Η υπομονή θεωρείται γενικά μεγάλη αρετή. Δηλαδή να αντέχει ένας άνθρωπος δύσκολες καταστάσεις για μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς να αντιδρά παράλογα. Και όταν αυτό γίνεται συστηματικά και χωρίς σταματημό, θυμίζει παιχνίδι που μπορεί να έχει ως μοναδικό έπαθλο την ανοσία στις τριβές. Και έτσι, παρά τις συνεχείς δοκιμασίες της ζωής, κάποια στιγμή ένας άνθρωπος που έχει θέληση για επιβίωση, διασκέδαση, δίψα για γνώση και του αρέσει να φιλοσοφεί στο έπακρο, φτάνει στο σημείο της πλήρους απάθειας και μιας πραγματικής παντογνωσίας. Είναι αυτό που οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν ως ανώτατο επίπεδο πνευματικής ευδαιμονίας. Διότι όταν μελετήσει κανείς τον κόσμο συθέμελα και τον ζήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, γίνεται ένας μικρός θεός. Φτάνει στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι είναι θνητοί οργανισμοί και με θνητό τρόπο σκέφτονται, αλλά και ενεργούνε. Αυτό είναι το φυσιολογικό κι ας μην είναι το επιθυμητό. Μόνο το σύμπαν είναι αθάνατο και απεριόριστο και ο άνθρωπος είναι ακόμα πολύ μακριά από το να του μοιάσει και να το δαμάσει. Σίγουρα το να χαθεί κάποιος στο πλήθος των ανθρώπων μπορεί να τον κάνει να ξεχαστεί και να νιώσει ολοκληρωμένος. Να του προσφέρει προσωρινή χαρά. Όμως το να εθελοτυφλούμε, μόνο στην ενίσχυση της αυτογνωσίας και της κυριαρχίας μας δεν οδηγεί. Η παρατεταμένη παραμονή μας στα "εγκόσμια", χωρίς κριτική σκέψη και αυτοσυγκράτηση, είναι συνήθως το εισιτήριο για τον Κάτω κόσμο. Διότι όσο περισσότεροι οι θνητοί, τόσες περισσότερες και οι θνητές σκέψεις που είναι μεταδοτικές. Επίσης γίνεται κοινή η θνητή μοίρα, αφού όλοι συμπαρασύρονται σε λάθος δρόμους. Ένα πεφωτισμένο άτομο δεν μπορεί παρά να απέχει από πράγματα που δεν καταλαβαίνει ή δεν έχει έλεγχο σε αυτά. Διότι οι άνθρωποι σαν αφελή και δολοπλόκα ζώα που είναι μερικές φορές, παγιδεύουν κάθε επιλογή των συνανθρώπων τους με ανήθικο τρόπο, ώστε να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τη δική τους. Ακόμα και αν προκαλέσει τον πόνο ή και τον θάνατο του διπλανού τους. Δεν υπάρχει συνεργασία ούτε αλληλεγγύη στον πανικό της μάζας, και όσο τα πράγματα μένουν έτσι σίγουρα θα απέχουμε έτη φωτός από την ολοκλήρωσή μας σαν όντα. Η ζωή είναι ένα ατελείωτο παιχνίδι υπομονής και τίποτα περισσότερο... Υπομονή μέχρι και την επόμενη ζωή, όπου και πάλι θα χρειάζεται υπομονή. Διότι ούτε η αθανασία, αλλά ούτε και η μακαριότητα είναι στόχοι που επιτυγχάνονται από τη μία στιγμή στην άλλη. Και ίσως δύσκολα διατηρούνται. Τουλάχιστον το δώρο της απάθειας, της παντελούς έλλειψης της συναίσθησης της δυσφορίας που προκαλούν τα άσχημα, είναι κάτι που θυμίζει ευτυχία και το σύμπαν απλά μας το παραχωρεί κάποια στιγμή...