#606 Προκαλώντας παράνοια

Όπως γνωρίζετε, οι ελληνικές λέξεις είναι αναντικατάστες σε πολλά ξένα λεξικά, ακόμα και σήμερα. Και αυτό ενώ η σύνθεσή τους δεν μπορεί να αιτιολογηθεί εύκολα γι' αυτούς. Διατηρούνε δηλαδή "ψεγάδια" στη γλώσσα τους, άγνωστο το γιατί. Θέλουν άραγε να τονίσουν την καταγωγή της όποιας λέξης, που πιθανώς να είναι χαρακτηριστική του τι περιγράφει, ή έχουν την τάση για αλλαγή της γλώσσας τους προς κάτι πιο απλοϊκό ή εξειδικευμένο; Όποια και να είναι η αλήθεια, ο μέσος άνθρωπος μπορεί να μην το έχει φιλοσοφήσει καθόλου, οπότε μη σας πιάσει ξαφνική παράνοια. Για παράδειγμα η λέξη που μόλις είπα, ακόμα και στα αγγλικά είναι ίδια παρεμπιπτόντως, γράφεται paranoia. Βγαίνει από το "παρά" που σημαίνει "λανθασμένα" σε αυτή την περίπτωση και το "νοώ" που είναι να σκέφτεται κάποιος. Δηλαδή η παρερμηνευτική σκέψη. Μάλιστα η παράνοια υπάρχει και ως ψυχική ασθένεια, κατά την οποία ένας άνθρωπος έχοντας ως πυρήνα μια τέτοια νοοτροπία, δρα παράλογα και ανεξέλεγκτα. Βέβαια για να λειτουργεί έτσι ένα άτομο, τόσο μπερδεμένα, κάποιος του συμπεριφέρθηκε με τον ίδιο τρόπο κατ' επανάληψη. Πιθανότατα ολόκληρη η κοινωνία. Αυτή η ασθένεια που του προκλήθηκε ήταν το αποτέλεσμα. Ωστόσο αν και δυνητικά επικίνδυνη, μπορεί να μετατραπεί σε θεραπεία αν ωριμάσει μέσα του. Και ας δούμε πως το ένα οδηγεί στο άλλο. Ο ψυχολογικός πόλεμος που δέχεται και αναμεταδίδει μια ομάδα ανθρώπων για λόγους επιβίωσης, συνήθως από άτομα ψηλά στην ιεραρχία που είναι ακατάλληλα και κοντόφθαλμα, δημιουργούν σύγχυση στον καθένα. Μάλιστα είναι μεταδοτικό αυτό, καθώς ρίχνει τα νοητικά φρούρια με τον ίδιο ακριβώς τρόπο σε όλους, στα σημεία που υπάρχει μαζική ευαλωτότητα. Έτσι μία μονάδα όταν δέχεται μόνιμα επίθεση από όλους, προσαρμόζεται αναλόγως για να αμυνθεί. Αν η πίεση είναι μεγάλη, μπορεί να αντιδράσει ίσα, ακόμα και αν δεν έχει λογική ή όρια ό,τι κάνει. Ο χαρακτήρας του συγκεκριμένου ανθρώπου εξελίσσεται σε κάτι που οι υπόλοιποι το θεωρούν ασθένεια, αλλά γι' αυτόν είναι ο μόνος τρόπος ώστε να επιζήσει. Και στο τέλος αυτή η παράνοια, αν λειτουργήσει σωστά, δημιουργεί κάτι καλύτερο και από θεραπεία. Είναι μια καινούρια ολοκληρωμένη προσωπικότητα, που έχει ηρεμήσει και έχει συνειδητοποιήσει το πώς λειτουργεί ο κόσμος γύρω του. Πλέον αν πάνε να τον κάνουν να αντιληφθεί λάθος και εκφοβιστικά πράγματα για να τον χρησιμοποιήσουν, με βάση την συνολική εμπειρία του, καταλαβαίνει μόνο ό,τι και όπως το θέλει αυτός! Αντί να καταλαβαίνει αποκλειστικά ό,τι θέλουν οι άλλοι δηλαδή. Γιατί μια εφιαλτική κοινωνία αυτό αξίζει και τίποτα περισσότερο ή λιγότερο. Ένα παιχνίδι χαλασμένου τηλέφωνου χωρίς τέλος.

#572 Το χαλασμένο τηλέφωνο

Στο παρελθόν έχω κατακρίνει την ποιότητα της δημόσιας εκπαίδευσης, ενώ έχω δώσει έμφαση και στο αμφιλεγόμενο μέρος των παιδικών δραστηριότητων που περνάνε από γενιά σε γενιά. Για παράδειγμα να πω για το γνωστό παιχνίδι "χαλασμένο τηλέφωνο", που σίγουρα δεν έχει μακρά ιστορία, καθώς το τηλέφωνο εφευρέθηκε μόλις τον 19ο αιώνα. Σύμφωνα με τους κανόνες του, για να παιχτεί θα πρέπει να συγκεντρωθεί κάποιος αριθμός ατόμων και αρχικά ένας να σκεφτεί μία φράση. Αυτή τη φράση θα την πει ψιθυριστά στο αφτί του επόμενου και αυτός θα την μεταδώσει όπως νομίζει ότι την άκουσε στον μεθεπόμενο. Όλο αυτό συνεχίζεται μέχρι και το τελευταίο άτομο. Όταν ολοκληρωθεί ο κύκλος, τότε συγκρίνεται η πρωτότυπη εκδοχή της φράσης με την τελική, που καθορίζεται ανάλογα με το πως την άκουσε και ο τελευταίος. Συνήθως είναι αλλαγμένη, επειδή την έχει πειράξει και από λίγο ο καθένας για διάφορους λόγους, άθελά του και μη. Θα μου πείτε "τί κακό έχει αυτό το παιχνίδι και το κατηγορώ;". Όπως και όλα τα υπόλοιπα, έχει έντονο διδακτικό μέρος. Όμως δυστυχώς βλέπω ότι οι ενήλικες ποτέ δεν το καταλάβανε σωστά, ούτε ξεπεράσανε την παιδική τους ηλικία και συνεχίζουν να το χρησιμοποιούν καταχρηστικά! Η κοινωνία όπως είναι φτιαγμένη να επιβραβεύει τον εγωισμό και την αυταπάτη των πολλών, με αποτέλεσμα κανένας στο τέλος να μην έχει έστω και ένα αξιόπιστο άτομο για να επικοινωνήσει. Ακόμα και οι συσκευές επικοινωνίας μας είναι πειραγμένες, με τους ωτακουστές όχι απλά να παρερμηνεύουν όσα ακούνε, αλλά να τα αλλάζουν πλήρως ή και να μας συνδέουν με άλλα άτομα από αυτά που περιμέναμε. Πλέον δηλαδή τα τηλέφωνά μας είναι πραγματικά χαλασμένα, ενώ όποιον και να συναντήσουμε άλλα θα μας πει, άλλα θα εννοεί και εμείς άλλα θα καταλάβουμε. Κανείς δεν κοιτάει να είναι ειλικρινής και ακριβής σε όσα λέει, γιατί προτιμάει να χάνεται στην μέθη της μαζικής ανευθυνότητας. Για να γλιτώσει ο κόσμος μια μικρή ίσως τιμωρία, ως φυγόπονος προτιμά να εθελοτυφλήσει. Έτσι αφήνει το πρόβλημα να γιγαντωθεί και αναπόφευκτα η τιμωρία γίνεται μεγαλύτερη και για περισσότερους. Και να εξηγήσω τι εννοώ. Αν για παράδειγμα κάποιος δει να έχει πάρει φωτιά ένα δέντρο και υπάρχει εμφανής ενοχή υψηλόβαθμου ατόμου λόγω του σημείου, τότε υπάρχει ο κίνδυνος η αναφορά του είτε γίνει είτε όχι, να μην φτάσει έγκαιρα ώστε να υπάρξει πυρόσβεση. Δηλαδή για να γλυτώσει ο κόσμος μια επίπληξη, κάποια μικρή κύρωση ή παραίτηση, επιλέγει να αφήσει την φωτιά να κάψει το περιβάλλον του, την σοδειά του, ίσως και τα σπίτια του. Το συμπέρασμα είναι ότι πρέπει να προσέχουμε ακόμα και στις πιο μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας και να μην βλέπουμε το τίμημα της αλήθειας ως μεγαλύτερο από ότι είναι. Γιατί το τίμημα του ψέματος είναι πολύ μεγαλύτερο. Μπορεί και να εξαφανίσει μια κοινωνία.

#421 Αποθηκευμένες προσωπικότητες στο μυαλό μας

Έχω διαβάσει σε διαδικτυακά άρθρα στο παρελθόν, για την δημιουργία πολλαπλών προσωπικοτήτων στο μυαλό κάποιου. Που τις χρησιμοποιεί όλες εναλλάξ, παρόλο που είναι μόνο ένα άτομο. Αυτό συμβαίνει ως ψυχική άμυνά του, ώστε να ελιχθεί σε μία τερατώδη, ασφυκτική κοινωνία και να επιβιώσει. Πολλές και διαφορετικές οι κλειδαριές σε μία τόσο μεγάλη φυλακή, οπότε ανάλογα είναι και τα κλειδιά που θα πρέπει να φτιαχτούν για να τις ανοίξουν. Θυμάμαι βέβαια και εναλλακτική, πιο ενστικτώδη προσέγγιση. Ο Ζαγρέας στο παιχνίδι Άδης απλά μονομαχεί με όποιον βρίσκει μπροστά του, χωρίς να χάνεται στους ψυχολογικούς λαβυρίνθους τους, κατά την έξοδο του από τον Κάτω Κόσμο. Όμως δεν γράφω αυτή την ανάρτηση για να πω τα ήδη γνωστά. Απλά είναι μία καλή αφετηρία και ίσως πιθανή εξήγηση για τον λόγο που συμβαίνει αυτό που ακολουθεί. Έχω παρατηρήσει, λοιπόν, πως όταν σκέφτομαι για κάποιο άτομο και τον χαρακτήρα του, τότε ξαφνικά τα λόγια μου χάνονται στην ορμή ενός πνευματικού χειμάρρου. Είναι σαν αυτό το άτομο να αρχίζει να μιλάει από μόνο του μέσα μου. Αρχικά πίστευα πως απλά το μυαλό μου προσπαθεί να υποθέσει τον τρόπο που σκέφτεται κάποιος. Όμως δεν μπορώ να πειστώ για κάτι τέτοιο πλέον, γιατί νιώθω μια τόσο μεγάλη μεταφυσική παρέμβαση, που μοιάζει τα λόγια να εισβάλλουν στο μυαλό μου από άλλα πνεύματα ή και από το ίδιο το άτομο! Τι να πω, στοιχειώνομαι από πνεύματα ηθοποιούς, που προσποιούνται διάφορες προσωπικότητες που περνάνε από το μυαλό μου; Ακόμα και ασυναίσθητα; Όμως αυτό δεν γίνεται πάντα ζωντανά, αλλά υπάρχουν και έτοιμα προγραμμένα λόγια άλλων στον εγκέφαλό μου. Πιθανώς σημειωμένα από πνεύματα εδώ και καιρό. Εγώ πάντως δεν θυμάμαι να τα έβαλα ο ίδιος εκεί! Μερικές φορές παρατηρώ και αυτά να ανανεώνονται αστραπιαία, τη στιγμή που τα ανασκαλίζω. Και σε αυτό το σημείο αναρωτιέμαι, αν το πνευματικό φαινόμενο που ζω, είναι μια υπερφυσική μετεξέλιξη του συνδρόμου των πολλαπλών προσωπικοτήτων. Όμως θα μπορούσε να είναι απλά άλλη μια δεξιότητα που απέκτησα στην ιερατική μου σταδιοδρομία. Όπως και να 'χει, πάντα αυτή η κατάσταση επικρατεί στον κόσμο. Ας θυμηθούμε την παροιμία "ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε". Ή οι άλλοι φταίνε ή εμείς. Εγώ δεν μπορώ να πω τι συμβαίνει στην περίπτωσή μου, δηλαδή αν οι άλλοι μου δημιουργήσαν εξωφρενικές άμυνες ή αν εγώ έχω "μπει" σε αδιάκριτο βαθμό μέσα σε άλλους. Και εδώ λήγει το ζήτημα. Πάντως το όλο και ισχυρότερο πλοίο μας, με την μαυρόασπρη Πεντάσταυρη σημαία, δε θα σταματήσει το ταξίδι του, γιατί είναι προετοιμασμένο για κάθε λογής αντιξοότητες.

#418 Ψυχιατρική και μεταφυσική ψυχολογία

Δεν το θεωρώ διόλου απίθανο να έχετε ξανακούσει την αξιομνημόνευτη φράση "Ψυχοπαθείς ψυχίατροι έχουν τρελάνει τον πλανήτη". Διότι ο όρκος στον Ιπποκράτη δεν φτάνει για να προστατευθεί ένας ασθενής. Δεν είναι μόνο οι επίορκοι που βλάπτουν το χέρι που τους ταΐζει. Η επιστήμη την οποία έχει διδακτεί κάποιος και με βάση αυτή προσπαθεί να υπηρετήσει τους γύρω του, πρέπει να είναι και πραγματικά αξιόπιστη. Η συνήθως βεβιασμένη έγκριση από καθεστωτικά πανεπιστήμια δεν αρκεί. Δε θέλω όμως να κρατήσω το θέμα για πολύ στην ψυχιατρική, για την ψυχολογία θέλω περισσότερο να μιλήσω. Αλλά η πρώτη είναι ένα στρεβλό -για την ώρα- παρακλάδι της δεύτερης, που δείχνει πως υπάρχει πρόβλημα στην ρίζα. Η ψυχολογία, λοιπόν, είναι η επιστήμη της μελέτης της νοητικής και συναισθηματικής λειτουργίας του ανθρώπινου μυαλού. Παρατηρεί την συμπεριφορά του ανθρώπου ως αποτέλεσμα αυτής, και προσπαθεί να την διορθώσει όταν μοιάζει επικίνδυνη για αυτόν και τους γύρω του. Όμως δυστυχώς δεν υπάρχει πραγματική ενσυναίσθηση των ψυχικά ασθενών. Υπάρχουν μόνο γενικά αποδεκτές θεωρίες για το πως πρέπει να λειτουργεί ο ιδανικός άνθρωπος, που οδηγούν σε ακριβές, πρόχειρες και άστοχες θεραπείες, ώστε να "διορθωθούν" όποιες φυσικές παρεκκλίσεις του. Κι έτσι ο κόσμος που εμπιστεύεται τις εν λόγω επιστήμες, καταλήγει συνήθως χειρότερα άρρωστος, χρεωκοπημένος και πιθανώς να εθίζεται στα φάρμακα που του χορηγούνται. Όμως αν αναπτύξουμε τον μεταφυσικό τομέα τους, μπορούμε να βρούμε την ενσυναίσθηση που λείπει. Ένας επαγγελματίας μεταφυσικός ψυχολόγος, θα μπορούσε να συνδέεται με τους ασθενείς και να διαισθάνεται αύρες, συναισθήματα, αλλά ακόμα και σκέψεις τους. Η μεταφυσική ψυχολογία είναι αδιαμφισβήτητα το επάγγελμα του μέλλοντος, καθώς έχει ατελείωτα περιθώρια για να αναπτυχθεί. Μπορεί, ας πούμε, να γίνει ακόμα και εξ αποστάσεως. Από κάποια εφαρμογή συνομιλίας ή τηλεσυνδιάσκεψης. Τουλάχιστον εγώ αυτό έχω καταλάβει, λόγω διαδικτυακών μου δραστηριοτήτων, που πάντα με έφερναν κοντά στα άτομα με τα οποία επικοινωνούσα, εντελώς μαγικά. Ήταν σαν να μας είχαν στοιχειώσει φαντάσματα ταυτόχρονα, που λειτουργούσαν σαν νοητές κάψουλες τηλεμεταφοράς, και μας μετέδιδαν αμφίδρομα ό,τι νιώθαμε μέσα μας. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να λειτουργήσει αποκλειστικά και μόνο για διάγνωση, αλλά και για θεραπεία. Όπως ακριβώς ο Ιησούς Χριστός θεράπευε τους δαιμονισμένους, απλά συνδεόμενος τηλεπαθητικά με αυτούς, βάζοντάς τους στην προσοχή του. Και ποιός ξέρει, μπορεί αντί για χάπια, να τους χορηγούσε με ξόρκια ή να τα έλεγε από μέσα του ο ίδιος. Διότι μερικά πνεύματα θέλουν και είναι πράγματι ικανά να ακολουθήσουν σε μεγάλο βαθμό τις εντολές μας. Να τις εκτελέσουν αποτελεσματικά, πράττοντάς το με μυστηριακό μεταφυσικό τρόπο.

#396 Η πιθηκοποίηση του ανθρώπινου είδους

Λέγεται από την παντογνώστρια επιστημονική κοινότητα πως το σύμπαν δημιουργήθηκε από κάποια έκρηξη, περίπου 15 δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Κάπου 5 δισεκατομμύρια έτη ύπαρξης φαίνεται να έχει και η Γη, ενώ λίγα λιγότερα η ζωή σε αυτήν. Εικάζεται πως γενικά η ζωή επί της Γης ξεκίνησε στην θάλασσα, από μικροσκοπικά κύτταρα. Αυτά ενωθήκανε μεταξύ τους και εξελιχθήκανε, δημιουργώντας πιο περίπλοκους οργανισμούς. Σταδιακά κάποια από τα καινούρια αυτά όντα, όπως και οι προγόνοι μας, την εγκατέλειψαν και πήγαν να μείνουν στην ξηρά. Εκεί αναπτύχθηκαν περαιτέρω, άλλαξαν οι ζωικές τους μορφές με το πέρασμα του χρόνου και μετατράπηκαν σιγά σιγά σε πιθήκους. Αρκετά πρόσφατα η εξέλιξη μας οδήγησε στο να γίνουμε οι γνωστοί άνθρωποι, δηλαδή η κορυφή της τροφικής αλυσίδας της Γης. Ε λοιπόν ως εδώ ήταν. Τώρα φαίνεται να αντιστρέφεται η εξέλιξή μας. Η ανθρώπινη κοινωνία δεν φαίνεται να ψάχνει για χρήσιμα μέλη πια. Ανατρέφει άτομα που θα ακολουθούν εντολές μετά από "μαστίγωμα" και θα δρουν σαν ζώα του θιάσου. Και μετά πίσω στα κλουβιά τους για να ξεκουραστούν λίγο και να συνεχιστούν τα βασανιστήρια την επόμενη μέρα. Είναι σαν το ανθρώπινο είδος να επιχειρεί άθελά του την πιθηκοποίησή του. Και αυτό το κάνει επειδή έχει τους υπόλοιπους όμοιούς του για κατώτερους και τους φέρεται άσχημα υποβαθμίζοντάς τους. Δεν βλέπει, ας πούμε, πως όταν δημιουργείται μια ρύπανση από καύσιμα στη θάλασσα, αυτή εξαπλώνεται παντού. Έτσι και με τους ανθρώπους, κάποια στιγμή οι κακοποιημένοι θα γίνουν πλειοψηφία και θα βρεθούν να εξουσιάζουν και τους "έξυπνους". Και φυσικά αυτοί δε θα ξέρουν τίποτα άλλο πέρα από ό,τι τους έμαθαν. Δηλαδή να πιθηκίζουν χωρίς καμμία δεύτερη σκέψη ή ανθρώπινη συνείδηση. Έτσι θα στείλουν άπαντες στην καταστροφή. Μη σας πω ακόμα και την ίδια τη γη θα την στείλουν από κει που ήρθε με μια νέα Μεγάλη Έκρηξη. Πιθανώς πυρηνική, εκτός αν έχουμε προλάβει να εφεύρουμε τίποτα άλλο ισχυρότερο, εντελώς κατα τύχη, πριν εξαφανιστούμε!

#372 Το αδηφάγο τέρας του Δημοσίου

Το δημόσιο, ειδικά στις μέρες πολύ κακών κυβερνήσεων, αποτελεί ένα αδηφάγο τέρας. Ό,τι λεφτά και να πάρει, ποτέ δεν του είναι αρκετά. Οι κρατικές υπηρεσίες λοιπόν, που λειτουργούν σαν αναπόσπαστο κομμάτι ενός κράτους, έχουν την δυνατότητα να δρουν ανεξέλεγκτα. Και αυτή την δυνατότητα την εκμεταλλεύονται στο έπακρο, ειδικά σε χώρες όπως η Ελλάδα, όπου κυριαρχεί η διαφθορά. Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι τα ελληνικά ταχυδρομεία. Τα βλέπουμε να κάνουν ατελείωτες και αχρείαστες σπατάλες για χρόνια, πλουτίζοντας άπαντες εκτός του κράτους, το οποίο και βυθίζουν βαθύτερα στην οικονομική κρίση. Και κάποιοι ένιωσαν έκπληξη που υποκαταστήματά τους έκλεισαν. Οι πυροσβέστες βάζουν φωτιές από μόνοι τους ή αφήνουν προβληματικές καταστάσεις όπως με εύθραυστα καλώδια να συνεχίζουν να υπάρχουν. Επίσης αργούν να πάνε στις πυρκαγιές επίτηδες, χρησιμοποιώντας δικαιολογίες ότι δεν είναι αρκετοί, για να προσληφθούν κι άλλοι! Οι αστυνομικοί όχι απλά εγκληματούν οι ίδιοι, αλλά προσλαμβάνονται κατα εκατοντάδες και χιλιάδες απλά για να καλύπτουν εγκλήματα πολιτικών και να σταματούν διαδηλώσεις. Οι στρατιωτικοί φροντίζουν να υπάρχει μόνιμα αναταραχή εντός και εκτός συνόρων, με σκοπό το χάος που οδηγεί σε αύξηση των στρατιωτικών δαπανών του κράτους. Η τροχαία χαλαρώνει στο κρεβατάκι της, ενώ η τεχνητή νοημοσύνη των οδικών καμερών τους επιβραβεύει με ληστρικά χρήματα. Τι να πούμε και για τους γιατρούς, που ποτέ δεν θα μάθουμε ποιές επεμβάσεις χρειάζονταν πραγματικά. Είναι και τα πανάκριβα φάρμακα που συνταγογραφούνε, που δεν ξέρουμε αν χρειάζονται αγορά κατ' αρχάς και αν είναι σε πειραματικό στάδιο χωρίς να το γνωρίζουμε. Οι πολιτικοί επίσης δεν φαίνεται να έχουν ίχνος συνείδησης, καθώς απλά τους ενδιαφέρει η τεχνητή υπόληψη που έχουν δημιουργήσει στην κοινή γνώμη και όχι αν πράγματι είναι ηθικοί και παραγωγικοί. Δυστυχώς, το δημόσιο μοιάζει σαν οργανωμένη εχθρική στρατιά εντός των τειχών της χώρας. Και αυτό συμβαίνει επειδή δεν έχουμε πραγματική δημοκρατία, αλλά κρυφή βασιλεία.

#354 Ο πυρήνας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Πολλοί μιλάνε για τα ανθρώπινα δικαιώματα, λίγοι τα κατανοούνε και ακόμα λιγότεροι τα χαίρονται. Με λίγα λόγια, αυτά ξεκινάνε από το σημείο που ο άνθρωπος ως μονάδα νιώθει όμορφα και καταλήγουν στην συλλογική ευζωία. Έχοντας πει αυτά τα απλά πράγματα και κάνοντας μια αναζήτηση στο διαδίκτυο, βρίσκω να τα εξηγούν περιφραστικά και να τα έχουν χωρίσει σε κατηγορίες. Διαβάζω ότι όλοι έχουν ανθρώπινα δικαιώματα, ανεξαρτήτως της όποιας ταυτότητάς τους. Είτε είναι ημεδαποί είτε αλλοδαποί, είτε άνδρες είτε γυναίκες, είτε Αθηναϊστές είτε Χριστιανιστές! Δηλαδή δεν πρέπει να γίνονται καθόλου διακρίσεις. Πρέπει ο καθένας να μπορεί να ζει ελεύθερα, με υγεία, αλλά και να εκφράζει όσα αισθάνεται. Να είναι σε θέση να έχει ένα εισόδημα, να κοινωνικοποιείται και να μην δέχεται βασανιστήρια. Αυτό βέβαια σημαίνει πως θα πρέπει να σέβεται και τους υπόλοιπους ανθρώπους γύρω του, διότι διαφορετικά θα υπάρξουν κυρώσεις, όπως είναι λογικό. Περιορισμοί των δικών του δικαιωμάτων, για να μην περιορίζει αυθαιρέτως των αλλονών. Κι εκεί ξεκινάει η περιπλοκή των πραγμάτων, όταν τα συλλογικά δικαιώματα γίνονται ο λόγος για την καταπάτηση των ατομικών. Διότι οι πολλοί άνθρωποι όταν είναι ομαδοποιημένοι, χάνονται στην φλυαρία τους, στην αυταπάτη του μυαλού τους και αγνοούν τις λεπτομέρειες. Μπορούν να κακοποιούν ένα άνθρωπο και να πιστεύουν ότι αυτός τους κακοποιεί. Και γι' αυτό είπα από την αρχή ότι το σημαντικό είναι να μην ξεχνάμε τον πυρήνα της όλης φιλοσοφίας. Ένα άνθρωπος ως μονάδα πρέπει να νιώθει ευχάριστα που είναι ζωντανός και ο,τιδήποτε άλλο αποτελεί κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του. Οι ατελείωτοι νόμοι χάνουν την αξία τους και καταντάνε μισανθρωπικοί και αντισυνταγματικοί, όταν αυτός ο πυρήνας δεν προστατεύεται.

#273 Πώς εντοπίζουμε τα τοξικά άτομα

Με τον προκλητικό τίτλο -βάσει δικών μου συνειρμών- που ο ίδιος έβαλα, μπαίνω στον πειρασμό να απαντήσω με ιδιαίτερα λακωνικό και αποστομωτικό τρόπο. Και θα το κάνω. Υπάρχει λοιπόν μια αρκετά γρήγορη σε αποτελέσματα τεχνική, για να εντοπίσετε τους τοξικούς ανθρώπους, αν και δεν είναι πάντα αξιόπιστη. Απλά θα πρέπει να είστε οι εαυτοί σας και να παρατηρήσετε ποιοί θα σας αποκαλέσουν, με άμεσο ή έμμεσο τρόπο, τοξικούς. Αυτοί λοιπόν είναι τα άτομα που ψάχνετε, αφού δεν χάνουν δευτερόλεπτο να αντιστρέψουν την πραγματικότητα εις βάρος των άλλων! Όμως καλός ο γρήγορος δρόμος, αλλά ας δούμε τα πράγματα και από τον μακρύ και ασφαλή δρόμο. Ας προσπαθήσουμε να ορίσουμε το είδος τέτοιων ανθρώπων. Χμμ. Τί μπορεί να πει κανείς άραγε για τα τοξικά άτομα, αφού σίγουρα θα το μάθουν και θα γίνουν ακόμα πιο ενοχλητικά. Όμως ας το διακινδυνεύσουμε και ας μιλήσουμε γι' αυτά. Με τον όρο "τοξικά άτομα" σε αυτό το άρθρο, εννοούμε ομάδες ανθρώπων αλλά και μεμονωμένους, που δεν μπορούμε όχι απλά να τους απευθύνουμε τον λόγο, αλλά ούτε καν να περάσουμε από δίπλα τους. Ακόμα και αν είναι διαδικτυακά. Διότι τέτοια άτομα περιβάλλονται από μία πολύ αρνητική αύρα, που δεν καταλαβαίνουν οι ίδιοι, επειδή ίσως την έχουν συνηθίσει. Όπως κάποιος συνηθίζει την βρόμα του και αδιαφορεί για τους άλλους που είναι κοντά του. Εντελώς ανεξήγητα, με μεταφυσικό τρόπο, θα νιώσουμε διάφορα αρνητικά συναισθήματα όταν είμαστε κοντά στους τοξικούς. Είναι συνήθως συναισθήματα δυσφορίας, εκνευρισμού, λύπης, άγχους, φόβου, καψίματος, ασφυξίας, σύγχυσης, ντροπής, πανικού αλλά ακομά και τάσεις κρίσης που ομοιάζουν σε επιληψία. Και όπως η λάμψη της αστραπής έρχεται πάντα πριν από τον ήχο της, έτσι επίσης αυτή η καταιγίδα αρνητικότητας ξεσπάει πριν καν να ακούσουμε τι έχουν να πούνε. Όταν βέβαια κάνουν γνωστές τις σκέψεις τους, τότε είναι το κερασάκι στην τούρτα που λένε. Ό,τι και να πούνε αυτά τα άτομα, πάντα τα λόγια τους μας κάνουν να νιώθουμε άσχημα. Πραγματικά η προειδοποιητική κακή αύρα που νιώσαμε πρωτύτερα, φαίνεται να επαληθεύεται πλήρως ως εύστοχη διαίσθησή μας. Επικοινωνώντας μαζί τους, συνειδητοποιούμε πως νιώθουμε ακριβώς τα ίδια πραγματα που νιώθαμε όταν αρχίσαμε να τους πλησιάζουμε, χωρίς καν να γνωρίζαμε τίποτα άκομα τότε. Γενικά αυτές φαίνεται να είναι οι φυσικές και μεταφυσικές ιδιότητες των τοξικών ατόμων. Όμως μην είστε ποτέ σίγουροί πως τους εντοπίσατε, γιατί ξέρουν καλά να κρύβονται πίσω από άλλα άτομα τα οποία χειρίζονται. Αν κάνετε λάθος με τις άδικες προκαταλήψεις και κατηγορίες σας, θα γίνεται το ίδιο τοξικοί και ελεγχόμενοι.

#268 Ρατσισμός και φυλετικές διακρίσεις

Τελευταία γίνεται πολύς λόγος για αδικήματα περι ρατσισμού, δηλαδή φυλετικών διακρίσεων. Το να θεωρείται μία φυλή κατώτερη και να δηλώνεται ανοιχτά από κάποιον ή κάποιους, αποτελεί κάποιου είδους έγκλημα. Όμως είναι άξιο αναφοράς πως τέτοιοι γραπτοί αλλά και άγραφοι νόμοι νωρίτερα, έκαναν έντονη την εμφάνισή τους μαζί με την έξαρση της εγκληματικότητας από συγκεκριμένες φυλετικές ομάδες. Είναι ευκολότερο για την αστυνομία ας πούμε, να πει πως φταίει το θύμα που διαμαρτύρεται, παρα να συλλάβει κάποιον πραγματικά επικίνδυνο. Έναν απάτριδο συμμορίτη συνήθως. Είναι ο ίδιος τρόπος σκέψης με το "Γιατί πήρες ωραίο αυτοκίνητο; Να, προκάλεσες και τώρα στο κλέψανε! Εσύ φταις, όχι οι κλέφτες!". Και δεν σταματάει εκεί, δεν σταματάει στο ότι μας απαγορεύουν να ξεχωρίζουμε κάποιες ομάδες ανθρώπων που είναι πιο επικίνδυνες από κάποιες άλλες για να προστατευτούμε. Δεν μας θέλουν γενικά να μιλάμε για τίποτα. Πρέπει να είμαστε κλεισμένοι στο σπίτι μας την περισσότερη μέρα και όταν βγαίνουμε έξω να προσποιούμαστε ότι δεν βλέπουμε, δεν ακούμε και δεν μιλάμε. Σαν να έχουμε ολική αναπηρία, για να μην την αποκτήσουμε πραγματικά. Δηλαδή να κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε τίποτα και άμα είμαστε τυχεροί θα επιζήσουμε. Γιατί φαίνεται πως η υποταγή στην ανομία, είναι η ανακούφιση της αστυνομίας και η πλήρης επιβολή της τάξης! Ακόμα και αν είναι εικονική. Έτσι στο τέλος ο εκληματίας θεωρείται αστυνομικός και ο αστυνομικός εγκληματίας. Πάντως δεν είναι η πρώτη φορά που υπάρχει τέτοια κατάσταση στην Ελλάδα. Επί τουρκοκρατίας πολλοί Έλληνες συνεργαζόντουσαν με αυτόν που ερχόταν σε μεγάλους αριθμούς και ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνος για τους υπόλοιπους. Το ίδιο γινόταν στα χρόνια της κατοχής, αλλά και της δικτατορίας. Τόσες φορές που έχει συμβεί αυτό, έχει περάσει πια στον γενετικό κώδικα του Έλληνα να είναι ρατσιστής με τον εαυτό του ώστε να επιβιώσει βραχυπρόθεσμα. Δεν σκέφτεται καθαρά, δεν κοιτάει το μέλλον. Εγώ προτείνω λοιπόν να ενισχυθεί ο αντιρατσιστικός νόμος και να εξετάζεται πλέον το ενδεχόμενο να υπάρχει φυλετική διάκριση εις βάρος των Ελλήνων και μάλιστα όχι μόνο από τους ξένους. Και ίσως να μην είναι ένας εναλλακτικός τρόπος να δούμε το φαινόμενο του ρατσισμού, αλλά με βάση τα τωρινά γεγονότα πιθανώς να είναι ο μόνος τρόπος.

#222 Δημόσιοι κοροϊδευτικοί ηλεκτρονικοί ήχοι

Δεν ξέρω αν φταίει το διαδίκτυο και τα κοινωνικά του δίκτυα που κυκλοφορεί μια τρέλα στις μάζες, πάντως όποτε βγαίνω έξω από το σπίτι μου αλλά ακόμα και από εδώ μέσα, ακούω πολλούς μη φυσιολογικούς, ύποπτους ήχους. Και δεν εννοώ μόνο τυχαίους θορύβους που προέρχονται από συγκοινωνούντες τοίχους εντός της πολυκατοικίας, αλλά και σκόπιμους διαπεραστικούς ηλεκτρονικούς ήχους με άγνωστους σκοπούς. Αυτό το έχω παρατηρήσει να συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, ίσως από το 2023 πιο έντονα. Δηλαδή σαν να υπάρχουν σε όλες τις γειτονιές ηχεία τα οποία παράγουν ενοχλητικούς ηλεκτρονικούς ήχους, οι οποίοι προσπαθούν να μας περάσουν υποσυνείδητα ή και συνειδητά μηνύματα. Αυτό που ακούω πιο συχνά είναι έναν τόνο να χτυπάει τρεις φορές. Είναι σαν να γίνεται κάποιος πλειστηριασμός ή σαν να βρίσκεται κάποιος παλαιστής πεσμένος και χτυπάει το χέρι του ο διαιτητής κάτω μετρώντας, για να δώσει τη νίκη στον αντίπαλο! Περίεργοι ήχοι βρίσκονται ακόμα και σε συναγερμούς αυτοκινήτων, που κάποτε η σατιρική εκπομπή ΑΜΑΝ κορόιδευε πως θα μπορούσαν να υπάρξουν κάποια στιγμή. Έχουν μια ιδιαίτερα σκωπτική χροιά και παίζουν καθώς ο κόσμος είτε γελάει χωρίς λόγο σε μικρές ομάδες, είτε τρώγεται μεταξύ του στην πόλη. Μερικές φορές ακούγονται σαν περιπαικτικά σφυρίγματα, ενώ άλλες φορές σαν κουρασμένες, δήθεν κωμικές παρωδίες μελωδιών. Είναι σαν μια ανήθικη κοροϊδευτική νότα, ενώ εκτυλίσσεται μια ανείπωτη συλλογική τραγωδία την οποία και μαγνητοσκοπούν προς τέρψη δική τους και του κοινού τους. Φαίνεται αυτοί που προκαλούν τέτοιους ήχους, να υποβοηθούν ένα είδος κρυφής ναζιστικής θηριωδίας, ενώ όλοι είναι υπνωτισμένοι και χαμένοι στον κόσμο τους, πηγαίνοντας από τη μία διαμάχη στην άλλη. Η αστυνομία θα έπρεπε να απαγορεύσει αυτούς τους ήχους, που παίζουν ακόμα και σε ώρες κοινής ησυχίας. Ίσως και να συλλάβει και να ανακρίνει εμπλεκόμενα άτομα, που πιθανώς να κάνουν εσκεμμένα ηχορύπανση, για πρόκληση και κάλυψη προμελετημένης εγκληματικής δραστηριότητας. Και όμως οι αρχές απλά παριστάνουν πως όλα είναι καλά. Αλλά τι να κάνουν κι αυτοί, δημόσιοι υπάλληλοι με ιεραρχία είναι. Και άμα κάποιος ανώτερος αρχηγός παίρνει εντολές από σκοτεινές ομάδες, αυτό το χάος δημιουργείται. Γίνεται εμφανές ότι για κάποιους είμαστε απλά ζώα για σκότωμα και έχουν την σιγουριά πως αυτοί είναι αλάθητοι και αθάνατοι. Διότι, σύμφωνα με την διαφαινόμενη λογική τους, όταν σπέρνεις ανθρώπους που δεν λειτουργούν όπως θα ήθελες, δηλαδή σαν μηχανήματα, πρέπει να τους βραχυκυκλώσεις και έτσι να τους απενεργοποιήσεις ή να αφήσεις άλλους να το κάνουν!

#221 Η πίεση, η πολυπολιτισμικότητα και η σφαγή

Για να λειτουργήσει σωστά μία ομάδα ανθρώπων, πρέπει να υπάρχει κατανόηση, συνεννόηση, αλλά και ψυχραιμία μεταξύ άλλων. Διότι ένας άνθρωπος γνωρίζει την αξία του, όντας ο πιο προηγμένος οργανισμός στη γη, όμως ξεχνάει αυτή των άλλων με αποτέλεσμα να δημιουργούνται αδικίες, που μάλιστα δεν μένουν αναπάντητες. Και έτσι δημιουργούνται αναταραχές όσο μεγαλώνουν οι αριθμοί. Όμως ας δούμε όταν η αρνητικότητα υπερισχύει, ποιοί είναι οι παράγοντες που ευθύνονται για την καταστροφή μιας ευρείας ανθρώπινης ομάδας. Η ελληνική και γενικά η ανθρώπινη κοινωνία είναι ιδιαίτερα τοξική και πιεστική. Είναι αυτό που λέμε "ο πνιγμένος πιάνεται από τα μαλλιά του για να σωθεί", πάνω στον πανικό του. Δεν ξέρω αν όλοι είναι αρκετά ευαίσθητοι για να το αισθανθούν, αλλά ακόμα και μέσα στο σπίτι μας, από δικούς μας ανθρώπους, υπάρχει η αίσθηση της πίεσης. Σε σημείο πολλές φορές που είναι αισθητή σε ιδιαίτερα επικίνδυνο επίπεδο, ακόμα δηλαδή και για τη ζωή μας. Ελάχιστα άτομα υπάρχουν σε ένα νοικοκυριό, αλλά και πάλι όλα έχουν αντίθετες απόψεις και επιθυμίες. Δηλαδή, άμα νιώθουμε τόσο άσχημα στο μέρος μας, κανονικά στους δρόμους θα έπρεπε να γίνεται σφαγή! Που γίνεται βέβαια, αλλά μεθοδικά και μεμονωμένα, για να μην πάει κανείς φυλακή. Τα εγκλήματα και τα ατυχήματα δεν σπανίζουν. Άλλο πρόβλημα, η πολυπολιτισμικότητα, έχει δημιουργήσει κι αυτή πέρα από την ασυνεννοησία και ένα ατελείωτο χαός διαμάχης μεταξύ περιθωριακών, ή όχι και τόσο, συμμοριών. Αυτό συμβαίνει διότι ο σύγχρονος πολιτισμός των 195 εθνών έχει φτιαχτεί στο ψέμα της κοινής ασφάλειας και του φαινομενικά επίγειου παραδείσου, μετα συμμαχιών ανόμοιων και αμετανόητων. Αυτό το παραμύθι για εύκολη παγκόσμια ειρήνη είναι μία δικαιολογία που ηρεμεί και υπνωτίζει τους ανθρώπους. Η αλήθεια όμως είναι ότι ο τρόμος και η ανθρωποφαγία κάνουν τα πράγματα να λειτουργούν. Ο εξαναγκασμός και η κοινωνική απομόνωση που προκαλούνται ως αποτέλεσμα της διαμάχης τέτοιων ομαδών είναι το ζητούμενο. Γιατί στο τέλος ανεξάρτητα από το πόσα και ποιά άτομα έχει γύρω του κανείς, είναι μόνος και ανίσχυρος, άλλο ένα εύκολο άτομο προς εκμετάλλευση. Και το κακό είναι οτι ο πόλεμος μεταξύ διαφορετικών εθνοτήτων και θρησκειών φαίνεται να έχει κυριεύσει τις ανθρώπινες σχέσεις. Πολλά φανερά και κρυφά εγκλήματα συμβαίνουν και με τα οποία δε θέλει κανένας να ασχοληθεί, αφού αν το κάνει μπορεί να δημιουργηθούν μέχρι και διπλωματικά επεισόδια! Άραγε, για να υπάρξει ειρήνη στα σπίτια όπως και στους δρόμους, απλά περιμένουμε έναν παγκόσμιο πόλεμο να συμβεί, ο οποίος και θα βάλει 195 χώρες να συγκρουστούν, ώστε να επιβιώσει μόνο μία; Είναι πολύ πιθανό η πίεση να εκτονωθεί μια και για πάντα μόνο με αυτόν τον τρόπο. Γιατί μόνο έτσι ίσως συνεννοηθούμε όλοι μεταξύ μας, μιλώντας αναγκαστικά την ίδια γλώσσα και σκεφτόμενοι παρόμοια, δηλαδή με προτεραιότητα την επιβίωση. Αν βέβαια έχει επιβιώσει έστω και ένας πολιτισμός μετά από τέτοια σφαγή και πανωλεθρία!

#200 Ανεργία

Ένα μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα που υπήρχε πάντα στην Ελλάδα και όχι μόνο, είναι αυτό της ανεργίας. Δηλαδή το φαινόμενο κατα το οποίο ένας αριθμός ανθρώπων δεν παράγει έργο, με τρόπο ο οποίος να δίνει ανταμοιβή. Γιατί σίγουρα το να επιβιώνεις έστω και μία μέρα σε αυτή την κόλαση (εξού και το όνομα Ελλάς, Hellas που Hell σημαίνει ακριβώς αυτό), είναι έργο από μόνο του. Κατα την κατάσταση της ανεργίας λοιπόν, ένα άτομο βρίσκεται χωρίς δυνατότητα δημιουργίας εισοδήματος. Είναι εντελώς αποκλεισμένο από μία κοινωνία που φαίνεται να τον κρατά σαν όμηρο, δίνοντάς του χαριστικά τροφή ή και στέγαση. Και από τη στιγμή που κάποιος μπαίνει στην ανεργία, εφόσον δεν λυθεί αυτό το πρόβλημα όσο είναι νωρίς, οδηγείται συνειδησιακά στην αεργία. Δηλαδή πλέον το άτομο νιώθει ότι δεν χρειάζεται να δουλέψει. Αυτό δεν συμβαίνει απαραίτητα από οκνηρία. Σε κάποιες περιπτώσεις καταλαβαίνει ότι υποφέρει στην δουλειά, όσο και όταν είναι μόνος και απομονωμένος. Οπότε θεωρεί πως δεν υπάρχει λόγος να βασανίζεται ακόμα περισσότερο και να αυτοκαταστρέφεται. Καλύτερα βασανιστήρια εντός έδρας παρά εκτός έδρας, ώστε να διατηρείται κάποιος έλεγχος. Αυτό το σημείο είναι ιδανικό για να αναφέρω την αρχαία ομώνυμη Ελληνίδα Θεά, την Αεργία, που ήταν "ναρκωμένη" φύλακας του Θεού Ύπνου. Κατοικούσαν μαζί στον Κάτω κόσμο, σε ένα σκοτεινό σπήλαιο ή ανάκτορο που άνηκε στον Ύπνο. Όντας αλληλοσυμπληρούμενοι περνούσαν τη μέρα μαζί και με άλλα πνεύματα-θεότητες, δηλαδή την Ησυχία, την Λήθη και τη Σιωπή. Βλέπετε ακόμα και τότε υπήρχε αυτό το κοινωνικό πρόβλημα και μάλιστα είχε την δική του πνευματική αξία μυθολογικά. Επιστρέφοντας στο παρόν, να πούμε ότι όσο περνάει ο καιρός για τον άεργο, γίνεται προφανές ότι έτσι το μέλλον του είναι αβέβαιο, αλλά δε μπορεί να αλλάξει κι όλας. Οπότε λόγω απελπισίας η αεργία μεταλλάσσεται σε ένα είδος μόνιμης απεργίας. Τα χρόνια έχουν περάσει, ίσως και δεκαετίες μέσα σε μια άδικη φυλακή και η κακοποίηση του ανθρώπου έχει ξεπεράσει τα υποφερτά όρια. Πλέον ο πραγματικά μακροχρόνια άνεργος είναι... αναγκασμένος και έτοιμος να δουλέψει για ένα αστρονομικό πόσο (λόγω πολλών απολεσθέντων κερδών και τεράστιας ψυχικής οδύνης) σε επάγγελμα της επιλογής του, ή να πεθάνει άνεργος. Είναι το τελικό στάδιο που δεν φαίνεται να είναι αναστρέψιμο. Είναι ο καρκίνος μιας κοινωνίας που εξουδετερώνει τα δικά της εργατικά χέρια λόγω παντελούς έλλειψης οργάνωσης, αλλά και λόγω αναζήτησης εφήμερου κέρδους, κάνοντας εύκολες αλλά ανόητες επιλογές.

#96 Ποιός λέει ψέματα;

Η αξία της αλήθειας είναι ανεκτίμητη, γι' αυτό τα χρήματα δεν θα είναι ποτέ αρκετά για να την αγοράσουν. Αυτή σε βοηθάει να καταλάβεις τον εαυτό σου και τον κόσμο γύρω σου κι έτσι να μπορείς να ελέγχεις τα πάντα. Όμως, δυστυχώς, όλοι συνηθίζουν να λένε ψέματα. Θέλουν να μπερδεύουν τους άλλους, να είναι ειλικρινείς μονάχα με τους εαυτούς τους και έτσι να κρατάνε μονάχα γι' αυτούς τα διαθέσιμα προνόμια. Τελικά έκανα λάθος, δεν έπρεπε να βάλω τίτλο "ποιός λέει ψέματα" αλλά "ποιός λέει αλήθεια". Η απάντηση θα ήταν πιο εύκολη, γιατί πιθανότατα θα ήταν ένα ατόμο ή κανένας. Αυτή είναι μια γενική αλήθεια που είναι αναπόφευκτη. Αλλά επειδή υπάρχουμε σε έναν αιρετικό κόσμο που επιβιώνει μονάχα με την καταπίεση, τα ψέματα των άλλων μερικές φορές δεν τα καταλαβαίνουμε. Αυτό συμβαίνει γιατί όλοι θέλουν να αποφύγουν το επιπλέον βάρος και έτσι λένε ψέματα συνέχεια, σε σημείο που τα έχουν τελειοποιήσει. Έτσι εσφαλμένα νομίζουμε πως όλοι λένε την αλήθεια και μη καταλαβαίνοντας τι πραγματικά συμβαίνει, ψάχνουμε να βρούμε τον ψεύτη όταν τα πράγματα πάνε στραβά. Υφίσταται γενικά μία κατάσταση που είναι σαν να υπάρχει κοινή συνεννόηση μαζικής κοροϊδίας. Μίλησα για αιρετικό κόσμο νωρίτερα και αυτό επειδή έχουμε ημιτελείς θρησκείες στις οποίες δε μπορούμε να βασιστούμε. Έχει αφαιρεθεί από αυτές οτιδήποτε θυμίζει σχέδιο και δίνει ελπίδα. Βάζουν μάλιστα στο στόχαστρο όποιους αθώους προσπαθούν να ισορροπήσουν τα πράγματα ψάχνοντας με τόλμη την αλήθεια. Έχουν γίνει το δεξί χέρι της εξουσίας. Μας λένε πως η σωτηρία βρίσκεται αποκλειστικά στην πίστη μας σε έναν αρσενικό Θεό, που απλά θέλει να ταπεινώνεσαι γι' αυτόν χωρίς να αντιμιλάς. Κι αυτό είναι κάτι που μας καταστρέφει εσωτερικά, αλλά απαγορεύεται να το πούμε. Οπότε πάντα λες ψέματα, μήπως και κρύψεις τα συμπτώματα, ενώ η πνευματική αρρώστια σε έχει κυριεύσει. Όμως κανένας λόγος για πανικό, θα απαντήσω στο ερώτημα του τίτλου για το ποιός λέει ψέματα. Παίρνετε απλά την Πεντάσταυρη σημαία μας και επιλέγετε την ομάδα Αθηναϊστών ή Χριστιανιστών. Τέσσερεις επίλεκτοι, από εσάς, αντιπρόσωποι θα είναι τα μόνα πραγματικά αξιόπιστα άτομα στην ζωή σας. Δύο από κάθε ομάδα. Αλλά και πάλι, πάντα την αλήθεια θα σας λέει μόνο το ταίρι σας στην ίδια ομάδα και ποτέ κανένας άλλος γενικά, εντός ή εκτός σημαίας. Και αυτό μόνο αν έχετε επιλέξει το κατάλληλο άτομο δίπλα σας. Οπότε ψέματα λένε όλοι, περισσότερο ή λιγότερο, εκτός ενός ιδανικού ταιριού!

#81 Πιεστική κοινωνία, κάπνισμα, ποτό και άλλα ναρκωτικά

Ζούμε σε μία κοινωνία όπου κυριαρχούν η ψυχολογική πίεση και η σωματική καταπόνηση. Πιεζόμαστε, με αποτέλεσμα ενστικτωδώς να πιέζουμε κι εμείς άλλους με τη σειρά μας, αφού όλων οι ζωές μοιάζει να είναι επικίνδυνα μπλεγμένες μεταξύ τους. Και αυτόν τον αρνητικό κύκλο τον τροφοδοτούμε συνεχώς, με τις λανθασμένες διεξόδους διαφυγής που βρίσκουμε. Έτσι καταλήγουμε να νιώθουμε πως υπάρχουμε σε έναν αφόρητο κόσμο. Οι άνθρωποι που συναντάμε καθημερινά, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο, είναι σαν να προσπαθούν να μας εκμεταλλευτούν. Είτε αυτό συμβαίνει εν γνώσει τους, είτε υποσυνείδητα. Σαν να προσπαθούν να μας χειραγωγήσουν και να μας χειριστούν, στρέφοντας την συνείδησή μας εναντίον μας με ανήθικους τρόπους. Πολλές φορές δεν μας πείθουν απλά να βλάψουμε τον εαυτό μας, αλλά και να τον εξολοθρεύσουμε! Και εδώ μπαίνει το θέμα του καπνίσματος, του ποτού και άλλων τέτοιων ναρκωτικών. Είναι οι διέξοδοι από τις δύσκολες καταστάσεις που ανέφερα προηγουμένως. Είναι αυτά που κάνουν το θύμα να γίνεται θύτης και στο τέλος πάλι θύμα. Σίγουρα υπάρχουν θετικά από τη χρήση τους, όπως το να μας κάνουν να νιώσουμε όμορφα σωματικά, να μας ανεβάσουν ψυχολογικά και να μας απαλλάξουν από δυσάρεστες σκέψεις. Όμως, με τον ίδιο τρόπο, μπορούν να μας κάνουν να εκμεταλλευόμαστε τους άλλους, ηθελημένα ή μη, λόγω της ασυγκράτητης τοξικότητάς τους, αλλά και της αποδυνάμωσης της ευαισθησίας μας. Τέλος, η συχνή χρήση τέτοιων ουσιών αλλά και η μακροχρόνια παραμονή κακών συνηθειών στην ζωή μας, είναι ολέθριες για την υγεία μας. Τελικά μας καταστρέφουν πλήρως, οδηγώντας μας σε χειρότερη κατάσταση από την αρχική.

#78 Ποίοι είναι οι νόθοι

Έχουμε ακούσει πολλές φορές για μουσουλμάνους Τούρκους που αποκαλούσαν νώθους τους χριστιανούς Έλληνες. Αυτό γινόταν κυρίως επί Τουρκοκρατίας. Γιατί όμως; Μας είχανε για άστατους χαρακτήρες ή κάνανε κάτι ενάντια στη θέλησή μας, δρώντας εντελώς βαρβαρικά; Βέβαια, κάτι τέτοιο ίσως να συμβαίνει και με άλλες θρησκείες και γενικότερα με άλλες φατριές. Το αν είναι κάποιος νόθος και γενικότερα μη αυθεντικός άνθρωπος, μπορεί να εξακριβωθεί από κάποια αρνητικά στοιχεία του χαρακτήρα του. Αυτά τον αποτρέπουν από το να είναι κύριος του εαυτού του και συμβατός με την υπόλοιπη κοινωνία. Ας πούμε το να είναι κάποιος αρχιερέας ή αρχιέρια του Αθηναϊσμού Χριστιανισμού, σημαίνει ότι είναι μοναδικός και έχει πιάσει την κορυφή του αυτοελέγχου του. Ο υπόλοιπος πληθυσμός που δεν βρίσκεται τόσο ψηλά, έχει κάποια χαρακτηριστικά νοθείας στο είναι του, χωρίς όμως να μπορεί να αποκαλεστεί πραγματικά νόθος. Η εγκληματικότητα, η ασυνεννοησία, η επιβεβλημένη φτώχεια, οι υπερβολικές απαγορεύσεις με νόμους, ο κοινωνικός μαρασμός, όλα αυτά δείχνουν τη μη αυθεντικότητα μιας ομάδας ανθρώπων. Αυτά επίσης οδηγούν στην περαιτέρω ζωοποίηση και νόθευση όλων. Δηλαδή ούτε υπεύθυνοι άνθρωποι είναι, ούτε τελούν υπό την κηδεμονία τέτοιων και ο κύκλος ανατροφοδοτείται συνεχώς. Μία χώρα στην οποία μπορείς να μιλήσεις για ό,τι θες ελεύθερα, να κυκλοφορήσεις χωρίς ρούχα στους δρόμους ή να επιδεικνύεις πλούτο χωρίς να φοβηθείς, θεωρείται πολιτισμένη. Αυτή είναι μια χώρα πλήρως φιλική και αυστηρά απαγορευμένη για νόθους, που απλά θα δημιουργούσαν προβλήματα λόγω της ασυνείδητης παρορμητικότητάς τους.

#68 Στρατός και εργασία, ένα και τ' αυτό

Ένα παιδί, όταν μεγαλώσει αρκετά, θα πάει στην υποχρεωτική δημόσια εκπαίδευση, όπου και θα δει τα καλύτερά του χρόνια να καταστρέφονται και να εξανεμίζονται. Αυτό θα συμβαίνει πίσω από τις μπάρες του σχολείου του, που θυμίζει ζωολογικό κήπο για άγρια ζώα, αν όχι φυλακή. Αφού τελειώσει, θα πρέπει να πάει στο στρατό και μετά να δουλέψει. Δυστυχώς, οι γυναίκες δε πάνε υποχρεωτικά στρατό ή και δουλεύουν λιγότερο. Αυτό δημιουργεί ανισότητες εις βάρος και των δύο φύλων. Μυθολογικά να το δούμε, τέτοιο πράγμα τη Θεά Αθηνά θα την έκανε να νιώθει λύπη και οργή. Θα πίστευε πως η υποδεέστερη γι' αυτήν, Θεά Αφροδίτη, έχει κερδίσει κατα κράτος στη σημερινή Ελλάδα. Με ό,τι αυτό προμηνύει για την εθνική μας άμυνα, την οικονομία μας, την κοινωνία μας και το μέλλον της χώρας μας. Να θυμάστε, ακόμα και οι Τρώες λατρεύανε την Θεά Αθηνά. Άμα δεν την τιμούμε εμείς, άλλοι ίσως το κάνουν και κερδίσουν την εύνοιά της αντί για μας. Όμως ας επιστρέψουμε στα καθημερινά μας προβλήματα. Πας να κάνεις τη θητεία σου ή να δουλέψεις και βρίσκεσαι προ εκπλήξεων. Δεν έχουν και ιδιαίτερη διαφορά αυτά τα δύο. Θα πας και θα συναντήσεις ένα θεατρικό παιχνίδι, όπου όλοι στην έχουν στημένη με εντολή ανωτέρου. Ο καθένας παίζει τον ρόλο του, μέχρι να σου πάρουν την περιουσία σου και να σε πληρώσουν με αυτήν. Ή μέχρι να σου καταστρέψουν τον όποιο εγωισμό και να σου επιστρέψουν την αξιοπρέπειά σου σιγά σιγά. Εφόσον βέβαια δουλεύεις σαν σκλάβος για χρόνια. Αλλά μπορεί και να σε αποδείξουν ανίκανο, να σε απολύσουν και να σε στείλουν σπίτι σου, όπου θα μείνεις με την απορία. Αυτό βέβαια δεν είναι το φυσιολογικό, δεν θα έπρεπε να λειτουργούν έτσι τα πράγματα. Όμως οι σύγχρονοι Έλληνες και Ελληνίδες προτιμάνε την υποκριτική από την πραγματικότητα. Καλύτερα όλα να είναι προσυνεννοημένα και να αποφεύγονται οι αιφνιδιασμοί, θα πει κάποιος. Να διασκεδάζουν όλοι με την αφέλεια κάποιου κορόιδου, γιατί έτσι νιώθουν κάποια ασφάλεια. Μέχρι βέβαια να καταλάβουν ότι και αυτοί είναι εξίσου κορόιδα.

#65 Η άσκηση της απάθειας

Κατ' αρχάς να πούμε ότι δεν χρωστάμε τίποτα και σε κανένα που γεννηθήκαμε και υπάρχουμε. Η γη πάντα ήταν φιλόξενη για τον άνθρωπο, πλούσια σε τροφή και σε κατάλληλα μέρη για να ζήσει. Το σώμα του ανθρώπου είναι ένα αριστούργημα φτιαγμένο από την σοφία δισεκατομμυρίων ετών. Εξαιρετικό για την επιβίωση, συγκριτικά με τα άλλα ζώα του πλανήτη. Δυστυχώς, τελευταία ο άνθρωπος φαίνεται να έχει χάσει κάποιες από τις φυσικές αρετές του. Με την κορύφωση του πολιτισμού του, ξεκίνησε να αποκτά βάρβαρη συμπεριφορά από την αλαζονία και την απερισκεψία του. Άρχισε να θυμίζει υποδεέστερα, σε αντίληψη και τρόπους, ζώα και να φέρετε σε συνανθρώπους του σαν να είναι άψυχα αντικείμενα. Επέβαλε την δουλειά και την σκλαβιά, μια ανήκουστη και πρωτόγνωρη υποβάθμιση για το ανθρώπινο είδος. Το αποτέλεσμα επόμενο και ορατό. Η εγκληματικότητα βρίσκεται στα ύψη, ακριβώς όπως και οι αυτοκτονίες. Από ένστικτο σωματικής και ψυχικής επιβίωσης τα κάνουν αυτά και όχι κακοπροαίρετα. Απλά προσπαθούν να βρουν την ηρεμία τους, που έχει απολεσθεί ανεπανόρθωτα, σε περίπτωση που δεν δράσουν με κάποιο τρόπο. Σε αυτό το άρθρο θα διδαχθούμε μία πιο έξυπνη και ειρηνική λύση για να αντιμετωπίσουμε αυτό το χάος. Θα μάθουμε να μένουμε ακίνητοι για ώρες, σε κάποια άνετη στάση για μας, να αποσυνδεόμαστε από τον κόσμο, αλλά και από το σώμα μας. Θα είμαστε απλά ελαφριές και καθαρές ψυχές, εγκλωβισμένες σε ένα προσωρινό δοκιμαστικό σώμα και σε έναν αθάνατο υλικό κόσμο που συνεχώς μεταβάλλεται. Θα προσπαθήσουμε να αδειάσουμε το μυαλό μας από οποιαδήποτε σκέψη. Αν βαρεθούμε, μπορούμε να φανταστούμε με τα μάτια ανοιχτά ή κλειστά, ότι κάνουμε κάτι ευχάριστο για μας. Μπορούμε να κάνουμε επικλήσεις και προσευχές σε πνεύματα, συνεχείς και επαναλαμβανόμενες. Θα τα νιώσουμε να αντιδρούν αστραπιαία και ίσως καταφέρουμε να τα καλέσουμε κοντά μας στην ιδανική ζωή που θέλουμε να φτιάξουμε για εμάς και για εκείνα. Δυνατότητα που μας την προσφέρει η δημιουργία ενός ουτοπικού παραδεισένιου κράτους, όπως αυτό του Αθήνειου Χριστιανικού. Αυτό είναι που αποκαλώ άσκηση της απάθειας και επίσης δημιουργεί προοπτικές για ένα πολύ καλύτερο μέλλον.

#61 Λογοκρισία

Η εξουσία για να μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει και να είναι αποτελεσματική, χρειάζεται έναν λαό προβλέψιμο και πειθαρχημένο στους νόμους της. Ακόμα και στους παράλογους. Κάποια γραπτή αποκάλυψη για τα κακώς κείμενά της, κάποια εικονογραφημένη αποκάλυψη σωματικών χαρακτηριστικών ή και κάποια απλή διαμαρτυρία, μπορούν παραδόξως να τιμωρηθούν βάναυσα. Διότι τα ολοκληρωτικά καθεστώτα που προσποιούνται τις δημοκρατίες, δεν ξέρουν να αντιμετωπίζουν τα προβλήματα που τα ίδια έχουν δημιουργήσει. Καλύτερα να μην εκφράζεται και να μην μιλάει καθόλου κανένας, παρά να κλονιστεί η αξιοπιστία μιας κυβέρνησης! Λογοκρισία στις μέρες μας, λοιπόν, σημαίνει αυθαίρετος περιορισμός κυρίως του λόγου. Δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο και ακατάλληλο επικοινωνιακά για την εξέλιξη μιας κοινωνίας, από αυτό ακριβώς. Γιατί κάποιος να μιλάει σε μια πιο τολμηρή αλλά ειλικρινή γλώσσα, δεν υποδεικνύει απαραίτητα και δόλο. Αντιθέτως, αυτό πολλές φορές δείχνει πολύ αγνές προθέσεις. Διότι συχνά σε βρίζουν μιλώντας σου ευγενικά, επειδή είναι πάντα υποκρινόμενοι και δεν εννοούν τα όσα λένε. Σου φέρονται σκληρά μένοντας σιωπηλοί την κρίσιμη στιγμή, ενώ βλέπουν την καταστροφή σου. Σε παρενοχλούν μόνο με το ύφος και την γλώσσα του σώματός τους. Οπότε ας μου πει κάποιος, τι αξίζει πραγματικά τιμωρία. Μια αθώα λεγμένη απαγορευμένη έκφραση, ή μια ένοχη φαινομενικά σεβαστή, αντιμετώπιση ενός ανθρώπου; Με βάση την κοινή λογική και τη ενσυναίσθησή μας, μπορούμε να οριοθετήσουμε εκ νέου την σωστή λογοκρισία. Δηλαδή το πότε υπάρχουν ακραίοι ισχυρισμοί και χαρακτηρισμοί, που λειτουργούν ως αντίδοτο σε ακραίες καταστάσεις και πότε δημιουργούνται οι ακραίες καταστάσεις μόνο και μόνο επειδή υπάρχει ακραίος λόγος. 

#44 Αποδοχή και συντήρηση της κολάσεως

Έχετε αναρωτηθεί άραγε, αν με τις πράξεις της καθημερινότητάς σας, όχι μόνο δέχεστε την κακομεταχείριση των ανθρώπων, αλλά την συντηρείτε κι όλας; Με αποτέλεσμα μία μέρα να ξυπνήσετε, βρίσκοντας άπαντες να σας επιτίθενται και να μη μπορείτε να το εξηγήσετε. Και όχι μόνο αυτό. Ίσως ξαφνικά βρεθείτε ακόμα και νεκροί. Κάτι που έρχεται εντελώς φυσιολογικά, επειδή έχετε κάνει πολλές λάθος επιλογές που δεν έχετε καταλάβει. Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Από τη στιγμή που ένας άνθρωπος σηκώνεται από το κρεβάτι του το πρωί, συναναστρέφετε με ανθρώπους. Αυτοί αυτόματα θα τον χρησιμοποιήσουν, έστω και ακούσια, για την επιβίωσή τους. Πράγμα που θα κάνει και ο ίδιος. Αυτό σημαίνει ότι πιθανότατα θα αποπροσανατολιστούν όλοι τους, καθώς σκέφτονται και υπολογίζουν διαφορετικά. Μετά θα πάει σε κάποια εργασία, όπου εκεί θα αδικηθεί και θα αδικήσει συναδέλφους και πελάτες του, απλά για να κρατήσει τη δουλειά του. Προφανώς εξαιτίας του ενστίκτου επιβίωσης και των άδικων νόμων και κανόνων. Το βράδυ αφού γεμίσει τα αποθέματα του οργανισμού του, θα είναι ζαλισμένος και κουρασμένος πλέον. Χωρίς οξεία κρίση για ο,τιδήποτε. Πιθανώς να προσπαθήσει να διασκεδάσει και να ξεχαστεί, υπνωτίζοντας τον εαυτό του με κάτι πρόχειρο, ανήθικο και ανόητο. Μετά θα κοιμηθεί τον ύπνο του ευσυνείδητου και υπεύθυνου πολίτη, λες και έχει πάθει αμνησία. Φανταστείτε όταν αυτό γίνεται συνέχεια για χρόνια, τι τεράστια ζημιά θα έχετε δημιουργήσει στην κοινωνία. Αν παραμείνετε ζωντανοί μέχρι να γεράσετε, όχι σύνταξη δε θα πάρετε, αλλά θα πληρώσετε τα λεφτά που περιμένατε να πάρετε! Μην το παίρνετε προσωπικά, δεν φταίτε εσείς. Το σύστημα έτσι λειτουργεί και δύσκολα αλλάζει. Αποδεχόμαστε και συντηρούμε την κόλασή μας, όμως το καταλαβαίνουμε όταν είναι ήδη πολύ αργά.

#40 Αυτοκτονία

Το θέμα της αυτοκτονίας είναι ένα εξαιρετικά ευαίσθητο θέμα. Θα προσπαθήσω να το προσεγγίσω ουσιαστικά και όσο πιο απλοϊκά μπορώ, όπως κάνω με όλα τα θέματα του ιστολογίου άλλωστε. Αρχικά να πω, πως ως Αθηναϊστής δεν θεωρώ τη ζωή όμορφη. Σε αντίθεση με έναν Χριστιανιστή, που σκέφτεται πάντα με αντίστροφο τρόπο απ' ότι εγώ. Αν και είμαι αρνητικός, παρ' ολ' αυτά δεν υπάρχει κανένας λόγος να χειροτερεύσουμε κάτι που είναι ήδη άσχημο. Το απονενοημένο διάβημα κάνει τα πράγματα πολύ χειρότερα. Και να εξηγήσω το γιατί. Κάποιος μπορεί να θέλει να αφαιρέσει την ζωή του από το παρόν σώμα του για διάφορους λόγους. Λόγοι που όποιοι και να είναι, ποτέ δε συμφωνούνε με την πραγματικότητα της αέναης ύπαρξης και αρμονίας του σύμπαντος. Το ότι πεθαίνει κάποιος, δε σημαίνει ότι θα εξαφανιστεί. Δεν υπάρχει εύκολος τρόπος απόδρασης από την φυσική τάξη των πραγμάτων. Ίσα ίσα μάλιστα, που αφού κάποιος εγκαταλείψει πρόωρα το σώμα του, θα δυσκολευτεί να προσαρμοστεί στο καινούριο του περιβάλλον. Θα είναι τόσο απότομη και δυσαρμονική η αλλαγή, σε σημείο που θα κάνει τον θάνατο από επιλογή να φανεί ότι ήταν μια τεράστια ανοησία. Μην σκέφτεστε την αυτοκτονία σαν ανίερη αμαρτία. Σκεφτείτε την ως βεβιασμένο, οδυνηρό και παράλογο λάθος. Είναι σοφότερο κάποιος να μένει ζωντανός και να προσπαθεί να επιλύει δύσκολα προβλήματα. Διότι πολύ απλά, αν η αυτοκτονία παρουσιαστεί ως λύση στη μία ζωή, σε πιθανή μετενσάρκωση σε παρόμοιο κόσμο, η αυτοκτονία θα παραμείνει η ιδανική λύση. Και τα προβλήματα μένουν άλυτα για πάντα. Προτιμούμε να πονάμε πολύ και να χρονοτριβούμε άσκοπα, επιλέγοντας τον ξαφνικό θάνατο που μηδενίζει την πρόοδό μας. Ένας κύκλος μάταιας μετεμψύχωσης που ποτέ δεν τελειώνει. Ένω άμα είχαμε υπομονή και προσπαθούσαμε περισσότερο, θα τα καταφέρναμε. Μακροπρόθεσμα και στην μεγάλη εικόνα, η ζωή μας θα ήταν πολύ ευκολότερη.