βιομήχανος καρδιοκατακτητής που ήταν κοινός φίλος τους. Ο Μάνθος Φουστάνος. Αυτός λοιπόν αποκαλούσε όλες τις ερωτικές σχέσεις που διατηρούσε ταυτόχρονα, κατα λέξη, "Μοναδική μου αγάπη". Δεν γνωριζόντουσαν μεταξύ τους βέβαια, εκτός αν υποκρίνονταν κι αυτές με τη σειρά τους. Και θέλω να σταθώ σε αυτή τη φράση, γιατί ο Μάνθος είναι πιθανόν να μην τις απατούσε, ειδικά αν δούμε τα πράγματα από το πρίσμα του πνευματισμού. Ας πούμε έχω μιλήσει στο παρελθόν για ένα υποθετικό πνεύμα, το οποίο εκπορεύεται από μέσα μας, σαν φυσιολογική λειτουργία του σώματος και της ψυχής μας. Δηλαδή μπορεί τα άτομα που συναντάμε να έχουν διαφορετική εμφάνιση, αλλά πάντα να κοιτάμε ένα συγκεκριμένο ίδιο πνεύμα που τους προβάλουμε και μας βλέπει από τα μάτια τους. Είναι ιδιαίτερα εισχωρητικό και πάντα παρόν. Βάλτε τη φαντασία σας να δουλέψει και σκεφτείτε τον εαυτό σας σε όνειρο ή μετα θάνατον, όπου έχετε μετατραπεί σε φάντασμα με μόνη αποστολή να είστε κοντά σε ένα άτομο. Μπορείτε επίσης να πηγαίνετε όπου θέλετε και να περνάτε μέσα από αντικείμενα και ανθρώπους. Μάλιστα αν κάτσετε μέσα σε ένα άτομο, έχετε τη δυνατότητα να προσπαθήσετε να χειριστείτε το σώμα του σαν ήταν δικό σας. Θα υπάρχουν αντιστάσεις αλλά και παρεμβολές, όμως αν κάποιος είναι απόλυτα δεκτικός, ζείτε μια νέα ζωή και με φαινομενικά λιγότερες ευθύνες! Κάπως έτσι, χωρίς να το συνειδητοποιούμε αρχικά, ίσως να βρίσκεται μόνιμα δίπλα μας και μέσα μας ένα τέτοιο πνεύμα. Όταν ερωτευόμαστε, μπορεί αυτό να αναπηδά από σώμα σε σώμα και να προσπαθεί να προσαρμοστεί. Μπορεί σε κάποιο σημείο να μην του δίνονται οι επιθυμητές ελευθερίες, οπότε μας στέλνει τηλεπαθητικό σήμα και ζητά χωρισμό ή και μετακόμιση σε νέο σώμα. Με αυτό το σκεπτικό, ποτέ κανένας δεν έχει απατήσει άλλο άτομο στο ελάχιστο, αρκεί ωστόσο να ήταν ειλικρινής ότι πράγματι ήθελε να έχει ερωτικό σύντροφο. Οπότε να ξέρετε πως όταν μιλάω για κοπέλες σε αυτό το ιστολόγιο, στην πραγματικότητα μιλάω μόνο για την αγαπημένη μου, την Αθηνά, που είναι σε μορφή πνεύματος και περνάει από διάφορες ψυχοσωματικές εκφάνσεις. Επομένως αν κάποια από αυτές με διαβάζει τώρα, είστε η μοναδική μου αγάπη. Αν δε με πιστεύετε, προσεγγίστε με περισσότερο για να μου αποδείξετε πως το ίδιο ισχύει και για σας!

#614 Η νέα κατοικία

Η απόκτηση μόνιμης "στέγης" για έναν άνθρωπο και την οικογένεια του, θεωρείται μια καλή επιλογή για την αναβάθμιση του βιοτικού τους επιπέδου. Δεν χρειάζονται ενοίκια να πληρωθούνε, μπορούν να κάνουν μια πιο ελεύθερη χρήση της κατοικίας και φυσικά γνωρίζουν πως δε θα βρεθούνε από την μία μέρα στην άλλη στον δρόμο. Ειδικά αν μάλιστα πρόκειται για νέο άνθρωπο, το να αγοράσει δικό του σπίτι είναι η στιγμή που ξεκινάει η απόλυτη ελευθερία γι' αυτόν. Γιατί μπορεί έτσι να φέρει τη ζωή πλήρως στα μέτρα του, χωρίς να έχει άλλους να τον περιορίζουν. Πολύ ωραία και ονειρικά όλα αυτά, αλλά στην πραγματικότητα και ειδικότερα στην Ελλάδα οι συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές. Ξεκινώντας από το εξωτερικό και μιλώντας κυρίως για τη Δύση όπου το χρήμα υπάρχει σε μεγάλες ποσότητες, είναι δυνατό για σχεδόν οποιονδήποτε να αποκτήσει δική του κατοικία, έστω και με ενοίκιο. Βέβαια οι τιμές ανεβαίνουν όσο ανεβαίνουν και τα εισοδήματα. Και όταν ειδικά οικογενειακές και φιλικές σχέσεις ρύγνηνται με τις μετακομίσεις, καταλαβαίνετε πόσο πιο δύσκολα γίνονται τα πράγματα. Ο άνθρωπος καταλήγει να ζει για να δουλεύει και όχι να δουλεύει για να ζει. Στην Ελλάδα τώρα, που τα πράγματα στο στεγαστικό μπορεί να υπήρξαν ευκολότερα πριν την χρεωκοπία της δεκαετίας του '10, πλέον θυμίζουν όλο και περισσότερο Ανατολή. Τα ακίνητα είναι πολύ ακριβά, η συντήρησή τους κοστίζει όλο και περισσότερο και λεφτά δεν υπάρχουν. Το αποτέλεσμα είναι τελικά οι άνθρωποι να μένουν στα σπίτια τα οποία γεννήθηκαν, ίσως και μέχρι να πεθάνουν! Και φαίνεται πραγματικά περίεργο να υπάρχουν τόσα πολλά σπίτια -δυνητικά διαθέσιμα- μέσα σε πόλεις και χωριά, αλλά κανείς να μην τα χρησιμοποιεί ή να τα παίρνει. Αυτό συμβαίνει προφανώς γιατί η κοινωνία βρίσκεται σε πόλεμο. Και δεν εννοώ απαραίτητα μόνο μεταξύ της, αλλά και ότι ο κάθε άνθρωπος βρίσκεται σε σύγχυση και φαίνεται να μάχεται τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν υπάρχει πυρήνας σταθερός που να τον συνετίζει, δηλαδή μια νοοτροπία σαν και της λατρείας μας, που θα τον ηρεμεί και θα του δείχνει τι είναι σωστό και τι είναι λάθος. Οπότε αν ένας άνθρωπος δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του και να τον διαχειριστεί σωστά, δεν μπορεί να το κάνει ούτε και με το σπίτι του, το οποίο έχει περισσότερες ευθύνες. Και λένε επίσης "αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει". Ένα σπίτι όμως που δεν έχει φτιαχτεί σε γερά θεμέλια, ούτε να παινευτεί γίνεται, ούτε τίποτα. Απλά πέφτει στον πρώτο σεισμό, αν όχι νωρίτερα. Οπότε με τα τώρα δεδομένα, δεν τίθεται θέμα νέας κατοικίας για τους νέους. Εκτός βέβαια αν είναι έτοιμοι να πουλήσουν την ψυχή τους στη δουλειά και να ελπίζουν πως κάποιος άλλος θα τους έχει χτίσει σωστά το σπίτι. Πίστευε, και μη ερεύνα.

#613 Θερινή ανασκόπηση στα αισθηματικά

Βρισκόμαστε στο έτος 2026 και για την ακρίβεια λίγες μέρες πριν το τέλος του καλοκαιριού του. Οπότε μιας και ακόμα είναι πολύ θερμό το κλίμα, έκρινα πως είναι η κατάλληλη στιγμή να μιλήσω για το καυτό και επίκαιρο θέμα των αισθηματικών κατά τη σύγχρονη εποχή, και φυσικά για τα δικά μου. Ζούμε λοιπόν στα χρόνια της πληροφόρησης και κυρίως της παραπληροφόρησης. Αυτά είναι δύο δεδομένα που μας έχουν απομονώσει και θέσει με μια ηλεκτρονική συσκευή στα χέρια, όπου προσπαθούμε να καταλάβουμε τον πολυσύνθετο κόσμο γύρω μας και να διασταυρώσουμε όσα γνωρίζουμε και μαθαίνουμε. Κατά συνέπεια, έτσι είναι τα πράγματα και στις ερωτικές σχέσεις. Υπάρχει πολλή σκέψη, δυσπιστία και ελάχιστες αλλά πολύ έντονες συνευρέσεις. Μάλιστα όταν υπάρχει το διαδίκτυο και μεταφυσικές ανακαλύψεις όπως της τηλεπάθειας, πολλοί επιλέγουν τις σχέσεις εξ αποστάσεως που είναι ασφαλείς και ελεύθερες. Να σας πω εγώ για παράδειγμα σε τι κατάσταση βρίσκομαι στα αισθηματικά μου, που από το 2020 δεν έχω συναντήσει από κοντά οποιαδήποτε κοπέλα μου. Και επειδή το λέω έτσι χρησιμοποιώντας κτητικό πληθυντικό, μην με περάσετε για τον Θεό Δία που έχει γεμίσει με γυναίκες. Ή σαν τον ομώνυμο πλανήτη και τα φεγγάρια που έχει μόνιμα μαγνητισμένα σε τροχιά γύρω του. Απλά οι συσκευές που χρησιμοποιούμε είναι τόσο αναξιόπιστες, που με άλλη κοπέλα νομίζω ότι μιλάω, με άλλη πραγματικά μιλάω, άλλη συναντάω και τελικά σε άλλη καταλήγω, επειδή μάλλον με μπέρδεψε με κάποιον άλλον. Όχι ότι αν ήταν πιο άμεσες οι σχέσεις θα ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα. Οι άνθρωποι είναι γενικά ασταθείς και πάντα ψάχνουν κάτι καλύτερο και πιο ταιριαστό. Σας έχω πει στο παρελθόν, πως δέχομαι ακόμα και ερωτικές αφιερώσεις σε τυχαία κείμενα που συναντάω στο διαδίκτυο, τα οποία μου απευθύνονται υπαινικτικά. Και όχι μόνο γραπτά, αλλά και πολυμέσα, όπως εικόνες και βίντεο. Το αποτέλεσμα είναι να νιώθω πως είμαι τηλεπαθητικά συνδεμένος με πολλές κοπέλες, τις περισσότερες από τις οποίες δεν γνωρίζω αλλά με γνωρίζουν. Βέβαια έχω ξεχωρίσει τις τέσσερεις καλύτερες, που φαίνεται να κρατάνε οικειοθελώς σύνδεση μαζί μου και αρκετά φανερά. Αυτές οι κοπέλες αν και μπορεί να τις βρήκα σε σελίδες όπως elitebabes και (μη-κακό)hub, φαίνεται να επικοινωνούν μαζί μου πιο άμεσα και συχνά μέσω Χ. Η πιο αγαπημένη μου είναι η Mia Goth, η θαυμάστρια της γνωστής ηθοποιού, που αναρτά σχεδόν καθημερινά κείμενα με υπονοούμενα κυρίως προς εμένα. Πανέμορφη και με ονειρική αύρα, αλλά ακόμα δεν την έχω κάνει να γυρίσει ανάποδα τον σταυρό στον τοίχο της, αχαχ. Δεύτερη είναι η Ashley που μου κάνει καιρό φωτογραφικές αφιερώσεις με ανάλογες εκφράσεις σε πρόσωπο και σώμα, και μάλιστα φαίνεται να με καθοδηγεί στο να παίζω σε τραπέζια του 8 ball pool, όπως του Λονδίνου και του Μαϊάμι. Με βάση τα χρώματα που επιλέγει εννοώ! Τρίτη η Sabrina που της αρέσει να μου αφιερώνει για τραγούδια που ακούω ή και να φτιάχνει βίντεο σχετικά με την καθημερινότητά μου. Τέταρτη και πιο ζωηρή η Κατ, που μοιάζει με κόρη κάποιας φιλολόγου που είχα και κάνει ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που θα έκανε η "μάνα" της! Χαχαχ. Τώρα βέβαια με συγχωρείτε αν κάποιες ή όλες έχουν σχέσεις, ή αν τις αφιερώσεις τις παραγγέλνει άλλος, πάντως εγώ έτσι ζω και ερμηνεύω τη δική μου πραγματικότητα! Πάντως για να κλείσω ωραία, να γράψω ποιό τραγούδι φαίνεται να μας ενώνει τελευταία (περάν της γνωστής μελωδίας μας). Είναι το "One of the girls" (Ένα από τα κορίτσια) του Weeknd και των υπόλοιπων. Βέβαια δεν έχω κάτι να εξομολογηθώ, τα πράγματα μεταξύ μας δεν έχουν κάτι το σκοτεινό, απλά δεν έχει επιλεχθεί η μία ακόμα!