Το ερώτημα που μου ήρθε ως έμπνευση σήμερα για να απαντήσω, είναι το τι ακριβώς συμβαίνει όταν πεθαίνουμε. Ρώτησα μία τυχαία τεχνητή νοημοσύνη λοιπόν και μου απεκρίθη ότι καθώς σταματάει καρδιά και εγκέφαλος, ναρκωτικές ουσίες του οργανισμού μας χύνονται στο αίμα. Δηλαδή ο θάνατος είναι τόσο γλυκός χημικά, όσο και οι ομορφότερες στιγμές της ζωής μας. Είναι ξεκάθαρο έτσι, πως το σώμα μας έχει φτιαχτεί αποκλειστικά για να φιλοξενεί το πνεύμα μας προσωρινά και στις καλύτερες δυνατές συνθήκες. Είναι ένα βιολογικό μηχάνημα, σαν τα τάμπλετ που αγοράζουμε και τίποτα περισσότερο. Αλλά και τίποτα λιγότερο επίσης, αλλιώς όταν πεθαίναμε δεν θα νιώθαμε τόσο ωραία. Όπως ακριβώς αισθανόμαστε, δηλαδή, όταν έρχεται η ώρα να αλλάξουμε την παλιά μας ηλεκτρονική συσκευή, που σεβαστήκαμε και χαρήκαμε μέχρι εσχάτων. Μετά τον θάνατό μας και με βάση τα μεταφυσικά που αισθάνεται και παρατηρεί ο καθένας μας καθημερινά, φαίνεται πως οι νεκροί συνεχίζουν να βρίσκονται ανάμεσά μας. Και εννοώ ως αόρατες -συνήθως- ψυχές, σε φασματική μορφή. Μάλιστα διατηρούνε κάποια βασικά στοιχεία της εν ζωή υπόστασής τους, αν όχι όλα. Και είναι από όλες τις φάσεις της χωροχρονικής τους ύπαρξης, πράγμα που τους δίνει μη συγκεκριμένη και μεταβλητή μορφή. Παραμένουν πάντα γύρω μας, σαν σύννεφα που με τη βροχή θα αποκτήσουν και πάλι τη ρευστή, γνώριμη μορφή τους. Ή σαν τα έντομα που κρύβονται τον χειμώνα ζωντανά ή σε αυγά, περιμένοντας την άνοιξη ώστε να επιστρέψουν στη ζωή. Είναι πολύ πιθανό με το που πεθαίνουμε, να μπαίνουμε σε μια φάση ονείρου αόριστης διάρκειας. Οι αισθήσεις μας μάλλον είναι περιορισμένες και οι κινήσεις μας αν και πιθανώς πιο ελεύθερες, έχουν σχεδόν μηδενικό αντίκτυπο στο περιβάλλον γύρω μας. Αυτό γιατί έχουμε πιο ελαφριά μορφή και όσα κάνουμε καθορίζονται πλέον από άλλες οντότητες και νόμους. Όμως μιλάμε για εντελώς καινούριες δυνατότητες, παρά τα προλεχθέντα όρια. Όπως το να μπορείς να μπαίνεις στο σώμα κάποιου, να το ερευνάς εξονυχιστικά (όπως και την ψυχή του) και να προσπαθείς να το λειτουργήσεις σαν να ήταν δικό σου. Μπορείς επίσης να περνάς μέσα από τοίχους και διάφορα άλλα αντικείμενα ή και να τα μετακινείς υπό εξαιρετικές συνθήκες. Δεν ξέρω βέβαια για το πόσο μπορεί να μείνει κανείς σε τέτοια κατάσταση. Εξαρτάται μάλλον από τον άνθρωπο και τα πεπραγμένα του. Πάντως η μετενσάρκωση λογικά τη σταματάει απότομα αυτή την άυλη κατάσταση και σε βάζει σε έναν καινούριο κόσμο, με πιο διακριτούς κανόνες και ξεκάθαρη υπόσταση. Τέλος, δεν ανέφερα τίποτα για επιθανάτιες εμπειρίες. Σκόπιμα βέβαια, γιατί γενικά λένε πως ευθύνονται τα χημικά του μελλοθάνατου σώματος που προκαλούνται αυτές οι "παραισθήσεις" προσωρινής μεταθανάτιας ζωής. Από την άλλη, εγώ τέτοια παραφυσικά τα ζω συνέχεια και δεν νομίζω να έχω πεθάνει και αναστηθεί συνεχόμενα τόσες φορές...