#542 Ωμέγα

Η ελληνική αλφάβητος είναι η πιο γνωστή διεθνώς. Γι' αυτό και η τωρινή παγκόσμια γλώσσα που είναι η αγγλική, ακόμα και την δική της την ονομάζει alphabet, σχεδόν απαράλλαχτα. Αλφάβητος είναι το σύνολο των γραμμάτων που έχει μία γλώσσα, αν και η ονομασία της συνετέθη με τα δύο πρώτα. Τα δικά μας γράμματα είναι 24, όσες και οι ώρες της ημέρας, με τελευταίο και καλύτερο το Ω. Είναι τόσο ιδιαίτερο το ωμέγα να φανταστείτε, που η αγγλική αλφάβητος έχει το Ζ (που γράφεται όπως το ρήμα Ζήτα!) για καταληκτικό της, ως αινιγματική σημείωση που του απευθύνεται. Το έχουν βάλει ως υπενθύμιση για να ζητήσουν και το Ω από εμάς στο μέλλον! Ή τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται εμένα. Λέγεται επίσης ως φήμη, πως η ελληνική αλφάβητος αποτελεί αυτούσια κάποιου είδους αρχαία προσευχή. Το Ω με το οποίο τελειώνει, θεωρείται πως είναι η τελική εκφώνηση "Ω μέγα" σε θεότητες (για παράδειγμα προς το Ψ-τρίαινα του Ποσειδώνα) όπως και στο σύμπαν όλο. Πάντως αν δούμε το κεφαλαίο Ω, μοιάζει με μια μεγαλοπρεπή μυστηριακή πύλη που οδηγεί είτε στην έξοδο, είτε στην επανείσοδο στο αλφάβητο. Το μικρό ω πάλι, θα μπορούσε να πει κανείς ότι μοιάζει με άνθρωπο στην εμβρυακή του ηλικία και στάση. Στην χριστιανοσύνη το Άλφα και το Ωμέγα μαζί συμβολίζουν την αιωνιότητα. Πάντως εναλλακτικά και τα δύο γράμματα χρησιμοποιούνται στις αρχικές και στις τελικές εκδόσεις προγραμμάτων και παιχνιδιών. Ας πούμε το ιστολόγιό μας θα είναι στην Ωμέγα έκδοσή του το φθινόπωρο, καθώς από εκείνη τη στιγμή και μετά δεν θα έχει άλλες μεγάλες ενημερώσεις που θα άλλαζαν τον σκελετό του. Στην Ωμέγα έκδοση είναι και το παιχνίδι φιδάκι που θα βρείτε σε αυτό. Μάλιστα μετά και την πρόσφατη αναβάθμιση, έχει γίνει πολύ γρήγορο και έχει αποκτήσει μετρητή επιδόσεων ο οποίος δίνει ένα "Ω" ως υπέρτατο έπαθλο. Γιατί τέτοιο είναι το σχήμα και των τυχερών πετάλων των αλόγων, ενώ συμβολίζει και την αντίσταση του ρεύματος, πράγμα που το ταίριαξε και με τους μαγικούς κεραυνούς του Θεού Δία. Και κλείνοντας, να θυμάστε. Το Άλφα είναι αυτό που λατρεύουν όλοι, όμως το Ωμέγα είναι αυτό που εμπνέει το μεγαλύτερο δέος. Είναι ξεκάθαρα το σημαντικότερο γράμμα της ελληνικής αλφαβήτου.

#383 Δημόσια εκπαίδευση

Η Δημόσια εκπαίδευση θεωρητικά έχει ως στόχο την δωρεάν διδασκαλία των νέων πολιτών. Το κράτος προσπαθεί να τους παρέχει γνώσεις, που θα είναι απαραίτητες για την επιβίωσή τους, αλλά και για την συνύπαρξή τους με τα άλλα μέλη της κοινωνίας. Όμως κάθε άλλο παρά δωρεάν είναι αυτό στην πραγματικότητα. Τα οικοδομήματα, τα βιβλία, αλλά και το προσωπικό των δασκάλων και καθηγητών, όλα πληρώνονται μέσω της κοινής φορολόγησης. Και αυτό είναι το ελάχιστο. Καθώς στην πραγματικότητα η εκμάθηση είναι πολύ χαμηλού επιπέδου, σε σημείο που χρειάζονται και δεύτερα επί πληρωμή σχολεία, τα γνωστά φροντιστήρια. Αυτό φαίνεται ιδιαίτερα με τις ξένες γλώσσες στο δημοτικό, ή με πιο προχωρημένα μαθήματα σε γυμνάσιο και λύκειο και ειδικά στις Πανελλήνιες τελικές εξετάσεις. Για να μην πω για τους καταστροφικούς συμμαθητές που κακοποιούνε ο ένας τον άλλο και χρειάζονται χρήματα να ξοδευτούνε από το πουθενά. Επίσης τα μαθήματα είναι υπερβολικά πολλά όπως και η ύλη τους. Και επειδή το διδακτικό προσωπικό βιάζεται να τελειώσει την παράδοση των μαθημάτων λόγω δυσανάλογου διαθέσιμου χρόνου, στο τέλος ελάχιστοι μαθητές έχουν κατανοήσει το παραμικρό. Σίγουρα, ωστόσο, όποιος παρακολουθήσει την δημόσια εκπαίδευση θα μάθει κάποια χρήσιμα πράγματα που θα του μείνουν στο μυαλό. Όμως τόση σπατάλη χρημάτων, χρόνου αλλά και ψυχολογικά και σωματικά βασανιστήρια, δεν δικαιολογούν ένα τόσο ευτελές αποτέλεσμα.

#282 Ο αποκλεισμός των ανηλίκων από ενήλικη γνώση

Εμείς ως άνθρωποι έχουμε φτιάξει έναν αρκετά δουλεμένο και έτσι εξελιγμένο πολιτισμό, βασιζόμενοι σε κανόνες που σεβόμαστε από κοινού. Όμως το να αφεθούμε συνειδησιακά και να σκλαβωθούμε από τα επιτεύγματά μας, μηχανοποιώντας τους εαυτούς μας για να τα υπηρετούμε, είναι κάτι που μόνο πίσω μπορεί να μας πάει. Σκεφτείτε ένα παιδί να το αφήσουμε -όπως κάνανε και οι αρχαίοι Σπαρτιάτες- ελεύθερο στην άγρια φύση για να δούμε αν θα επιβιώσει. Θα το κατασπαράξουν τα άγρια ζώα, επειδή τα πράγματα που θα το σώζανε απαγορεύεται να τα γνωρίζει λόγω ηλικίας. Παραείναι βίαια! Και μην νομίζετε πως η ανθρώπινη κοινωνία είναι καλύτερη, θα το φάνε και πάλι το παιδί ψυχολογικά -αν όχι και σωματικά- και μάλιστα το ίδιο το είδος του. Όμως απ' ό,τι φαίνεται είναι βασικό για το απάνθρωπο σύστημα της εξουσίας, οι ανήλικοι να είναι άβουλα όντα που θα ζούνε σε έναν μικρόκοσμο, στον οποίο θα δέχονται εντολές και θα υπακούνε χωρίς καμμία απολύτως κρίση. Μέχρι και τα άτομα με τα οποία θα μιλάνε, άλλοι να τα επιλέγουν ενώ ταυτόχρονα ρυθμίζουν όπως θέλουν τις σχέσεις τους, για χάρη της τυπολατρείας και του χρήματος. Έτσι για να διατηρούνται σκοταδιστικά τα πράγματα στις μικρότερες ηλικίες, ώστε να παραμένουν σε ένα άτυπο καθεστώς απαγωγής, έχουμε συνεχείς περιορισμούς από την πρόσβασή τους στον "κόσμο των μεγάλων". Και αυτό φαίνεται ιδιαίτερα στο διαδίκτυο που μαθαίνουμε για απαγορεύσεις σε κοινωνικά δίκτυα, σε ιστοσελίδες ενήλικου περιεχομένου, αλλά και σε διαδικτυακά παιχνίδια. Η βασιλοκρατούμενη Ευρωπαϊκή Ένωση της ασυνεννοησίας και του αυταρχισμού, που δεν θυμίζει δημοκρατία σε τίποτα, σε συνεργασία με την μονοπωλιακή και κατασκοπική Google όπως και με άλλες μεγάλες εταιρείες, ετοιμάζονται για νέους περιορισμούς. Ύστερα από την απόκρυψη -μετά προστίμου- των κρίσιμων πληροφοριών που είχαν τα torrent και απευθύνονταν σε όλους, έρχεται και ο περιορισμός της χρήσης του διαδικτύου στο ελάχιστο για τους νεότερους, καθώς σκέφτονται να βάλουν μέχρι και... χρονόμετρο χρήσης! Είναι ξεκάθαρο πως η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι κοντά στο τέλος της. Ίσως γι' αυτό η Ρωσία δεν σταματάει να της επιτίθεται, τουλάχιστον έμμεσα. Η ρωσική αρκούδα έχει μυριστεί το αίμα του... λαβωμένου ταύρου (αναφερόμενος στο μύθο Εύρωπης και ταύρου) και είναι σίγουρη για τη νίκη της εναντίον μέχρι και ολόκληρου του ΝΑΤΟ.

#252 Η σημασία των ουδέτερων ονομασιών στα αντικείμενα

Σε προηγούμενο άρθρο έκανα αναφορά στο πρόβλημα που έχει η Νεοελληνική γλώσσα με τα ουδέτερα. Και δεν εννοώ με το... τρίτο ανθρώπινο φύλο που ανακάλυψαν πρόσφατα οι Αμερικανοί. Αυτοί τουλάχιστον έχουν σωστά φτιαγμένη τη γλώσσα τους και τα λένε όλα με το όνομά τους και το σωστό γένος τους. Εκτός... από την μικρή εξαίρεση που ανέφερα παραπάνω. Αλλά εντάξει, σιγά μην το εννοούνε, απλά έτσι πλούσιοι και άεργοι που είναι θέλουν να γεμίζουν τον χρόνο τους με κάτι πρωτότυπο και ενδιαφέρον! Όμως ας επιστρέψουμε στο γλωσσικό θέμα μας για τα ουδέτερα, λέγοντας κάποια πράγματα που έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα. Κάτι άψυχο δεν μπορεί να είναι ούτε αρσενικό αλλά ούτε και θηλυκό, μόνο ουδέτερο. Αυτό φαίνεται και στις τέχνες όπως στα τραγούδια μας, όπου με την παραμορφωμένη στο θέμα των φύλων γλώσσα μας, δεν μπορούμε να αισθανθούμε την αυρική μαγεία, όπως με των αντίστοιχων αμερικανικών. Επηρεάζεται και το μεταφυσικό από αυτή την αιώνια γραμματική αστοχία. Ας πούμε είναι ξεκάθαρο για τους μύστες του πνευματισμού πως όταν δημιουργούμε ευχές, επικλήσεις, ύμνους και ξόρκια, στα οποία αποκαλούμε άψυχα αντικείμενα με τα δύο γένη των ζωικών οργανισμών, δημιουργούμε πρόβλημα κατανόησης στα πνεύματα. Στην καλύτερη περίπτωση τα καθυστερούμε. Δηλαδή ειδικά αν είναι ξενόγλωσσα, σκέφτονται για κάποιο χρονικό διάστημα έως ότου καταλάβουν πως όταν λέμε "θέλω μια καρέκλα", δεν εννοούμε πως θέλουμε κάποια θηλυκή έμψυχη οντότητα. Επιπλέον δέχονται μπερδεμένες, ανάμικτες και ασταθείς αυρικές εκπομπές από εμάς λόγω αυτού του λάθους, που τα απορρυθμίζουν περαιτέρω και μας το αναμεταδίδουν. Είναι επίσης κακαίσθητο και μοιάζει σαν να υποστηρίζουμε ξεπερασμένα στερεότυπα για τις αισθητές ενέργειες των φύλων, αλλά και ανώμαλες ερωτικές διαστροφές προς αντικείμενα και έννοιες. Διότι τα πνεύματα ακούνε και μπορούν να στοιχειώσουν αμεσότατα και τα άψυχα πράγματα μετά από παράκλησή μας, ακούσια συνήθως, με κωμικοτραγικά αποτελέσματα. Όμως δεν είναι μόνο η ελληνική γλώσσα που είναι εντελώς ανίδεη σε αυτόν τον τομέα. Η γαλλική, η γερμανική, η ρωσική ακόμα και η ινδική, πασίγνωστες και πολυχρησιμοποιημένες γλώσσες δηλαδή, δίνουν φύλα σε πράγματα που είναι αδύνατον να έχουν. Η αγγλική βέβαια το έχει διορθώσει αυτό το πρόβλημα τόσο καλά, σε σημείο που μοιάζει λες και αυτή έχει αναγκάσει τους υπόλοιπους να χρησιμοποιούνε τις γλώσσες τους λανθασμένα. Σαν να υπάρχει ένα σχέδιο συνωμοσίας που θέλει όλες τις άλλες χώρες να φαίνονται γελοίες και έτσι να χάνουν από την αίγλη τους, την υπόληψή τους και αλλά και από την μαγική τους ισχύ!

#99 Αθηναϊκή Χ

Για την ελληνική γλώσσα μπορώ να γεμίσω ατελείωτα άρθρα σε αυτό το ιστολόγιο και πάλι να μην έχω πει όλα όσα έχω στο μυαλό μου. Είναι η μόνη γλώσσα που ξεχωρίζει θετικά σε σχέση με όλες τις υπόλοιπες. Είναι ήρεμη, περίτεχνη και πολιτισμένη. Και μόνο κοιτάζοντας στα γράμματά της ή μιλώντας την, νιώθεις κάτι παραπάνω από άνθρωπος. Νιώθεις σαν ένα πεφωτισμένο πνεύμα που ακόμα δεν έχει βρει το κατάλληλο αθάνατο σώμα που του αξίζει. Όμως όμως, καλή η έπαρση και η εθνική υπερηφάνεια, αλλά η αλήθεια είναι πως τα ψεγάδια της έχουν αρχίσει να γίνονται εμφανή. Μάλλον έχει έρθει η στιγμή να εξελίξουμε τη γλώσσα μας περαιτέρω. Για να μετατραπεί η ελληνική γλώσσα σε κάτι καλύτερο, δηλαδή να αναβαθμιστεί και να εκσυγχρονιστεί, χρειάζονται κάποιες αλλαγές, μεταξύ αυτών και της ονομασίας της. Κατ' αρχάς πρέπει να υπάρξει ουδετεροποίηση των άψυχων αντικειμένων και ιδεών. Για παράδειγμα, να μην λέμε "η λέξη" αλλά να λέμε το "λέξιον". Αποδομώντας την κατάληξη μιας νέας ουδέτερης λέξης, η συνύπαρξη των γραμμάτων ι και ο, όπου το γιώτα έχει θηλυκή χροιά ενώ το όμικρον έχει αρσενική, δίνει την τέλεια ισορροπία ενεργειών. Θηλυκό και αρσενικό μας κάνει ουδέτερο. Στο τέλος υπάρχει και το προαιρετικό -ν που δίνει έμφαση στη λέξη με ιεροφανή ηχώ. Σίγουρα δεν θα είναι καθόλου εύκολο να κάνουμε αυτές τις μετατροπές, όμως είναι αναγκαίο. Επιπροσθέτως, χρειάζεται μείωση της χρήσης κάποιων δίψηφων συμφώνων ή αλλαγή προφοράς τους, ώστε να ακούγονται λιγότερο σκληρά. Όπως στην περίπτωση της χρήσης του "δένδρου" αντί για το "δέντρο". Θέλουμε επίσης την αντικατάσταση των ξενόφερτων λέξεων, όταν υπάρχουν αντίστοιχες ελληνικές που ακούγονται καλύτερα. Γι' αυτό το θέμα ειδικά, πρέπει οπωσδήποτε να ψάξουμε το πλήρες ελληνικό λεξιλόγιο, από το αρχαιότερο μέχρι το πιο σύγχρονο, καθώς υπάρχουν λέξεις-αριστουργήματα σε πλήρη αχρηστεία. Είναι διαφορετικές, ωραίες, εύηχες, απλές, γαλήνιες και κοφτερές στην προφορά και μπορούμε να τις βρούμε και να τις χρησιμοποιήσουμε. Τέλος, η ελληνική γλώσσα θα πρέπει να μετονομαστεί επίσημα σε Αθηναϊκή Χ (όπως με τη Γραμμική Α' και Β'), όπου το Χ θα είναι συντομία για το "Χριστιανική". Είναι πιο όμορφη έτσι και πιο ιερή, λόγω των πνευμάτων που επικαλείται.

#51 Νεοελληνική γλώσσα και ουδέτερο γένος

Με αφορμή το μάθημα των Πανελληνίων εξετάσεων στο μάθημα της Νεοελληνικής γλώσσας, θα γράψω και εγώ γι' αυτήν. Γιατί μόνο έτσι θα έγραφα ποτέ σοβαρά σε τέτοιες άδικες εξετάσεις, χαχαχ. Η νεότερη έκδοση της ελληνικής γλώσσας λοιπόν, είναι αποτέλεσμα συνεχών αλλαγών ανα τους αιώνες. Ξεκίνησε αποδεδειγμένα ως κρητική ιερογλυφική, γραμμική α' και β', από τον 20ο μέχρι και τον 13ο αιώνα προ Χριστού αντίστοιχα. Με διαφορετικά σύμβολα αντί για τα γνωστά μας γράμματα. Έχουμε μία σκοτεινή περίοδο μετά, χωρίς να γνωρίζουμε πολλά, όπου πιθανώς να γίνανε κάποια μυθολογικά συμβάντα και καταστροφές, που ωστόσο δεν προκάλεσαν στασιμότητα στην ανάπτυξη της γλώσσας μας. Γιατί στα ιστορικά καταγεγραμμένα χρόνια, δηλαδή τον 8ο αιώνα, την βρίσκουμε και πάλι αλλά εξελιγμένη. Είναι η γνωστή αρχαία ελληνική γλώσσα που ομοιάζει με τη νέα, με όλα τα γράμματα να είναι κεφαλαία. Μετά, κατα την Ελληνιστική περίοδο με τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, απέκτησε τονισμό και πνεύματα για ευκολότερη εκφορά των λέξεων. Κατά την Βυζαντινή περίοδο, έχουμε την εγκαθίδρυση των μικρών γραμμάτων και τα μεσαιωνικά ελληνικά. Στα νεότερα χρόνια έχουμε και την παρένθεση της καθαρεύουσας, μιας δήθεν αρχαΐζουσας ελληνικής διαλέκτου. Μετά την κατάργησή της, έχουμε την επισημοποίηση της απλούστερης νεοελληνικής δημοτικής γλώσσας. Βέβαια, σε σχέση με την αρχαιότητα και μέχρι τώρα, έχει εμπλουτιστεί το λεξιλόγιο πολλές φορές, όπως και έχουν απλοποιηθεί όλες οι λέξεις. Η γραμματική, η ορθογραφία και το συντακτικό, έχουν όλα αλλάξει για λόγους ευηχίας, συντομίας, ευκολίας στην μάθηση και την χρήση. Προφανώς λόγω της φυσικής προόδου της γλώσσας. Όμως υπάρχει ένα πρωτοφανές λάθος στην ελληνική γλώσσα, που φαίνεται να αποτελεί έναν όχι απλά άλυτο, αλλά και άγνωστο γρίφο εν έτει… 2025. Είναι η ελάχιστη χρήση του ουδέτερου γένους. Δηλαδή αναρωτιέμαι πόσες χιλιετίες θα περάσουν ακόμα για να γίνει μια τέτοια αυτονόητη διόρθωση. Υπάρχει αυτή η προχειρότητα στο τι θεωρούμε αρσενικό και τι θηλυκό. Άψυχα αντικείμενα και ιδέες έχουν φύλο, πράγμα εντελώς παράδοξο. Θα μπορούσαμε ας πούμε τον ήλιο να τον πούμε ήλιον και τη σελήνη σελήνιον. Αυτή θα ήταν μια αξιόλογη προσπάθεια να ουδετεροποιήσουμε το γένος τους. Ίσως και να προσφέρουμε κάποια ευηχία με την επαναφορά της αρχαϊκής κατάληξης του -ν. Όμως, η αλήθεια είναι πως εφόσον γίνει τέτοια ριζική αλλαγή, θα αλλάξει ύφος όλη η γλώσσα. Αυτό πιθανώς να οδηγήσει σε υποβάθμιση της γενικής ευηχίας της, καθώς θα μειωθούν έντονες και ποικίλες φωνηεντικές καταλήξεις και άρθρα.

#20 Πολυτονικό σύστημα και προφορά

Υπήρξε πολυπλοκοποίηση των αρχαίων ελληνικών κατά την ελληνιστική περίοδο. Δηλαδή από το 300 προ Χριστού μέχρι και την ολική πτώση της ελληνικής αυτοκρατορίας κάπου κοντά στο 0. Αυτό αισθητικά αλλά και πρακτικά ήταν ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να συμβεί στην ελληνική γλώσσα. Πιθανότατα οι άσχημες εμπειρίες στους πολέμους του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην ανατολή, αθλιοποίησαν οπτικά την γλώσσα μας. Γέμισε με όλα αυτά τα "μυγάκια" (πνεύματα ᾿ ῾ ) και τα "σκουλήκια" (περισπωμένες ~). Αυτά μας φέρνουν έντονες εικόνες στο μυαλό, για το τι μπορεί να συνάντησε ο κορυφαίος Έλληνας Μακεδόνας στρατηλάτης, οι στρατιώτες του αλλά και όσοι μετανάστευσαν μαζί τους. Οι κατακτήσεις του απλώθηκαν από την Μικρά Ασία και ανατολικότερα μέχρι και τις Ινδίες. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι πέθανε εκεί λόγω κάποιας αρρώστιας, αρκετά πρόωρα. Τόσος πόλεμος σε μια φτωχότερη κοινωνία, τέτοιο αποτέλεσμα θα είχε. Προφανώς όλοι είχαν εκφυλιστεί πολιτισμικά με αυτή την υπερεξάπλωση του ελληνισμού σε επικίνδυνα εδάφη. Είχαν φτάσει σε σημείο που δεν μπορούσαν πια να προφέρουν τα γράμματα σωστά. Κανονικά κάθε γράμμα είχε αρχικά τον δικό τρόπο διαβάσματος. Άλλο ήταν το Η (ήτα), άλλο το Ι (γιώτα), άλλο το Υ (ύψιλον), άλλο το ΕΙ (έψιλον γιώτα) και άλλο το ΟΙ (όμικρον γιώτα). Όπως άλλο ήταν το Ο (όμικρον) και άλλο το Ω (ωμέγα). Δεν προφέρονταν ί και ό. Όμως όλα άρχισαν να διαβάζονται σαν ένα γράμμα. Λένε πως το πολυτονικό φτιάχτηκε για να διορθώσει την ανάγνωση των γραμμάτων που άρχισε να ξεχνάται με τα χρόνια. Το αποτέλεσμα όμως δεν φαίνεται να ήταν θετικό. Κρίνοντας δηλαδή από την σημερινή απλοϊκή προφορά των γραμμάτων μας και τον ένα τόνο που έχει μείνει μόνο.