Οι χριστιανικές εκκλησίες έχουν ανατολικό παρουσιαστικό που θυμίζει αραβικά παλάτια. Όταν άρχισαν να κατασκευάζονται κατά τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, είχαν έντονες εβραϊκές, ελληνικές και ρωμαϊκές επιρροές. Αργότερα, άρχισαν να έχουν κοινά στοιχεία και με τα μουσουλμανικά τεμένη. Εμφανίστηκαν τεράστιες στρογγυλές θόλοι, όπως της Αγίας Σοφίας του Βυζαντίου, παντού, ακόμα και στις εβραϊκές συναγωγές. Οι θόλοι πάντα υπήρχαν στην αρχαία Ελλάδα βέβαια. Τις βρίσκουμε σε μυκηναϊκούς τάφους αλλά και στον ναό της Αθηνάς Προναίας στους Δελφούς. Όμως δεν ήταν τόσο διαδεδομένες πριν τον 6ο αιώνα μετά Χριστόν. Οι πρώτες θόλοι πιθανώς να πρωτοεμφανίστηκαν κάπου την τρίτη χιλιετία προ Χριστού, σε ανατολικότερους πολιτισμούς, όπως της Μεσοποταμίας και της Αιγύπτου. Πάντως μπορούμε να πούμε ότι αν και υπάρχει έντονο το ελληνικό στοιχείο στις εκκλησίες μας, κοιτώντας και τους κίονες, δεν τις νιώθουμε πλήρως ελληνικές. Έχουν έναν εβραϊκό αέρα, όπως ακριβώς και το μικρό όνομα του Χριστού. Βλέπουμε τον Παρθενώνα της Ακρόπολης, βλέπουμε τον ναό του Ποσειδώνα του Σουνίου και νιώθουμε την ελληνικότητά τους. Είναι κάτι που προκαλεί δέος, νιώθουμε την ισχύ αλλά και την κυρίαρχη συμπαντική αύρα τους να μας διαπερνά. Κάτι που δεν νιώθουμε με την πιο ταπεινή, στοιχειωτικά περίεργη και ίσως ασφυκτική αρχιτεκτονική των εκκλησιών. Μπορεί να νιώθουμε ασφάλεια και ζεστασιά, αλλά είναι με μια ξενική, θολή και σκοτεινή αίσθηση ταυτόχρονα. Ακόμα το ότι μοιάζουν με άλλους ναούς πιο πρωτόγονων και πιεστικών θρησκειών, σίγουρα χειροτερεύει την ψυχολογική και μεταφυσική δράση τους επάνω μας. Τέλος, να πω πως θα ήθελα να έβλεπα περισσότερους χριστιανικούς ναούς αρχαιοελληνικού ρυθμού, όπως τον Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Παλαιό Φρούριο της Κέρκυρας. Χτίστηκε από τους Άγγλους το 1840, που έδωσαν το καλό παράδειγμα και που ελπίζω να μιμηθούμε κάποια στιγμή, ώστε να επιστρέψουμε στις ρίζες μας.