Η αρχαία Ελλάδα, όντας ιδιαίτερα αυτάρκης, είχε τις δικές της θεότητες για οτιδήποτε μπορούσε να εκπροσωπηθεί από αυτές. Είτε μιλάμε για πνεύματα της άγριας φύσης όπως την Άρτεμη, της εξουσίας όπως τον Δία, ή του μεταθανάτιου ταξιδιού όπως τον Χάροντα. Λίγο μετά τον χρυσό αιώνα (5ος π.Χ.) του Περικλή και της Αθήνας, αρχίζει σταδιακά το ξεθώριασμα της ελληνικής νοοτροπίας. Μετά και την Ρωμαιοκρατία, πλέον η Ελλάδα έχει ξεχάσει τον Δία και τον αντικαθιστά σταδιακά με τον Ιησού Χριστό. Αυτός και είναι πλέον ο γνωστότερος και ισχυρότερος Θεάνθρωπος στη γη. Είναι η θεότητα που εκπροσωπεί την αγάπη και την ειρήνη, το αντίπαλο δέος επιθετικών θρησκειών και εθνών. Γεννημένος εβραίος γι' αυτό και λέγεται Ιησούς, που σημαίνει σωτήρας στην γλώσσα τους, αλλά με ελληνική ψυχή. Το τελευταίο μπορεί να επιβεβαιώνεται και μέσα από την ομοιότητα του αντίστοιχου ελληνικού ονόματός του, δηλαδή Τζίζους (Jesus), με το Ζευς του Έλληνα θεού Δία. Αποκαλείται και Χριστός, που είναι ελληνική λέξη και αυτό πιθανώς να υποδεικνύει ελληνικότητα και στο αίμα του. Το όνομά του σημαίνει χρισμένος, γιατί είχε προβλεφθεί ο ερχομός του, ίσως και από κάποιο ελληνικό μαντείο όπως των Δελφών. Όμως δεν γνωρίζω για τέτοια αποδεδειγμένα έγκυρη προφητεία που να σώζεται δυστυχώς. Τελικά επειδή υπερίσχυσε ο ελληνικός, ελεύθερος και επαναστατικός εαυτός του, έγινε στόχος των κατοχικών κυβερνήσεων της περιοχής. Οι Εβραίοι μαζί με τους Ρωμαίους κατάφεραν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κυρίως με συκοφαντίες, να τον σταυρώσουν. Επειδή πολύ απλά δεν θέλανε να χάσουν την εξουσία τους από κάποιον άγνωστο φτωχό που ήταν δικαιότερος και του βασιλιά. Σε αυτό το σημείο να πω ότι πιστεύω, παρά τις γραφές και τους μύθους για παρθενογένεση, πως ο Χριστός ήταν κάποιος απόγονος του Θεού Δία. Η Βίβλος τον αποκαλεί Υιό του Θεού, ε λοιπόν ίσως αυτός ο Θεός είχε όνομα και λεγόταν Δίας. Μην ξεχνάμε πως το Dieu ή Ντιέ των Γάλλων, είναι η ονομασία του Θεού γι' αυτούς ακόμα και σήμερα. Δηλαδή ακόμη πιστεύουν στον Δία. Επιστρέφοντας στον Χριστό και ολοκληρώνοντας, να πούμε ότι αυτός μάλλον ήταν ένας από τους τελευταίους Έλληνες που έμεινε μόνος του να πολεμάει σε πρώην ελληνικά παραδεισένια εδάφη. Και συνεχίζει να το κάνει βέβαια με το πνεύμα του.