Να πούμε κατ' αρχάς, ότι όλα τα βασίλεια είναι καταδικασμένα να αποτύχουν. Αυτό συμβαίνει επειδή βασίζονται στον αυταρχισμό, στο συμφέρον δύο ατόμων, του βασιλικού ζευγαριού δηλαδή και μόνο. Δεν μπορούν να καταλάβουν τις ανάγκες του λαού και κατ' επέκταση τα δικά τους έμμεσα προβλήματα. Όμως, τα αρχαία ελληνικά βασίλεια του Ολύμπου και του Άδη, ήταν διαφορετικά από τα σημερινά. Ήταν δύο βασίλεια μέσα σε μία και μόνο χώρα. Και μάλιστα οι ηγέτες τους είχαν συγκεντρώσει όλη την εξουσία πάνω τους, μέχρι και την θρησκευτική. Στην ουσία ήταν βασιλείς-αρχιερείς, αφού αποκαλούσαν τους εαυτούς τους Θεούς, αλλά και αναγνωριζόντουσαν ως τέτοιοι. Αυτοί οι άρχοντες ήταν ο Δίας και η Ήρα στον Πάνω Κόσμο και ο Άδης με την Περσεφόνη στον Κάτω Κόσμο. Αν ήταν μόνο ιερείς ή μόνο πολιτικοί, αντί για αυταρχικοί μονάρχες, τότε θα ήταν παράδειγμα προς μίμηση και όχι προς αποφυγή. Ιδανικά μιλώντας, θα έπρεπε να ήταν και παρθένοι χωρίς απογόνους και έτσι να μην είχαν ανταγωνισμό στον θρόνο τους. Γιατί βλέπουμε πως φιλονικούσαν με τα παιδιά τους, ή αυτά μεταξύ τους και ήταν ιδιαίτερα άσχημο για την χώρα. Αν τα πράγματα ήταν έτσι, σίγουρα οι κόσμοι τους θα υπήρχαν μέχρι σήμερα και θα είχαν κατακλύσει όλον τον πλανήτη. Καμμία αμφιβολία δε θα υπήρχε για την κυριαρχία τους. Αλλά δυστυχώς, ο τρόπος που κυβερνούσαν ήταν γεμάτος ψεγάδια, απερισκεψίες και αμαρτήματα. Χωρίς δημοκρατία δεν γίνεται να ευδοκιμήσει ένα κράτος, όπως και χωρίς ικανούς πολιτικούς και ιερείς. Χρειάζονται άτομα που να μπορούν να κατευθύνουν με την πειθώ τους, αλλά και μεταφυσικά, το άμετρητο πλήθος των ανθρώπινων ψυχών. Η μεγάλη απόσταση μεταξύ αυτών των αρχαίων βασιλείων, προκαλούσε πρόβλημα συνεννόησης και αλληλοστήριξης σε περίπτωση μείζονος προβλήματος. Απόσταση όμως υπήρχε και στη νοοτροπία. Ήταν δύο αντίθετες κοινωνίες και γι' αυτό λεγόντουσαν ζωντανοί και νεκροί αντιστοίχως, κυριολεκτικά ή μεταφορικά. Το φωτεινό και χαρούμενο τοπίο του βουνού του Ολύμπου και το σκοτεινό και ζοφερό του υποχθόνιου Άδη. Καλό θα ήταν να επικοινωνούσαν μεταξύ τους στην καθημερινότητα, ώστε να αποκτιέται ισορροπία, ποικιλία αλλά και πολυφωνία. Να ήταν μια συμπαγής και ενωμένη χώρα. Όμως δεν ήταν και με τη Ρωμαιοκρατία σταδιακά χάθηκε η αυτονομία τους. Ήρθε η μόνιμη πτώση των αρχαίων ελληνικών βασιλείων.