#614 Η νέα κατοικία

Η απόκτηση μόνιμης "στέγης" για έναν άνθρωπο και την οικογένεια του, θεωρείται μια καλή επιλογή για την αναβάθμιση του βιοτικού τους επιπέδου. Δεν χρειάζονται ενοίκια να πληρωθούνε, μπορούν να κάνουν μια πιο ελεύθερη χρήση της κατοικίας και φυσικά γνωρίζουν πως δε θα βρεθούνε από την μία μέρα στην άλλη στον δρόμο. Ειδικά αν μάλιστα πρόκειται για νέο άνθρωπο, το να αγοράσει δικό του σπίτι είναι η στιγμή που ξεκινάει η απόλυτη ελευθερία γι' αυτόν. Γιατί μπορεί έτσι να φέρει τη ζωή πλήρως στα μέτρα του, χωρίς να έχει άλλους να τον περιορίζουν. Πολύ ωραία και ονειρικά όλα αυτά, αλλά στην πραγματικότητα και ειδικότερα στην Ελλάδα οι συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές. Ξεκινώντας από το εξωτερικό και μιλώντας κυρίως για τη Δύση όπου το χρήμα υπάρχει σε μεγάλες ποσότητες, είναι δυνατό για σχεδόν οποιονδήποτε να αποκτήσει δική του κατοικία, έστω και με ενοίκιο. Βέβαια οι τιμές ανεβαίνουν όσο ανεβαίνουν και τα εισοδήματα. Και όταν ειδικά οικογενειακές και φιλικές σχέσεις ρύγνηνται με τις μετακομίσεις, καταλαβαίνετε πόσο πιο δύσκολα γίνονται τα πράγματα. Ο άνθρωπος καταλήγει να ζει για να δουλεύει και όχι να δουλεύει για να ζει. Στην Ελλάδα τώρα, που τα πράγματα στο στεγαστικό μπορεί να υπήρξαν ευκολότερα πριν την χρεωκοπία της δεκαετίας του '10, πλέον θυμίζουν όλο και περισσότερο Ανατολή. Τα ακίνητα είναι πολύ ακριβά, η συντήρησή τους κοστίζει όλο και περισσότερο και λεφτά δεν υπάρχουν. Το αποτέλεσμα είναι τελικά οι άνθρωποι να μένουν στα σπίτια τα οποία γεννήθηκαν, ίσως και μέχρι να πεθάνουν! Και φαίνεται πραγματικά περίεργο να υπάρχουν τόσα πολλά σπίτια -δυνητικά διαθέσιμα- μέσα σε πόλεις και χωριά, αλλά κανείς να μην τα χρησιμοποιεί ή να τα παίρνει. Αυτό συμβαίνει προφανώς γιατί η κοινωνία βρίσκεται σε πόλεμο. Και δεν εννοώ απαραίτητα μόνο μεταξύ της, αλλά και ότι ο κάθε άνθρωπος βρίσκεται σε σύγχυση και φαίνεται να μάχεται τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν υπάρχει πυρήνας σταθερός που να τον συνετίζει, δηλαδή μια νοοτροπία σαν και της λατρείας μας, που θα τον ηρεμεί και θα του δείχνει τι είναι σωστό και τι είναι λάθος. Οπότε αν ένας άνθρωπος δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του και να τον διαχειριστεί σωστά, δεν μπορεί να το κάνει ούτε και με το σπίτι του, το οποίο έχει περισσότερες ευθύνες. Και λένε επίσης "αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει". Ένα σπίτι όμως που δεν έχει φτιαχτεί σε γερά θεμέλια, ούτε να παινευτεί γίνεται, ούτε τίποτα. Απλά πέφτει στον πρώτο σεισμό, αν όχι νωρίτερα. Οπότε με τα τώρα δεδομένα, δεν τίθεται θέμα νέας κατοικίας για τους νέους. Εκτός βέβαια αν είναι έτοιμοι να πουλήσουν την ψυχή τους στη δουλειά και να ελπίζουν πως κάποιος άλλος θα τους έχει χτίσει σωστά το σπίτι. Πίστευε, και μη ερεύνα.

#322 Η παραμέληση της ελληνικής επαρχίας

Δεν θα κρύψω ότι αυτό το άρθρο το εμπνεύστηκα από σχετικές συζητήσεις που γινόντουσαν τις τελευταίες μέρες στο κατοχικό κοινωνικό δίκτυο Χ, με το οποίο ασχολούμαι. Αλλά όπως και να το κάνουμε, η παραμέληση της ελληνικής επαρχίας είναι ένα σημαντικό ζήτημα. Άσχετα που στο Χ το θέσανε ως συνήθως στοχευμένα, κακόβουλα και λάθος παρουσιασμένα, για την αποκόμιση γρήγορου κέρδους. Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, για να καταλάβουμε τι είναι αυτή η δυσαρμονία που υπάρχει στα ευρύτερα μήκη και πλάτη της χώρας μας. Η καρδιά της Ελλάδας λοιπόν βρίσκεται στην Αθήνα, μιας και είναι η πρωτεύουσα του κράτους. Όμως για να επιβιώσει, χρειάζεται μια ισχυρή επαρχία που θα μπορεί να της δώσει τις απαραίτητες πρώτες ύλες ή ακόμα και έτοιμα προϊόντα. Επίσης χρειάζεται το εισόδημα από την φορολόγησή της, αλλά πολλές φορές και ικανούς ανθρώπους της. Όμως φαίνεται να υπάρχουν τεράστια προβλήματα την σήμερον ημέρα, που έρχονται να προστεθούν σε παλαιότερα ήδη υπαρκτά. Η επικοινωνία της πρωτεύουσας με την επαρχία φαίνεται να αρχίζει να νεκρώνει λόγω ασυνεννοησίας και δολιοφθορών. Ατελείωτα κύματα λαθρομεταναστών ζημιώνουν τις παραμεθόριες περιοχές. Βλέπουμε μείωση του πληθυσμού σε πολλά χωριά λόγω οικονομικών προβλημάτων. Και μετά ασφαλώς έχουμε παλαιότερα προβλήματα που έχουν χειροτερεύσει, όπως επιδοτήσεις που ποτέ δεν βρίσκουν τον προορισμό τους. Είχαμε πρόσφατα εκατομμύρια πρόβατα δηλωμένα στην Κρήτη, που δεν ξέρουμε καν αν υπήρξαν ποτέ και τι απέγιναν. Επιδοτηθήκανε κανονικά, όμως ούτε τα μισά δεν μπόρεσαν να ταυτοποιηθούν ως υπαρκτά. Για να καταλάβετε, είναι τόσο δύσκολες οι συνθήκες διαβίωσης στην επαρχία, που οι άνθρωποι αναγκάζονται να στέλνουν ψεύτικες αναφορές στην πρωτεύουσα. Ό,τι χρήματα τους δίνονται πολλές φορές τα χρησιμοποιούν σύμφωνα με την δική τους κρίση και όχι με βάση τα συμφωνημένα. Εγώ ως Αθηναίος όταν επισκέφτηκα διάφορα νησιά κυρίως της Ελλάδας, είδα ότι όλα τους έχουν γενικά τον δικό τους τρόπο λειτουργίας. Θα ακούσουν ό,τι έχει να πει η Αθήνα, αλλά συνήθως προτιμούν να ακολουθήσουν ανεξάρτητο δρόμο όσον αφορά την οργάνωσή τους. Και αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα διότι δεν σκέφτονται ψύχραιμα και αναλυτικά, με αποτέλεσμα να δυσκολεύουν την ήδη πιεσμένη κατάστασή τους. Βέβαια δε μπορούμε να ρίξουμε όλο το φταίξιμο για το χάος που υπάρχει στην επαρχία ούτε σε αυτήν, αλλά ούτε και στο επίσης χαοτικό κέντρο. Είναι εξίσου υπεύθυνες και οι δύο πλευρές και θα πρέπει να αρχίσουν να ξανασκέφτονται από το μηδέν πώς λειτουργούν όλα. Και πρέπει να ξεκινήσουν καταλαβαίνοντας το βασικό. Η καρδιά (κέντρο) θα πρέπει να δίνει το αίμα που χρειάζεται το σώμα (επαρχία), αλλά και επίσης το σώμα να μην αιμορραγεί. Ε, αν δεν μπορούνε ούτε αυτό, ας προσευχηθούνε στην Πεντάσταρη σημαία μας και θα αναλάβουν άλλοι!

#274 Αθήνα χωρίς ιδιωτικά οχήματα

Γενική απαγόρευση χρήσης ιδιωτικών οχημάτων εντός Αθηνών, για πάντα. Αυτή η πρόταση φαντάζει σαν όνειρο που γίνεται πραγματικότητα. Η Αθήνα να αρχίσει να παρουσιάζεται και πάλι ως η γη της επαγγελίας, η πόλη παράδεισος. Ας δούμε αν είναι τεχνικά εφικτό πρώτα όμως. Για να διασχίσει κανείς την Αθήνα με τα πόδια, δεν θέλει πάνω από τρεις ώρες. Και πολύ λιγότερο με ποδήλατο, μόλις μια ώρα. Είναι πολύ μικρή περιοχή, αλλά ιδιαίτερα φορτωμένη με αχρείαστα και ρυπογόνα αυτοκίνητα. Και όλα αυτά συνήθως για ατομική πολυτέλεια. Μια πολυτέλεια που δεν έχουμε ούτε ένα εργοστάσιο να την παράγει, αλλά και ούτε επαρκή δικά μας καύσιμα. Τα πληρώνουμε όλα πανάκριβα, επιβαρύνοντας όλους τους υπόλοιπους, πέρα από το περιβάλλον. Φανταστείτε πόσα τροχαία δεν θα γινόντουσαν αν απαγορευόντουσαν τα ιδιωτικά οχήματα και πόσες ζωές δεν θα χανόντουσαν. Φανταστείτε να ανοίγετε τα παράθυρά σας και να μπορείτε να αναπνεύσετε καθαρό αέρα. Συνεχόμενες κόρνες, θόρυβοι μηχανών, βρισιές οδηγών και μουσικές στη διαπασόν που μας ξεκουφαίνουν και μας εξοργίζουν, όλα παρελθόν. Μια καινούρια, ήσυχη και υγιεινή ζωή προ των πυλών. Η έλλειψή τους δεν θα ήταν αισθητή, καθώς έχουμε συνεχώς επεκτεινόμενες δημόσιες συγκοινωνίες και καλυπτόμαστε άνετα σε θέματα τροφοδοσίας από τα επαγγελματικά οχήματα. Έχουμε πλήθος δημοσίων οχημάτων για έκτακτες ανάγκες, αλλά ακόμα και αυτοκίνητα ταξί που μπορούν να επιστρατευτούν για ειδικές περιστάσεις. Η κοινωνία θα μπορούσε να γίνει πιο φιλική και ζεστή με αυτόν τον τρόπο. Θα ήταν ιδιαίτερα δεμένη και έτοιμη να αντιδράσει ενάντια σε κάθε αναδυόμενο πρόβλημα. Η Αθήνα θα γινόταν το παγκόσμιο φωτεινό παράδειγμα μεγαλούπολης που αποτοξινώθηκε πλήρως από τον κακό της εαυτό. Μια πόλη τόσο ήσυχη, καθαρή, μικρή και φιλική, που όταν βγαίνεις στον δρόμο να νιώθεις ότι βγαίνεις στον κήπο του σπιτιού σου. Σίγουρα είναι υπέροχο όλο αυτό για ονειροπόληση. Όμως για να μην σας αφήσω ψηλά στα ουράνια και καούν τα φτερά σας, θα σας πω και αυτό. Η γη είναι γνωστή για την άγρια ζωή της και αυτή υπάρχει και στο ανθρώπινο είδος. Άσχετα αν αυτό έχει μάθει να την κρύβει ώστε να επιβραβεύεται από τους θεωρητικά όμοιούς του. Οπότε επειδή ο πλανήτης μας είναι ένα εμπόλεμο πεδίο, ένα προσωπικό μεταφορικό μέσο μπορεί να φανεί σωτήριο, ακριβώς όπως ένα άρμα μάχης κατα την διάρκεια κανονικού πολέμου. Ωραία τα όνειρα, αλλά η πραγματικότητα είναι απρόβλεπτη και μπορεί να μετατραπεί σε εφιάλτη πολύ εύκολα.

#254 Σχέδιο εκκένωσης Αθήνας λόγω λειψυδρίας

Η υπερβολική αστικοποίηση έχει δημιουργήσει τόσα πολλά προβλήματα, που ίσως να είμαστε ένα βήμα πριν την ολική εκκένωση των θιγμένων περιοχών. Δηλαδή πόσα ακόμα να δούμε, περιμένουμε κάτι πιο μεγάλο όπως μια αποκάλυψη αιμοβόρων ζόμπι; Όχι ότι είμαστε μακριά αν αναλογιστούμε την συνεχή εγκληματικότητα, τις προμελετημένες πανδημίες ή και τον φόβο του παγκοσμίου πολέμου που μπορεί να μετατρέψει τους ανθρώπους σε ακόμα χειρότερα τέρατα. Όμως ας επιστρέψουμε στο θέμα του άρθρου που είναι το πρόβλημα της λειψυδρίας σε ένα συγκεκριμένο μέρος της Ελλάδας, στην Αθήνα. Την πρωτεύουσά της. Ο βασικός ταμιευτήρας πόσιμου νερού της Αττικής, ο ποταμός Μόρνος με το φράγμα του, έχει αδειάσει τουλάχιστον κατά το ήμισυ μέχρι και το καλοκαίρι του 2025. Μιας και είμαι λάτρης των αποκαλυπτικών σεναρίων περί του τέλους του κόσμου, είπα να ρωτήσω μια θεωρητικά λογική και επίδοξη παντογνώστρια φωνή, αυτή της τεχνητής νοημοσύνης, το copilot. Έτσι μπόρεσα να κάνω ασφαλέστερες εικασίες για το τι θα συμβεί σε περίπτωση που αδειάσει εντελώς ο ταμιευτήρας. Μέσα σε λίγα χρόνια λοιπόν θα οδηγούσε σε μεγάλο βαθμό στην εκκένωση της Αθήνας και της Αττικής. Πραγματικά θυμίζει αμερικάνικο κινηματογράφο κάτι τέτοιο, αλλά φαίνεται πως για πρώτη φορά θα γίνουμε οι ίδιοι μια πραγματική ταινία τέτοιου γεγονότος. Θα χρειαστεί απομάκρυνση τουλάχιστον των δύο τρίτων του Αττικού πληθυσμού, μετεγκατάστασή τους σε άλλα μέρη της Ελλάδας και γκρέμισμα πάρα πολλών κατοικιών. Διότι είναι ασύμφορο να φτιάξεις μονάδες αφαλάτωσης για τέσσερα εκατομμύρια κατοίκους, όταν όλοι οι ταμιευτήρες ανανεώσιμου νερού έχουν στεγνώσει. Αν η χώρα μας δεν ετοιμάσει εφεδρικό σχέδιο εκκένωσης και μετεγκατάστασης των πολιτών, που θα ομοιάζει με αυτό της Μικρασιατικής Καταστροφής του 1922, δεν ξέρουμε τι ολέθριες αναταραχές μπορεί να δημιουργηθούν. Η πιθανότητα η Αθήνα να γίνει μια πόλη φάντασμα, δεν είναι κάτι που δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί πλέον. Εκτός βέβαια αν γίνουν έργα με εκτροπές ποταμών που... θα αφήσουν άλλες περιοχές άνυδρες ή αν από τώρα και στο εξής δε σταματήσει να βρέχει!

#243 Ανακατανομή πληθυσμού σε όλη τη χώρα

Η αλήθεια είναι πως η χώρα μας ακροβατεί μεταξύ έντονης πυκνοκατοίκησης και αραιοκατοίκησης σε διάφορα μέρη της. Χρειάζεται ανακατανομή του πληθυσμού της το συντομότερο δυνατό, καθώς είναι πολλά τα προβλήματα που δημιουργούνται. Για παράδειγμα αυτή η έντονη αστικοποίηση έχει εντείνει την λειψυδρία, την καταστροφή φυσικών τοπίων, την ρύπανση, αλλά έχει προκαλέσει και υπογεννητικότητα. Όμως ας τα ξεχάσουμε αυτά προς στιγμήν και ας ξεκινήσουμε με κάτι πιο απλό και τρανταχτό. Είναι ξεκάθαρο πως όταν σχεδόν η μισή χώρα, περι τα τέσσερα εκατομμύρια δηλαδή που είναι το 40% του συνόλου, έχει μαζευτεί σε μια μικρή περιοχή που είναι το 3% της συνολικής της έκτασης, δηλαδή στην Αττική, κάτι δεν πάει καλά. Όλη η υπόλοιπη χώρα μένει έρημη, απροστάτευτη και ανεκμετάλλευτη. Ενώ σε μία υπερβολικά πυκνοκατοικημένη περιοχή, ο πληθυσμός της αντλεί αδηφάγα πόρους και ταυτόχρονα μαραζώνει βαθιά μέσα στα σκοτάδια των κτιρίων και την θανατηφόρο ρύπανση. Αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να παραμείνει έτσι για πολύ ακόμα, αν θέλουμε να συνεχίσει να υπάρχει η Ελλάδα. Πρέπει να υπάρξει ανακατανομή του ελληνικού πληθυσμού σε όλη τη χώρα ανάλογα την έκταση. Σημαντικό είναι ακόμα και να ασπρίσουν οι γκρίζες ζώνες των βραχονησίδων. Οι βραχονησίδες, τα άνυδρα νησιά, αλλά και τα υπόλοιπα ακατοίκητα ή και κατοικημένα νησιά, πρέπει να δεχθούν πληθυσμούς οι οποίοι θα μπορούν να κάνουν έξυπνη αφαλάτωση, να καλλιεργήσουν, να αλιεύσουν και να κάνουν μια κανονική ζωή που θα στηρίζει την οικονομία. Άλλες περιοχές της στερεής Ελλάδας, πρέπει να επανακατοικηθούν και να διευρυνθούν, δίνοντας έμφαση ακόμα και στις ξεχασμένες δουλειές των ορυχείων. Περισσότερες καλλιέργειες, κτηνοτροφικές εκτάσεις, υδρευτικά και αρδευτικά έργα επίσης θα χρειαστούν κι εκεί. Η αποσυμφόρηση των πυκνοκατοικημένων περιοχών θα οδηγήσει σε απότομη αναβάθμιση του βιωτικού επιπέδου. Θα υπάρξει μείωση των ψυχολογικών προβλημάτων, αλλά και καλυτέρευση του δημογραφικού, αφού πλέον οι άνθρωποι θα νιώθουν ευφορικοί και λίγοι, με αποτέλεσμα να προσπαθούν αναπαραχθούν λόγω ενστίκτου. Και όπως έχω πει, μια τακτική και συμμαζεμένη χώρα, καθαρή και όμορφη, θα μπορούσε να γίνει ακόμα πιο περιζήτητος τουριστικός προορισμός αν βίωνε και την ανέγερση καινούριων φυσιολατρικών ναών. Πάντα στο ύφος των αρχαιολελληνικών τεμενών, αλλά με κέντρο τους Αθηναϊστικούς και Χριστιανιστικούς σταυρούς, ανάλογα την τιμώμενη θεότητα του καθενός. Σταματήστε να μιλάτε για "αποκεντρωμένες διοικήσεις" και πράσσειν άλογα. Απλά κάντε την αποκέντρωση πραγματικότητα!

#220 Υπογεννητικότητα

Υπογεννητικότητα είναι το φαινόμενο κατα το οποίο οι γεννήσεις είναι τόσο λίγες σε μία χώρα, που με δυσκολία αναπληρώνουν τους θανάτους ή και καθόλου. Σήμερα λέγεται πως γι' αυτό ευθύνεται και η τεχνολογία, καθώς ο κόσμος έχει απομονωθεί και έχει γίνει υπερβολικά επιλεκτικός και απαιτητικός από τις σχέσεις του. Το αποτέλεσμα είναι να μην αποκτά απογόνους ή να το κάνει πραγματικά αργά. Η γήρανση του πληθυσμού που προκαλείται έτσι, οδηγεί το συνταξιοδοτικό σύστημα στο γκρεμό, καθώς γίνονται λιγότεροι όσοι μπορούν να δουλέψουν και περισσότεροι αυτοί που δεν μπορούν. Όμως ας δούμε τι γίνεται στην χώρα μας. Το 2010 ήταν χρόνος ταφόπλακα για τον πληθυσμό της Ελλάδας, καθώς από τότε δεν ανανεώνεται πλέον. Οι γεννήσεις μειώνονται και οι θάνατοι αυξάνονται. Τότε ήταν το έτος που έγινε κατανοητή η χρεοκοπία της χώρας. Δηλαδή ο αληθινός λόγος που έχουμε έντονη υπογεννητικότητα, είναι η έλλειψη χρημάτων, που έχει δημιουργηθεί με την παραχώρηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας σε (ναζιστικό) ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκή (Εκκ)ένωση. Πλέον με τη βοήθεια της τεχνολογίας, συμμορίες ληστεύουν τον μέσο Έλληνα ακόμα και μέσα στο σπίτι του. Παίζουν νομικά παιχνίδια με επίορκους δικηγόρους, συνομωτούν με διεφθαρμένους δημοσιογράφους, πολιτικούς και αστυνομικούς, και του κάνουν έντονο ψυχολογικό πόλεμο κάθε λεπτό και με κάθε μέσο. Ακόμα, κοινωνικά μιλάμε για ακριβή ζωή με σκληρούς, σχεδόν βασιλικούς στρατιωτικούς νόμους, που δεν αφήνουν περιθώρια ευζωΐας και γενικά καμμία ελευθερία. Μάλιστα είναι τόσο αρνητικοί και τοξικοί οι άνθρωποι σε σημείο που είναι απλησίαστοι, καθώς όλοι παίζουν ένα άρρωστο παιχνίδι ηθικής αυτουργίας και καταδοτισμού. Ποιός να θελήσει να διαιωνίσει τέτοιο είδος; Δεν προβλέπεται καμμία ανόρθωση στο δημογραφικό, περιμένουμε μεγαλύτερη ποσοστιαία αύξηση θανάτων (όσο ακόμα απομένουν άνθρωποι ζωντανοί) και μεγαλύτερη μείωση των γεννήσεων. Μονόδρομος είναι η αλλαγή θρησκείας, δηλαδή η εγκαθίδρυση του Αθηναϊσμού Χριστιανισμού. Έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένας σκληρός πολιτικός και θρησκευτικός πυρήνας, που δεν πρόκειται να σπάσει σε διεθνές ανταγωνιστικό επίπεδο ό,τι και να συμβεί. Μόνο έτσι θα αλλάξουν μυαλά για τα καλά οι άνθρωποι και θα επανέλθουν στις "εργοστασιακές τους ρυθμίσεις". Γιατί ενώ αποκτήσανε άπλετη γνώση, ξεχάσανε τα βασικά της ύπαρξης και πλέον απαιτείται ένα θαύμα, που μόνο μια ισχυρή θρησκεία μπορεί να το πραγματοποιήσει. Χρειάζεται αναγέννηση για να υπάρξει γέννηση.

#219 Καυσαέρια στην Αθήνα

Η ατμόσφαιρα της πρωτεύουσας της Ελλάδας είναι επικίνδυνα επιβεβαρυμένη. Μερικές φορές είναι η αφρικανική σκόνη της ερήμου υπεύθυνη, ενώ πάντα είναι τα καυσαέρια από εργοστάσια, θέρμανση και μετακίνηση. Όλα αυτά προκαλούνε σοβαρές βλάβες στην υγεία του ανθρώπου, που πνίγεται από το τοξικό γκρι νέφος και δεν μπορεί ούτε καν να σκεφτεί καθαρά. Οι δρόμοι της Αθήνας είναι γεμάτοι συνένοχους σε έμμεσες δολοφονίες, με τη δημιουργία αναπνευστικών προβλημάτων και όχι μόνο, μέσω της ρύπανσης του αέρα από τα καυσαέρια που βγάζουν τα οχήματά τους. Μάλιστα είναι και η ηχορύπανση που δεν αφήνει τους ανθρώπους να ηρεμήσουν, όχι μόνο από τον θόρυβο των μηχανών τους και των τροχών τους, αλλά και από τη μουσική που παίζει δυνατά από αυτά. Η Αθήνα είναι γεμάτη συγκοινωνίες, αλλά για κάποιους φαίνεται να μην αρκούν. Πάει ο καθένας και αγοράζει αυτοκίνητο ή μηχανή, χωρίς να έχει κάποιο σοβαρό λόγο για να το κάνει, απλά για να διορθώσει τα ψυχολογικά προβλήματα που του δημιούργησε η ρύπανση, την οποία και ανατροφοδοτεί. Και αυτά τα μηχανήματα είναι προϊόντα που δεν παράγει η Ελλάδα και τα πληρώνει τόσο ακριβά ώστε να μην έχει να δώσει φαγητό στους κατοίκους της. Τα ίδια και στην θέρμανση, που καίμε στα σπίτια μας αυτοσχέδια ό,τι απαγορεύεται να καίγεται. Μη χάσουμε την πολυτέλεια φορώντας κάτι παραπάνω, ή μην αφήσουμε το κλιματιστικό κλειστό βγάζοντας κάτι. Ένα τεράστιο μαύρο πέπλο απλώνεται από πάνω στην ατμόσφαιρα, που είναι ιδιαίτερα άσχημο στην όψη και θολώνει τον ορίζοντα. Μιλάμε για σκοτάδι σαν αυτό του Άδη. Για να μην πω για τα όποια εργοστάσια έχουν απομείνει, που αν δεν ρυπαίνουν κάποιο ποταμό ή ρέμα, σίγουρα δεν προσέχουν τι βγαίνει από τις καμινάδες τους, καθώς τα φίλτρα είναι ένα θέμα που κανείς δεν θέλει να πιάνει στο στόμα του καθώς κοστίζει. Κανένας επίσης δεν θέλει να επιλέξει οικολογικές λύσεις, όπως η μη αγορά πραγμάτων και υπηρεσιών που δεν χρειάζονται πραγματικά. Εναλλακτικά υπάρχει και η επιλογή προϊόντων που δεν ρυπαίνουν πολύ. Επίσης κανείς δεν θέλει να προσέχει όταν παίζει με τη φωτιά, καθώς αφού υπάρχει πυροσβεστική όλοι επαναπαύονται στις δάφνες τους. Αφήνουν να εκδηλωθούν πυρκαγιές στα σπίτια τους, αλλά και σε ό,τι ελάχιστα άλση υπάρχουν στο κέντρο της πρωτεύουσας. Είναι πραγματικά τόσο άσχημα τα πράγματα, που για να ανασάνουμε καθαρό αέρα θα πρέπει να κλειδωθούμε αεροστεγώς στα σπίτια μας και να έχουμε καθαριστές αέρα. Και φυσικά όποτε βγαίνουμε, όχι απλή μάσκα να φοράμε, αλλά αντιασφυξιογόνα ή και στολή αστροναύτη μη σας πω!

#212 Ξεθάπτουμε τα Αθηναϊκά ποτάμια!

Είχε πει ο δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς τη φράση "Θάπτομεν τον Ιλισσόν", το 1939. Και μετά η συμπεριφορά του έθαψε ακόμα και Έλληνες ζωντανούς, καθώς κατάφερε να προκαλέσει διχόνοια με συμμαχικές μας χώρες όπως τη Ρωσία, αλλά και να μας οδηγήσει σε πόλεμο με Ευρωπαϊκές χώρες. Ήταν επακόλουθο της αυταρχικής βασιλείας θα μου πείτε. Τέλος πάντων, μη ξεφεύγω από το θέμα. Το θέμα μας είναι οι Έλληνες που έθαψε λόγω του έντονου καύσωνα, που δεν υπήρχε ποτάμι να τον περιορίσει. Και όλα αυτά για να φτιάξει δρόμους και πολυκατοικίες, ώστε να είναι περισσότεροι και αποδοτικότεροι οι δούλοι. Έτσι πλέον, με τέτοιες πρωτοβουλίες, η ξηρασία και ο καύσωνας έχουν αυξηθεί σε αφόρητα και επικίνδυνα επίπεδα στην Αθηνά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Η ζέστη κάποτε δεν ήταν πρόβλημα, θεωρούνταν ευλογία και ήταν γιορτή της φύσης να έχει τόσο έντονο ήλιο. Όλα αυτά όμως σταμάτησαν να ισχύουν όταν άρχισε να πυκνοκατοικείται η πρωτεύουσα. Κανένας δεν σκέφτεται οικολογικά πλέον, λες και επειδή δεν έχουμε αρκετή επαφή με την φύση δεν υπάρχει κι όλας. Όλα γίνανε σκυρόδεμα, όπως ο ποταμός Ηριδανός, που πλέον ότι απόνερα του έχουν απομείνει, δεν βρίσκουν διεξόδους, αφού συναντούν τοίχους και σκουπίδια μπροστά τους. Μάλιστα τον υπογειοποιήσαν κι όλας. Ο Ιλισσός, ένας ιερός ποταμός των αρχαίων Αθηναίων, είναι πια εντελώς αλλαγμένος στην πορεία του και οδηγεί απευθείας στην θάλασσα, αντί για τον Κηφισό. Αφού βέβαια πρώτα έχει κάνει μια περιορισμένη, σκεπασμένη υπόγεια διαδρομή, μέσα σε τεχνητές όχθες. Ο Κηφισός επίσης βρίσκεται μέσα στην βιομηχανική ρύπανση, καλυμμένος, και φυσικά όχι πόσιμος, όπως κανένας από τους προηγούμενους! Υπάρχουν και ρέματα, όπως και ποταμοί εκτός Αθηνών αλλά εντός Αττικής, σε ελαφρώς καλύτερη κατάσταση, που δεν θεωρώ απαραίτητο να τους αναφέρω τώρα. Πάντως οι ποταμοί της Αθήνας, μπορούν να αποκαλυφθούν και να καθαριστούν και έτσι να λειτουργήσουν ως φυσικός κλιματισμός της πόλης, μαζί με την αύξηση του πρασίνου. Μάλιστα αν η κατάσταση της πυκνοκατοίκησης και της ρύπανσης διορθωθεί, αυτοί οι ποταμοί μπορούν να χρησιμοποιηθούν για αρδευτική αλλά ακόμα και υδρευτική χρήση. Σίγουρα και για ψυχαγωγία, με πάρκα στις όχθες τους και μεγάλα μάλιστα, με το ταυτόχρονο γκρέμισμα παραπλήσιων πολυκατοικιών. Και γιατί όχι, να φτιάξουμε και καινούριους ναούς αρχαιοελληνικής αρχιτεκτονικής κατα μήκος τους, με το όνομα του κάθε ποταμού, για να τους τιμήσουμε και να θυμηθούμε τις παλιές τελετές που γινόντουσαν εκεί!

#164 Λειψυδρία

Λειψυδρία σημαίνει έλλειψη στο νηρόν (νεαρόν-φρέσκο) ύδωρ, δηλαδή στο γλυκό νερό όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε. Και είναι ένα πρόβλημα που απασχολεί τις περισσότερες μεγάλες πόλεις που βρίσκονται κοντά σε άλλες. Δεν είναι μόνο θέμα πηγών, γεωτρήσεων, ρεμάτων, ποταμών, λιμνών και ταμιευτήρων. Η ρύπανση, η περιβαλλοντική και κλιματική μεταβλητότητα, η σπατάλη, η καταστροφή των δασών, όπως και το πιο λογικό που είναι η πυκνοκατοίκηση, όλα κάνουν ακατάλληλους ή στερεύουν τους υδάτινους πόρους. Η έλλειψη επαρκούς ποσότητας πόσιμου νερού στην Ελλάδα, γίνεται όλο και πιο εμφανής με τα χρόνια. Ειδικά στην πρωτεύουσά της, τη μεγαλούπολη Αθήνα και τις γύρω περιοχές. Πέρα όμως από τα παραπάνω αίτια για την λειψυδρία, να πούμε ότι συμβαίνει και το εξής παράδοξο το οποίο φαίνεται να γίνεται μέρος τους. Η χώρα μας, ως γνωστόν, χάνει συνεχώς τον γηγενή πληθυσμό της, τον οποίο δεν μπορεί να αναπληρώσει με γεννήσεις από το 2010. Όταν δηλαδή χρεωκόπησε το κράτος εξαιτίας του ευρώ και των διεθνών εγκληματικών κυκλωμάτων. Θα περίμενε κανείς να υπάρχει περισσότερο διαθέσιμο νερό έτσι, αφού έχουμε αραιώσει πληθυσμιακά και έχουμε προχωρημένη τεχνολογία. Το αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν το αντίθετο όμως. Μειώθηκε η εποπτεία των ζωτικών πόρων μας και δεχόμαστε εισβολή από ανθρώπους που χρησιμοποιούν το νερό μας σε μεγάλες ποσότητες. Λαθρομετανάστες, τουρίστες, και τεχνολογικές βιομηχανικές πρωτοβουλίες, όλοι ζημιώνουν και κανείς δεν πληρώνει όσο πρέπει. Και όποια κέρδη έχουμε πάλι πάνε πίσω σε αυτούς άμεσα ή έμμεσα, ώστε να αποπληρωθούν τα νεοκατοχικά δάνεια στα οποία μαζί μας παγίδευσαν! Και για συντηρήσεις και έργα ύδρευσης και άρδευσης, ούτε συζήτηση! Γιατί αν την κάνουμε, πάλι από τα δικά μας χρήματα θα δώσουμε. Πάντως η αλήθεια είναι πως και οι διαρροές που ξέχασα να αναφέρω πριν, είναι τέτοιες σε σημείο που χάνεται μεγάλο μέρος του νερού από τους εθνικούς ταμιευτήρες. Άσχετα αν μιλάνε για ένα μόλις δέκα, είκοσι ή τριάντα τοις εκατό. Η κυβέρνηση επίσης, εντελώς περιέργως, είναι πάντα αναποφάσιστη και ανέτοιμη για νέα έργα τροφοδότησης των ταμιευτήρων από άλλους ποταμούς, ειδικά στην περίπτωση της Αττικής. Μία Αττική που πνίγεται στις πολυκατοικίες, ειδικά στην περιοχή της Αθήνας. Ζώντας σε μια αυταπάτη πως χωράμε κι άλλοι κάτοικοι σε αυτό το μικρό, αποπνικτικό ατμοσφαιρικά, κατακαμένο και άνυδρο λεκανοπέδιο. Δυστυχώς, αν συνεχιστεί η λειψυδρία και το ταχύ άδειασμα των ταμιευτήρων, σύντομα θα χρειαστούν έργα αφαλάτωσης θαλασσινού νερού, που θα είναι πανάκριβο και γεμάτο άλατα. Εκτός βέβαια αν είμαστε έτοιμοι να δώσουμε μια περιουσία για εμφιαλωμένο νερό και να συντηρηθούμε με αυτό.