#574 Η τέχνη

Η ελληνική λέξη "τέχνη" έχει ρίζα στο ρήμα "τίκτω" που σημαίνει κυρίως "δημιουργώ" ή "γεννώ". Διαβάζω στην τεχνητή νοημοσύνη αναζήτησης της Γκουγκλ, πως αρχικά δεν είχε σχέση με την καλλιτεχνία που την έχουμε συνδέσει σήμερα, αλλά περισσότερο με το πόσο επιδέξιος ήταν κάποιος στην ενασχόλησή του. Βέβαια στο παρόν συνυπάρχουν και τα δύο νοήματα, αλλά η αλήθεια είναι πως όταν ακούμε την λέξη "τέχνη" πάντα ο νους μας πάει σε κάτι καλαίσθητο και όχι απαραίτητα σε κάτι αποδοτικό. Ένα ακόμα πράγμα που ίσως λίγοι γνωρίζουν, είναι ότι η Θεά Αθηνά ήταν προστάτιδα και των τεχνών. Διότι θέλει να κάνεις πόλεμο στον άγριο και κακό σου εαυτό, να τον "σφυρηλατήσεις", ώστε να είναι ικανός να δημιουργήσει κάτι χρήσιμο, όμορφο και αρεστό από όλους. Και μάλιστα αυτό συνεχίζεται και με την τέχνη που ασχολείται κάποιος. Δηλαδή όταν προσπαθεί να φέρει τα στοιχεία της στα μέτρα του, ας πούμε τα γράμματα και τις λέξεις αν μιλάμε για την λογοτεχνία, ώστε να δημιουργήσει κάτι άξιο ανάγνωσης. Όσο δοκιμάζει ξανά και ξανά να τα κάνει καλύτερα, τόσο βελτιώνεται και ο ίδιος και γίνεται μέρος της τέχνης. Και όλο αυτό μεταδίδεται επίσης στον θεατή της, που την καταναλώνει γοητευμένος και μαγεμένος. Το ιστολόγιο μας πάντως πέρα του ότι έχει φτιαχτεί με πρωτοφανή δεξιοτεχνία, περιέχει κομμάτια και από όλες τις κοινώς αποδεκτές καλές τέχνες. Όσον αφορά την αρχιτεκτονική έχουμε πει για την σημασία της ύπαρξης αρχαίων ναών. Για την γλυπτική μιλήσαμε για καινοτόμα και περίτεχνα αρχαία ελληνικά αγάλματα. Ζωγραφιές στην ουσία είναι όλα τα εικονογραφημένα σύμβολά μας και επίσης έκανα γνωστή την αποτελεσματικότητα της χρωματοθεραπείας. Δεν χάνω ευκαιρία να σας μιλάω για την επίδραση και την δύναμη της μουσικής, αλλά και να αρθρογραφώ για εκλεκτά τραγούδια που έτυχε να ακούσω. Επιπλέον θεοποίησα και την λυρική ποιήτρια Σαπφώ, καθώς αυτό που μας λείπει είναι λίγη γλυκύτητα και κάλλος στην βάρβαρη καθημερινότητα που βιώνουμε. Φυσικά μην ξεχάσουμε τον κινηματογράφο, καθώς μιλάω για ταινίες μερικές φορές, αν και δυστυχώς στην εποχή της υπερπληροφόρησης χρησιμοποείται κακόβουλα πολλάκις. Δηλαδή παίζει με την ψυχολογία μας και εμφανίζει πληροφορίες για την ζωή μας χωρίς την συγκατάθεσή μας. Τέλος κάποιοι θέλουν να βάλουν και τα βιντεοπαιχνίδια στις τέχνες, λόγω του συνδυασμού των παραπάνω που χρησιμοποιούν. Εγώ θα τα αποκαλούσα κακοτεχνίες βέβαια, με βάση τις εμπειρίες που είχα. Όμως άμα ανοίξει τόσο η κατηγορία, τότε τέχνη είναι και η ίδια η ζωή. Και ίσως σε αυτήν την περίπτωση να δημιουργείται και η απορία για το ποιός είναι ο πραγματικός καταναλωτής της!

#473 Η θέωση της ποιήτριας Σαπφούς

Είδα πρόσφατα έναν θαυμάσιο πίνακα ζωγραφικής στη βικιπαίδεια. Έδειχνε την αρχαία ελληνίδα ποιήτρια Σαπφώ, να είναι γυμνόστηθη, συγκεντρωμένη στις σκέψεις της και να κρατά ένα είδος λύρας στο δεξί της χέρι. Το μέρος γύρω της ήταν ανοιχτό και αέρινο, με αυτήν να στέκεται όρθια σε έναν βράχο που περιβαλλόταν από θάλασσα. Πιθανώς εικονίζεται κάποιο παράκτιο σημείο της Λέσβου, δηλαδή του νησιού στο οποίο γεννήθηκε κατα τον 6ο αιώνα προ Χριστού. Το όνομά της, Σαπφώ, κατα την αιολική διάλεκτο γνωστό ως "Ψαπφώ", ιδανικά και κατά έναν ελεύθερο τρόπο ορισμού, θα μπορούσε να προέρχεται από τη λέξη σαφής. Ίσως προσπαθώντας να του δώσουν βάθος και διάρκεια διπλασίασαν το φ, το έκαναν Σαφφώ και μετά του έκαναν και ανομοίωση για να πετύχουν ευηχία, οπότε και το μετέτρεψαν σε Σαπφώ στο τέλος. Αυτό το π και φ, ο τρόπος με τον οποίο τα χείλη μας ενώνονται και μετά συναντάνε τα δόντια μας απαλά για να αρθρώσουν τα γράμματα, ίσως να κρύβει και κάποια τεχνική που προσδίδει αφροδίσια αύρα. Γιατί η Σαπφώ όντας αριστοκρατικής καταγωγής, είχε την ευκαιρία να ασκεί ιερατικά καθήκοντα εξάλλου. Υπάρχει μια υπόθεση δηλαδή πως ήταν ιέρεια της Αφροδίτης (και ίσως παρθένα), της Θεάς της ομορφιάς και του έρωτα. Ίσως γι' αυτό κι όλας να απέκτησε την τάση να θαυμάζει ασυνήθιστα πολύ το γυναικείο φύλο. Βέβαια τα δημιουργήματα της λυρικής ποιήτριας δεν είναι μόνο ερωτικά ή αφιερωμένα αποκλειστικά στις γυναίκες. Σε μικρότερο βαθμό, αφιέρωσε ποιήματα και σε άντρες, όπως και σε άλλους κοινωνικούς θεσμούς. Έμεινε γνωστή στην ιστορία ως Σαπφώ η Λεσβία, χαρακτηρίζοντας έτσι ένα ολόκληρο νησί με την υπέρμετρη θηλυκότητα των γυναικών του, σε σημείο που κάποιες φορές μπορεί να φτάσει και την γυναικεία ομοφυλοφιλία. Εγώ δεν μπορώ να τη δω απλά ως θνητή. Αυτό που πέτυχε, δηλαδή να χρησιμοποιείται το όνομα και η καταγωγή της έως σήμερα από όλο τον πλανήτη, σίγουρα την κάνει αθάνατη και την κατατάσσει στις Θεαίνες. Είναι η Θεά του λεσβιακού έρωτα. Αν υπάρχει κάποια ένσταση γι' αυτό που λέω, δηλαδή για την Θέωσή της, δεν πρόκειται να ασχοληθώ. Γιατί σαν τον Θεό Δία μετατρέπω σε θεότητα όποιον θνητό θέλω εγώ. Μ' αρέσει υπερβολικά να ακουλουθώ το σκεπτικό των Ολύμπιων Θεών. Και ούτως ή άλλως, η μελωδική επίκληση που έχω φτιάξει προς την Αθηνά, αφού στηρίζεται στην μουσική του Αθηναϊστικού Ύμνου, χρειάζεται μία γυναικεία φωνή, αλλά και κάποιο όργανο ελαφρύ σαν την λύρα.

#389 Προσωπείο ή μάσκα

Στη σύγχρονη Ελλάδα χρησιμοποιούμε ευρέως τη λατινογενή λέξη "μάσκα" που ταυτίζεται με αυτή του δικού μας "προσωπείου". Προτιμούμε να χρησιμοποιούμε την πρώτη, ίσως και λόγω συντομίας πέρα από τη συνήθεια. Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, χρησιμοποιώντας τη δική μας λέξη. Τα προσωπεία, λοιπόν, χρησιμοποιόντουσαν κυρίως στα αρχαιοελληνικά θέατρα, για μεγαλύτερη έμφαση στους ρόλους τους οποίους υποδύονταν οι ηθοποιοί. Βέβαια τα χρησιμοποιούσαν και σε νεκρικές τελετές, πιθανώς για να θυμούνται τη μορφή των προσώπων των αποθνησκόντων και έτσι να περάσουν στην αθανασία κατα κάποιο τρόπο. Σήμερα τις μάσκες τις συναντούμε κυρίως όταν έχουμε απόκριες, δηλαδή προς την αρχή της άνοιξης. Τα τελευταία χρόνια όμως τις συναντούμε και αργότερα, μετά το μέσο του φθινοπώρου, στο δυτικόφερτο και τρομοκεντρικό Χάλογουιν (Halloween). Και στις δύο περιπτώσεις, οι εορτές γίνονται με βάση φυσιολατρικά και πνευματιστικά γεγονότα. Αφορμές στη μία είναι ο θάνατος και η ανάσταση της φύσης, μαζί με την έναρξη της αποχής από το κρέας και στην άλλη ο ερχομός του δολοφονικού ψύχους και σκότους, με την ταυτόχρονη τάση αναζήτησης γλυκών. Τότε είναι που οι ψυχές και τα πνεύματα κατακλύζουν την ανθρώπινη κοινωνία σαν θύελλα και οι άνθρωποι απλά προσαρμόζονται σε αυτές τις μεγάλες αναταράξεις. Τώρα μελετώντας το προσωπείο ή την μάσκα, καλύτερα και από πνευματιστική σκοπιά, διαπιστώνουμε κάποια πράγματα. Το να κρύβεται ένα πρόσωπο και να αντικαθίσταται από ένα άλλο, τεχνητό, αλλάζει ή και αντιστρέφει την αύρα που εκπέμπει. Έτσι αποκτιέται τελετουργική αξία, καθώς μπορούμε να εικονίσουμε σε μας ή σε κάποιον άλλον το επιθυμητό πνεύμα σε πιο ξεκάθαρη και συγκεκριμένη μορφή. Δηλαδή μακριά από τα χαρακτηριστικά του προσώπου μας που έχουν άλλη ιστορία, άλλη ενέργεια και προκαλούν άλλες σκέψεις από αυτές που θέλουμε. Και ίσως με αυτόν τον τρόπο να αποκτήσουμε και κάποιες ιδιότητες της οντότητας την οποία επιλέγουμε για πρόσοψή μας.

#88 Υπνωτισμός και ηχητικό εκκρεμές

Στα παλαιότερα χρόνια, όπως ακόμα και σήμερα, χρησιμοποιούνταν το γνωστό εκκρεμές για υπνωτισμό. Αυτό αποτελείται από κρεμάμενα αντικείμενα, όπως κάποιο φυλαχτό, που είναι δεμένο σε σχοινί ή αλυσίδα. Συνήθως κρατιέται από το χέρι κάποιου, ο οποίος και το κινεί ρυθμικά, αριστερά και δεξιά. Αυτός λέει σε δεύτερο πρόσωπο να ακολουθεί το φυλαχτό με τα μάτια, μέχρι να υπνωτιστεί. Και κάπως έτσι ο τελευταίος χαλαρώνει και μπορεί να συγκεντρώνεται στις κινήσεις, αλλά και στις μετέπειτα ερωτήσεις του υπνωτιστή. Τελικά κλείνει τα μάτια του και μπορεί να δει μέχρι και οράματα που θα τον βοηθήσουν να βρει τις απαντήσεις που του ζητούνται. Όμως χάρη στην εξέλιξη της τεχνολογίας, υπάρχει και το νεότερο, μηχανικό εκρεμμές, το οποίο κάνει την ίδια δουλειά, αλλά με ήχο επίσης και πιο ενδιαφέρον θέαμα. Είναι το εκκρεμές που σημαίνει τα δευτερολέπτα κάποιου ρολογιού ή ο μετρονόμος, που δεν σταματούνε να κινούνται ποτέ. Όμως, μπορούμε να επιτύχουμε τα ίδια υπνωτικά αποτελέσματα και με κάποιον επαναλαμβανόμενο ψηφιακό μουσικό ήχο. Μπορούμε να ηχογραφήσουμε μία λέξη ή φράση και να την αναπαράγουμε συνεχώς στα ακουστικά μας μετα υπνωτικής μελωδίας. Έτσι προκαλούμε έναν υπνωτισμό μετα εντολών στον εαυτό μας ενώ είμαστε ξύπνιοι, που δρα όχι μόνο σε εμάς, αλλά και σε άλλα πνεύματα που είναι συνδεδεμένα μαζί μας. Μπορούμε να ζητήσουμε κάποια πράγματα και αυτά σταδιακά να γίνουν, επειδή υπνωτίσαμε το σύμπαν όλο, στο να τα εκτελέσει τυφλά για μας. Το μυστικό για την δημιουργία ενός πετυχημένου ψηφιακού ηχητικού εκκρεμούς και γενικότερα υπνωτισμού, βρίσκεται στον σωστό συνδυασμό των ρυθμών μελωδίας και φωνής. Μια χαλαρωτική και επαναλαμβανόμενη μελωδία, μαζί με λίγα περιεκτικά λόγια αλλά εντονότερα σε ρυθμό, μπορούν να κοιμήσουν το μυαλό ενώ του περνάνε έντονα το μήνυμα που πρέπει. Αυτό δημιουργεί μια ευφορική αρμονία στην αύρα την δική μας αλλά και των άλλων. Με την πολλοστή χρήση του ηχητικού, σταδιακά στόχος του συμπάντος γίνεται να εκπληρωθεί η θέλησή μας. Είναι σαν να μεθάμε τα πάντα γύρω μας και τα κάνουμε να πιστέψουν πως η φυσική συνέχεια των πραγμάτων είναι η πραγματοποίηση των επιθυμιών μας.