Η αρχαία ελληνική μυθολογία έχει μια πολυέκδοχη ιστορία, παρόμοια αλλά ανώτερη ποιοτικά από την γνωστή του Αδάμ και της Εύας, όπου εκεί έμαθαν να ξεχωρίζουν το καλό από το κακό και έτσι έχασαν τον παράδεισο. Εννοώ αυτή του κουτιού της Πανδώρας. Την οποία και θα ερμηνεύσω όπως κρίνω εγώ κατάλληλα. Θέλει τον άνθρωπο, λοιπόν, κάποτε να ζούσε χωρίς σκοτούρες. Είχε την θνητή ζωή του και την ζούσε με σεβασμό προς τους Θεούς, χωρίς να μπλέκει με δυνάμεις που δεν καταλάβαινε. Όμως το ανθρώπινο είδος επαναστάτησε και επιχείρησε απερίσκεπτα τη Θέωσή του. Έτσι ο βασιλέας των Θεών, ο Δίας, δημιούργησε την πρώτη πραγματικά θηλυκή γυναίκα, την Πανδώρα, για να τους τιμωρήσει. Γιατί ως τότε όλοι ζούσαν τυφλοί στις θεϊκές εντολές, σαν άφυλοι. Αυτή είχε μαζί της έναν πίθο, ένα κουτί όπως έμεινε να λέμε, που είχε μέσα όλα τα κακά που προκαλούνται από την ελεύθερη βούληση και τα οποια σκόρπισε στον κόσμο των ανθρώπων. Όμως είχε και την ελπίδα, την οποία και δεν απελευθέρωσε η Πανδώρα μετά από εντολή του Δία. Γιατί η ελπίδα είναι αυτή που αναιρεί όλα τα άσχημα και ο Δίας ήθελε να κρατήσει το γυναικείο είδος υποτελές και μέσω αυτού όλη την ανθρωπότητα. Σήμερα, όντας διδαγμένοι, σχεδόν όλοι μας ελπίζουμε πως δε θα πεθάνουμε ποτέ. Ίσως και λόγω της κατασκευής μας, των ενστίκτων του σώματος και της ψυχής μας που επιζητούν την θέωση. Όμως η αλήθεια είναι ότι είμαστε θνητοί και ότι μπορεί να πεθάνουμε ακόμα και το επόμενο δευτερόλεπτο. Αυτή η ψευδαίσθηση της πιθανής αθανασίας, μας κάνει να ζούμε πιο αισιόδοξα τις ζωές μας, αλλά με κάποιο τίμημα πολλές φορές. Και αυτό παρουσιάζεται ως δυστυχές γεγονός, εντελώς ξαφνικά και μας προσγειώνει απότομα στην πραγματικότητα. Στην ουσία πιστεύοντας στην μετα θάνατον ζωή, είναι σαν να θεωρούμε δεδομένη την αθανασία, τουλάχιστον της ψυχής, ότι δηλαδή υπάρχει μια φυσική συνέχεια. Όμως ας είμαστε πραγματιστές. Τίποτα δεν είναι δεδομένο και ούτε θα είναι ποτέ. Γιατί αυτό είναι που δίνει προσοχή και αξία στην δημιουργία. Δεν υπάρχει σοφότερος τρόπος να ζει κάποιος, από το να πάρει κάθε δευτερόλεπτο και κίνησή του ξεχωριστά. Να πιστεύει ότι η επόμενη στιγμή θα φέρει την απόλυτη καταστροφή, όμως να είναι αρκετά προσεκτικός ώστε να μπορεί να περιμένει την απόλυτη επιτυχία. Και να μην ξεχνάμε πως σε τελική ανάλυση το μέγιστο κακό είναι ο θάνατος και το μέγιστο καλό η ζωή. Πάντα υπάρχει ελπίδα για κάτι καλύτερο.