Λειψυδρία σημαίνει έλλειψη στο νηρόν (νεαρό-φρέσκο) ύδωρ, δηλαδή στο γλυκό νερό όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε. Και είναι ένα πρόβλημα που απασχολεί τις περισσότερες μεγάλες πόλεις που βρίσκονται κοντά σε άλλες. Δεν είναι μόνο θέμα πηγών, γεωτρήσεων, ρεμάτων, ποταμών, λιμνών και ταμιευτήρων. Η ρύπανση, η περιβαλλοντική και κλιματική μεταβλητότητα, η σπατάλη, η καταστροφή των δασών, όπως και το πιο λογικό που είναι η πυκνοκατοίκηση, όλα κάνουν ακατάλληλους ή στερεύουν τους υδάτινους πόρους. Η έλλειψη επαρκούς ποσότητας πόσιμου νερού στην Ελλάδα, γίνεται όλο και πιο εμφανής με τα χρόνια. Ειδικά στην πρωτεύουσά της, τη μεγαλούπολη Αθήνα και τις γύρω περιοχές. Πέρα όμως από τα παραπάνω αίτια για την λειψυδρία, να πούμε ότι συμβαίνει και το εξής παράδοξο το οποίο φαίνεται να γίνεται μέρος τους. Η χώρα μας, ως γνωστόν, χάνει συνεχώς τον γηγενή πληθυσμό της, τον οποίο δεν μπορεί να αναπληρώσει με γεννήσεις από το 2010. Όταν δηλαδή χρεωκόπησε το κράτος εξαιτίας του ευρώ και των διεθνών εγκληματικών κυκλωμάτων. Θα περίμενε κανείς να υπάρχει περισσότερο διαθέσιμο νερό έτσι, αφού έχουμε αραιώσει πληθυσμιακά και έχουμε προχωρημένη τεχνολογία. Το αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν το αντίθετο όμως. Μειώθηκε η εποπτεία των ζωτικών πόρων μας και δεχόμαστε εισβολή από ανθρώπους που χρησιμοποιούν το νερό μας σε μεγάλες ποσότητες. Λαθρομετανάστες, τουρίστες, και τεχνολογικές βιομηχανικές πρωτοβουλίες, όλοι ζημιώνουν και κανείς δεν πληρώνει όσο πρέπει. Και όποια κέρδη έχουμε πάλι πάνε πίσω σε αυτούς άμεσα ή έμμεσα, ώστε να αποπληρωθούν τα νεοκατοχικά δάνεια στα οποία μαζί μας παγίδευσαν! Και για συντηρήσεις και έργα ύδρευσης και άρδευσης, ούτε συζήτηση! Γιατί αν την κάνουμε, πάλι από τα δικά μας χρήματα θα δώσουμε. Πάντως η αλήθεια είναι πως και οι διαρροές που ξέχασα να αναφέρω πριν, είναι τέτοιες σε σημείο που χάνεται μεγάλο μέρος του νερού από τους εθνικούς ταμιευτήρες. Άσχετα αν μιλάνε για ένα μόλις δέκα τοις εκατό. Η κυβέρνηση επίσης, εντελώς περιέργως, είναι πάντα αναποφάσιστη και ανέτοιμη για νέα έργα τροφοδότησης των ταμιευτήρων από άλλους ποταμούς, ειδικά στην περίπτωση της Αττικής. Μία Αττική που πνίγεται στις πολυκατοικίες, ειδικά στην περιοχή της Αθήνας. Ζώντας σε μια αυταπάτη πως χωράμε κι άλλοι κάτοικοι σε αυτό το μικρό, αποπνικτικό ατμοσφαιρικά, κατακαμένο και άνυδρο λεκανοπέδιο. Δυστυχώς, αν συνεχιστεί η λειψυδρία και το ταχύ άδειασμα των ταμιευτήρων, σύντομα θα χρειαστούν έργα αφαλάτωσης θαλασσινού νερού, που θα είναι πανάκριβο και γεμάτο άλατα. Εκτός βέβαια αν είμαστε έτοιμοι να δώσουμε μια περιουσία για εμφιαλωμένο νερό και να συντηρηθούμε με αυτό.