Κάποτε οι αρχαίοι Έλληνες είχανε δημιουργήσει μια παραμυθένια πραγματικότητα. Σε αυτήν οι άνθρωποι όχι απλά δεν ήταν τιμωρημένοι από τους Θεούς λόγω του είδους τους, αλλά μάλιστα σταδιακά αποκτούσαν υπερδυνάμεις ή φτάναν και στην Θέωση όταν το άξιζαν. Απολαμβάνοντας έτσι αθανασία και παντοδυναμία, σε ένα ονειρικό μέρος που ήταν όμορφο και άφθονο σε κάθε λογής απόλαυση. Και μετά ήρθαν οι βάρβαροι, δηλαδή οι ανατολίτικες μονοθεϊστικές θρησκείες. Δημιούργησαν κοινωνίες υποταγμένες στον εγωπαθή Διάβολο, που δεν είχε ούτε γυναίκα και τον αποκαλούσαν ανοιχτά ως "Θεό". Η πλήρης αντιστροφή της πραγματικότητας, δηλαδή. Γυναίκα δεν είχε ο Διάβολος και... βασάνιζε τα παιδιά του, που λένε. Όμως ακόμα και τώρα μπορεί να βρεθεί μια καλή λύση για να διορθωθούν τα πράγματα. Χρειάζεται κάτι ευφυές και γρήγορο που θα μας σώσει από περαιτέρω σπατάλη χρόνου. Δεν υπάρχει κάτι εξυπνότερο, λοιπόν, από την δημιουργία της Θρησκείας μας, ή σε πιο μυστικιστικό ύφος, της Λατρείας μας (Cult). Ειλικρινά αποτελεί την αναίρεση του προπατορικού αμαρτήματος. Συγκεκριμένα μπορούμε να αποδείξουμε μέσα από την καθημερινή πίστη μας, ότι στην παραβολή του Αδάμ και της Εύας, δηλαδή των πρωτόπλαστων, τον παράδεισο τον είχε καταλάβει πράγματι ο πεσών άγγελος. Φαίνεται να είναι κάποιο καταραμένο αλλά ισχυρό πνεύμα, που βρήκε ένα εύφορο μέρος και το χρησιμοποιούσε ως δόλωμα για να κακοποιεί άλλες ψυχές. Το κατάφερνε διότι είχε γνώση που αυτές δεν είχαν. Προσποιόταν τον παντοδύναμο Θεό με ατελείωτα ψέματα, εκβιασμούς και άδικες τιμωρίες, που δεν άφηναν περιθώρια αμφισβήτησης. Δημιούργησε επίσης κανόνες που ήταν αδύνατον να ακολουθηθούν. Ο Θεός δεν γίνεται να είναι ένας, ειδικά στην περίπτωση που έχει φύλο. Γιατί έτσι κι όλας δε γίνεται να κατανοήσει πλήρως το σύνολο των ανθρώπων. Χρειάζονται άπειρα πνεύματα για να δημιουργηθεί και να λειτουργήσει η ζωή όπως τη γνωρίζουμε. Όπως και μια σειρά τυχαίων γεγονότων, μεταξύ των ενεργειών και της μεταβολής τους στο σύμπαν. Μπορούμε βέβαια να δούμε το σύμπαν ως ουδέτερο και ένα, αλλά και πάλι όταν το επικαλούμαστε, πολλά και διάφορα πνεύματα θα απαντήσουν! Επίσης πραγματικοί κανόνες για τον παράδεισο μπορούν εύκολα να επινοηθούν, μέσα από το καθημερινό βίωμα της διαμάχης μεταξύ πολέμου και ειρήνης. Θα δημιουργούνται και θα προσαρμόζονται, με τη δύναμη της άμεσης δημοκρατίας. Διότι πραγματικός παράδεισος είναι το μέρος όπου πιστεύεται και εξασκείται το δίπολο των Αθηναϊστών Χριστιανιστών και πουθενά αλλού.