Αντίλαλος είναι μία συνώνυμη, αλλά και ταυτόσημη λέξη της ηχούς, ανάλογα με τη χρήση της. Όπως και να 'χει, εδώ θα χρησιμοποιηθεί περισσότερο ως παρομοίωση και θα εννοεί την αντανάκλαση ανθρώπινων ερεθισμάτων -και όχι απαραίτητα ηχητικών- από την μεταφυσική διάσταση. Η τελευταία να πω ότι είναι ένα είδος πραγματικότητας με άγνωστους παραφυσικούς ή αόριστους νόμους. Δηλαδή δεν υπακούει σε όλους τους γνωστούς φυσικούς. Και αφού έκανα μια επαρκή εισαγωγή που ορίζει τους βασικούς όρους του θέματος, να συνεχίσω με τους μεταφυσικούς αντίλαλους τους οποίους αντιλήφθηκα ο ίδιος εντελώς κατα τύχη. Παλιότερα, ίσως τρία με τέσσερα χρόνια πριν, μια μέρα διάβαζα κάποιο διαδικτυακό άρθρο για να περάσει η ώρα και να διδαχτώ και κάτι χρήσιμο. Ε λοιπόν, σε μια στιγμή κόλλησα, σκεφτόμενος μια συγκεκριμένη γραμμή του που είχα μπροστά μου. Μετά απλά συνέχισα να κάνω κάτι άλλο στο τάμπλετ. Ξαφνικά αυτή η γραμμή με τις λέξεις επέστρεψε στο οπτικό μου πεδίο ανεστραμμένη, όπως περίπου μένει το αποτύπωμα κάποιας ισχυρής φωταψίας στα μάτια μας. Αυτό έγινε ένα λεπτό αφότου είχα τελειώσει με το διάβασμά της, που ήταν παρατεταμένο λόγω του έκτακτου συλλογισμού της προσωρινής παύσης. Αυτή την μεταφυσικά καθρεφτισμένη γραμμή την έβλεπα για τουλάχιστον 10 δευτερόλεπτα. Ένιωσα πραγματικά σα να ήταν κάποιος χειριστής υπολογιστή μέσα στο μυαλό μου και ήθελε να με ξαφνιάσει με το τι μπορεί να μου εμφανίσει μπροστά μου. Άλλο ένα στοιχείο που πιθανώς να έχει να κάνει με κάτι υπερφυσικό τέτοιου είδους, είναι το λευκό δαχτυλίδι που περιβάλλει τον μαύρο κύκλο στο εξώφυλλο του δίσκου "Χίλιοι Ήλιοι", του αμερικανικού μουσικού συγκροτήματος "Λίνκιν Παρκ". Αν και μυστικιστές οι ίδιοι όπως φαίνεται, εγώ θα το αποκαλέσω πρώτος ως "το μάτι του Άδη". Ένα μάτι με μηδενική μελανίνη στην ίριδά του, κατασκευασμένο στο σκοτάδι και πιθανώς υπερευαίσθητο για να ξεχωρίζει μορφές στο απόλυτο μαύρο, που εμείς δε μπορούμε να δούμε. Το "μάτι του Άδη" λοιπόν, το είχα δει να εμφανίζεται μπροστά μου για ένα με δύο δευτερόλεπτα σε τυχαία στιγμή, αλλά και όταν για κάποιο λόγο έβριζα το σύμπαν επειδή είχα νεύρα με κάτι που δε θυμάμαι τώρα. Είχα και ένα αρκετά πιο πρόσφατο συμβάν, πριν μια βδομάδα, που ακούστηκε κυριολεκτικά σαν αντίλαλος. Αυτό έγινε όταν αποκάλεσα στο σημειωματάριο του τάμπλετ μου "αχάριστους" όσους Έλληνες δεν τα βρίσκουν με Αμερική και Ρωσία ταυτόχρονα. Αυτό το μήνυμα μου επέστρεψε πίσω στο μυαλό, σαν από εξωτερική πηγή. Ήταν μία αχνή τηλεπαθητική ηχώ που μου είπε λίγες φορές την λέξη "Αχάριστε!". Χαχαχ. Το τελευταίο πάντως με έβαλε και σε διαφορετικές σκέψεις, λιγότερο παραφυσικές και περισσότερο φυσιολογικές. Γιατί ένιωσα σαν τον αστυνομικό που επιπλήττει κάποιον κλέφτη αποκαλώντας τον έτσι, με αυτόν να του απαντάει "Εσύ είσαι ο κλέφτης!" χαχαχ.