Σίγουρα οι περισσότεροι έχουμε νιώσει την αγάπη κάποιου γονέα ή τουλάχιστον κηδεμόνα. Έχουμε αισθανθεί κάποιο άτομο κοντά σε μας να θέλει να είμαστε πραγματικά καλά. Μπορεί ένας τέτοιος άνθρωπος να έχει κάνει κάποιες θυσίες για εμάς (όχι απαραίτητα αυτοθυσίες!) και να μας έχει υποστηρίξει σε επαρκή βαθμό, για την επιβίωση και την ευζωία μας. Όμως αυτό δεν είναι αρκετό, ούτε για να επιτύχουμε τα όνειρά μας, ούτε για την σωστή αναπαραγωγή μας. Διότι ο κόσμος είναι πολύ περίπλοκος και θέλει σκληρή μάχη. Έλεγε ο αρχαίος Έλληνας τραγωδός, Σοφοκλής, "Έρωτα ανίκητε στη μάχη". Σπουδαίο απόφθεγμα. Για να κερδίσει κάποιος στη ζωή και όχι απλά για να επιζήσει, χρειάζεται κάτι ισχυρότερο από την απλή αγάπη ενός συνανθρώπου του. Χρειάζεται να τον έχει απόλυτα ερωτευμένο μαζί του και να ανταποδίδει εξίσου. Είναι αυτός ο υψηλός βαθμός εμμονής που έχει κάποιος, να βλέπει τον σύντροφό του να περνάει καλά μαζί του. Να νιώθει ότι είναι μόνο αυτοί οι δύο και κανείς άλλος στο σύμπαν. Όλα να βγαίνουν τέλεια στην σχέση τους, να καταλαβαίνονται σαν να είναι ένα άτομο και όχι δύο, όλα να γίνονται αυτόματα. Να μην τους χωρίζει ούτε η απόσταση αλλά ούτε και ο θάνατος. Και ακριβώς αυτό εκμεταλλεύεται η Λατρεία μας, την ισχύ του έρωτα, με την ύπαρξη δύο ερωτευμένων ζευγαριών σε ηγετικές θέσεις. Θέσεις που αποτελούν άκρως απαραίτητους, αντίθετους, αλλά συνεργαζόμενους πόλους. Οι πλευρές τους αυτές που διαφέρουν μεταξύ τους όπως το άσπρο με το μαύρο, είναι ο πόλεμος και η ειρήνη. Κάνενα από τα δύο αντιπροσωπευτικά ζευγάρια δε μπορεί να κερδίσει το άλλο, όμως και τα δύο μαζί μπορούν να κερδίσουν όλα τα άλλα! Γιατί πολύ απλά, κανένα ζευγάρι πέρα απο αυτά δεν είναι τόσο συμπαγές, στρατηγικά αλάθητο και συγκεντρωμένο. Αυτό συμβαίνει γιατί το καθένα από τα δυο είναι απόλυτο στο αν η ζωή είναι καλή ή κακή. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα που χάνονται στις μπερδεμένες επιλογές τους. Είναι πόλοι που παραμένουν αναλλοίωτοι. Οι μόνοι πραγματικά ισχυροί πυλώνες για ένα κράτος, που πηγάζουν από την παντοδυναμία του έρωτα.