Έχουμε ακούσει πολλές φορές για μουσουλμάνους Τούρκους που αποκαλούσαν νώθους τους χριστιανούς Έλληνες. Αυτό γινόταν κυρίως επί Τουρκοκρατίας. Γιατί όμως; Μας είχανε για άστατους χαρακτήρες ή κάνανε κάτι ενάντια στη θέλησή μας, δρώντας εντελώς βαρβαρικά; Βέβαια, κάτι τέτοιο ίσως να συμβαίνει και με άλλες θρησκείες και γενικότερα με άλλες φατριές. Το αν είναι κάποιος νόθος και γενικότερα μη αυθεντικός άνθρωπος, μπορεί να εξακριβωθεί από κάποια αρνητικά στοιχεία του χαρακτήρα του. Αυτά τον αποτρέπουν από το να είναι κύριος του εαυτού του και συμβατός με την υπόλοιπη κοινωνία. Ας πούμε το να είναι κάποιος αρχιερέας ή αρχιέρια του Αθηναϊσμού Χριστιανισμού, σημαίνει ότι είναι μοναδικός και έχει πιάσει την κορυφή του αυτοελέγχου του. Ο υπόλοιπος πληθυσμός που δεν βρίσκεται τόσο ψηλά, έχει κάποια χαρακτηριστικά νοθείας στο είναι του, χωρίς όμως να μπορεί να αποκαλεστεί πραγματικά νόθος. Η εγκληματικότητα, η ασυνεννοησία, η επιβεβλημένη φτώχεια, οι υπερβολικές απαγορεύσεις με νόμους, ο κοινωνικός μαρασμός, όλα αυτά δείχνουν τη μη αυθεντικότητα μιας ομάδας ανθρώπων. Αυτά επίσης οδηγούν στην περαιτέρω ζωοποίηση και νόθευση όλων. Δηλαδή ούτε υπεύθυνοι άνθρωποι είναι, ούτε τελούν υπό την κηδεμονία τέτοιων και ο κύκλος ανατροφοδοτείται συνεχώς. Μία χώρα στην οποία μπορείς να μιλήσεις για ό,τι θες ελεύθερα, να κυκλοφορήσεις χωρίς ρούχα στους δρόμους ή να επιδεικνύεις πλούτο χωρίς να φοβηθείς, θεωρείται πολιτισμένη. Αυτή είναι μια χώρα πλήρως φιλική και αυστηρά απαγορευμένη για νόθους, που απλά θα δημιουργούσαν προβλήματα λόγω της ασυνείδητης παρορμητικότητάς τους.