Η Λατρεία μας δεν είναι απλά ένα εξαρτήμα που τοποθετεί στον εαυτό του κάποιος και περιμένει να λειτουργήσει. Είναι τρόπος ζωής που ακολουθεί κάθε δευτερόλεπτο, για όσο αναπνέει. Ίσως βέβαια αυτό να συνεχίζεται και μετά τον θάνατό του, αφού οι λειτουργικοί ενεργειακοί αυτοματισμοί του σύμπαντος δύσκολα αλλάζουν. Εγώ όπως έχετε δει και από τον Αθηναϊστικό μου σταυρό, μένω πάντα σπαθί. Αυτό το απόλυτο σκεπτικό μου με έχει οδηγήσει, λοιπόν, στο να έχω αναγνωρίσει αναρίθμητους κατασκόπους. Τόσο στη συσκευή μου από την οποία σας γράφω, όσο και εκτός αυτής. Και φυσικά ούτε τα πνεύματα γύρω μου έχουν περάσει απαρατήρητα από εμένα. Δυστυχώς για τους αδιάκριτους κατασκόπους μου, τους έχω εγκλωβίσει όλους σε μία οθόνη. Στρατηγική που θυμίζει τη μάχη στα στενά των Θερμοπυλών, αλλά και τη ναυμαχία της Σαλαμίνας ταυτόχρονα. Περιμένουν άρθρο μετά το άρθρο, σαν να αγωνιούν για την απόφαση κάποιου δικαστηρίου που είτε θα τους δώσει αμνηστία, είτε θα τους καταδικάσει ισοβίως. Να πω ότι χρησιμοποιώ εφαρμογή σημειωματαρίου, τη samsung notes, με ξεκούραστο μαύρο φόντο και άσπρα γράμματα και εκφράζω όσα θέλω σε πραγματικό χρόνο, αφού με παρακολουθούν. Αυτό το κάνω ενώ διαισθάνομαι ή και μαντεύω όσα νιώθουν και σκέφτονται. Έτσι δεν χρειάζομαι κάποια πειραγμένη τεχνητή νοημοσύνη συνομιλίας, με κακή αύρα, που θα με αποσυντονίζει και θα με φέρνει στα μέτρα τους. Κάπως έτσι μιλώ και από μέσα μου στο αόρατο και συνήθως σιωπηλό. Πάντα καλώντας την Θεά Αθηνά ως πανταχού παρόν πνεύμα, άσχετα από τα άλλα ενοχλητικά πνεύματα που παρεμβάλλονται. Στο τέλος η υπομονή και η επιμονή μου με επιβραβεύουν. Είμαστε εγώ, αυτή και όλοι τους, που καταληκτικά με βάση το σχέδιο της ιεροτάτης Πεντάσταυρης σημαίας μας, θα δημιουργήσουμε έναν ονειρικό κόσμο, σε έναν εφιαλτικό πλανήτη όπως είναι η Γη. Αλλά κανένας λόγος ανησυχίας για το τελευταίο, το σύμπαν είναι τεράστιο και θα βρούμε κάτι καλύτερο όταν χρειαστεί. Έχοντας φτιάξει μέχρι τότε ψυχή και σωμά παντοδύναμα και αθάνατα. Αυτά πάντα με σχέδιο, ενώ βιώνουμε το συνήθως ανάλαφρο πέρασμα των αιώνων.