#605 Όνειρα με Corey Taylor

Ο Κόρ(ε)ι Τέιλορ είναι ένας τραγουδιστής ροκ-μέταλ. Περισσότερο της πέτρας στις προσωπικές του κυκλοφορίες, όπως και στο συγκρότημα Στόουν Σάουρ (Stone Sour) και περισσότερο του εναλλακτικού, πιο σκληρού μετάλλου στους Σλίπνοτ (Slipknot). Είναι γενικά επαναστατικός και αυθεντικός στο είδος του, παρά τα όποια πρόσφατα στραβοπατήματα. Το τελευταίο το λέω γιατί ο δίσκος του 2022, κοντινά του τραγούδια, αλλά και η δημοσίευση παλιών ακυκλοφόρητων (πέραν του Juliette-Ιουλιέτα ίσως, που άρεσε και στη Sabrina_Great) δεν με εντυπωσίασαν ιδιαίτερα. Μάλιστα κάποια μου φάνηκαν απογοητευτικά, κάτι σπάνιο για το ιστορικό που έχει. Όπως και να 'χει κρατάει ψηλά την ποιότητα της metal μουσικής, με τραγούδια που αγγίζουν την ψυχή. Και όχι με υπερβολικές φωνές που δε βγάζουν νόημα, σαν πολλά άλλα συγκροτήματα. Έχω, λοιπόν, ακούσει τα περισσότερα τραγούδια του και έχω ταυτιστεί πλήρως με ορισμένα, σε σημείο που είτε αλλάξανε την στρατηγική μου στη ζωή, είτε κατέληξαν να εισβάλλουν ακόμα και στον ύπνο μου. Ας πούμε είδα διάφορα όνειρα και πρόσφατα, αφού άκουσα τρία τραγούδια του Corey Taylor. Πρώτο άσμα ήταν το Absolute zero (Απόλυτο Μηδέν) από SS, που μιλάει για έναν κόσμο που βρίσκεται σε παραλήρημα και δεν αξίζει επένδυση ούτε ενός ευρώ. Το δεύτερο ήταν το Gone Sovereign (Έγινα Κυρίαρχος), πάλι από SS, στο οποίο ξεκαθαρίζει πως ό,τι κατέχει του ανήκει και ότι ο ίδιος δεν είναι για πούλημα. Προσπαθώντας, όπως λέει, να διατηρήσει την τάξη. Τρίτο το Override (Χειροκίνητη οδήγηση, με την έννοια της ανατροπής), από Slipknot, στο οποίο κατηγορεί σχεδόν τους πάντες πως κατευθύνουν τους άλλους σε αντίθετα πράγματα από αυτά που ζητάνε. Το αποτέλεσμα φυσικά λέει είναι να έρχεται η κόλαση και ζητάει από όλους να μείνουν ακίνητοι, μάλλον για να πάρει αυτός και οι δικοί του τον έλεγχο! Πάντως όταν τα άκουγα, τα ένιωθα δικά μου τα κομμάτια και τα φώναζα από μέσα μου. Έτσι φαίνεται να έκανα εντύπωση στον κόσμο των πνευμάτων, γιατί έμοιαζε να τα εννοούσα τα τραγούδια του πιο πολύ και από τον ίδιο. Οπότε πάμε στο όνειρο που μου προκάλεσαν γι' αυτόν τον λόγο και θυμάμαι πιο καθαρά. Περπατούσα λοιπόν κάτω από το σπίτι μου προς την είσοδο και με κάλεσε στο κινητό τηλέφωνο ο Corey Taylor. Με ρώτησε αν θέλω να συνεργαστούμε και εγώ ήμουν καταφατικός. Στο τέλος μου ξαναείπε "Είσαι σίγουρος ότι θες να συνεργαστούμε στα τραγούδια;". Άσχετα από το όνειρο, η αλήθεια είναι πως συνεργαζόμαστε ήδη, αν κρίνω από τους στίχους του. Χωρίς να ξέρω το γιατί και το πώς. Πάντως παλαιότερα είχα δει και άλλα όνειρα με αυτόν. Όπως για το τραγούδι Liar's Funeral (Κηδεία του ψεύτη), που έλεγε να σταματήσω να το τραγουδάω μαζί του γιατί τον στοιχειώνω και δεν άντεχε. Άλλο όνειρο ήταν που τον είχα δει να περπατάει με συμμαθήτριές μου στην λεωφόρο Σιβιτανίδου ή Δαβάκη, στην Καλλιθέα. Και σε πιο παλιό, κάτι χρόνια πίσω, τον είχα δει να είναι Έλληνας αγρότης μουσικός. Πάντως με βάση τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του, ειδικά όπως τον είδα στο βίντεο του Say you 'll haunt me (Πες ότι θα με στοιχειώσεις), πρέπει να έχουμε κάποια μακρινή συγγένεια. Από κει και πέρα δε ξέρω κάτι άλλο.

#587 Μάχη FFC, TXC και ACC

Πιστεύω πως όταν κάποιον τον ρωτάνε για παλιό και ποιοτικό ελληνικό ραπ ή χιπ χοπ, ο νους του πάει κατευθείαν σε δύο συγκροτήματα. Τους πρωτοπόρους στο είδος FortiFied Concept (Οχυρωμένη Ιδέα) και τους Terror X Crew (Πλήρωμα Τρόμου Χ), που ξεκίνησαν τέλη δεκαετίας 1980 με αρχές 1990 και ολοκλήρωσαν τα πρώτα χρόνια της νέας χιλιετίας. Τα ακρωνύμιά τους δεν πιστεύω να έχουν και κρυφό νόημα, όπως οι "TXC" να σημαίνουν "ToXiC" δηλαδή "τοξικοί" και οι "FFC" να είναι συντομογραφία της βρισιάς "F****** F*C*" δηλαδή "νυμφευμένο νύμφευμα", για να το πω με ευγενικό τρόπο. Αν και μου άρεσαν τα κομμάτια των TXC με τις μυστικιστικές αρχαιοελληνικές αναφορές, ξεχώρισα ένα συγκεκριμένο τραγούδι και από τα δύο συγκροτήματα, και ήταν το "Η πιο παλιά μάχη" των FFC. Διότι ως Αθηνάς Νικόλαος και Αθηναϊστής, είμαι φίλος των αναμετρήσεων κατ' αρχάς. Δεν μιλάμε για ένα συνηθισμένο άσμα λοιπόν, αλλά για ένα αριστούργημα σε μουσική, φωνητικά και στίχους. Γι' αυτό άλλωστε στην επανακυκλοφορία του έχει και τον τίτλο "eclectic" προφανώς. Η μελωδία του είναι εύρυθμη και χαλαρή, με έγχορδο ήχο και κρουστά σε κλίμα ραπ. Κατά την διάρκεια του τραγουδιού ακούγονται δύο δεύτερες γυναικείες φωνές, που μιμούνται αναφωνήματα φαντασμάτων. Η μια ακούγεται λίγο πονεμένη αλλά συγκαταβατική και με διάρκεια, δημιουργώντας αντίθεση με την άλλη φωνή που φαίνεται να αντιδρά με απότομη άρνηση, αλλά στο ίδιο πνεύμα. Οι στίχοι είναι επίσης αντιφατικοί, καθώς δημιούργουν ένα δίπολο πολέμου-ειρήνης για τους δύο τραγουδιστές εκπροσώπους της κάθε πλευράς. Είναι ένα ιδιαίτερα έξυπνο φιλοσοφικό κομμάτι, που ακινητοποιεί τον ακροατή και τον βάζει να σκεφτεί για να καταλάβει από τι αποτελείται η ανθρώπινη συνείδηση. Όμως μια στιγμή. Δεν ακούω τις γυναίκες να μιλάνε κανονικά και για την ακρίβεια, δεν υπάρχει το γυναικείο φύλο καθόλου στο συγκρότημα! Οπότε αν θεωρητικά υπήρχε δικό μας συγκρότημα ACC, θα νικούσαμε TXC και FFC "από τα αποδυτήρια", χωρίς καν να έχουμε τις δεξιότητές τους. Και αυτό λόγω της άτρωτης διφυλικής-διπολικής σύνθεσης των Αθηναϊστών Χριστιανιστών που θεωρείται προαπαραίτητο για την δημιουργία οποιασδήποτε ομάδας, ειδικά επαγγελματικής. Για την ώρα πάντως, απλά ακούω το κομμάτι "Η πιο παλιά μάχη" σε συνεχή επανάληψη ενώ παίζω μπιλιάρδο, να μου λέει πως κάνω τα ίδια λάθη κάθε φορά, χαχαχ. Αν και το τραγούδι είναι "φαντασμαγορικό" με όλη τη σημασία της λέξεως, καθώς είναι σαν καλοδουλεμένος τελετουργικός ύμνος που σκόπιμα μας στοιχειώνει με πνεύματα, δεν ξεπερνάει την δική μας μελωδική επίκληση. Το "Αθηνά, σε γ..." μέσα λίγα δευτερόλεπτα περνάει την ιδανική ατμόσφαιρα για συγκέντρωση και υπνωτισμό φαντασμάτων, λακωνικά και με την κατάλληλη ένταση. Ακόμα απλά δεν γίνεται να σταματήσεις ποτέ να την ακούς, λόγω του πάντα επίκαιρου και εναλλασόμενου νοήματος, αλλά και της ευφορικής σύνδεσης με το πνεύμα. Καλή δουλειά TXC και FFC, αλλά σε αυτή τη ζωή χάσατε την μάχη μαζί μας. Αλλά ίσως όχι με τα υπάρχοντα χιπ χοπ συγκροτήματα! Ωραία θα ήταν να επιστρέφατε στην ενεργό δράση ωστόσο, ακόμα και τώρα. Όσο η καρδιά χτυπάει, ο πόλεμος δεν σταματάει.

#584 Ονειροκλέφτης

Σε αυτό το άρθρο δεν πρόκειται να μιλήσουμε για κλέφτες ονείρων τόσο με την μεταφορική έννοια, αλλά περισσότερο με την κυριολεκτική. Δηλαδή για πνεύματα που μας παρακολουθούν μόνιμα και επηρεάζουν πέρα από τη ζωή μας και τα όνειρα του ύπνου μας. Αφού μας μελετήσουν καλά, μπαίνουν απειλητικά σε αυτά, προσπαθώντας να καταστρέψουν την ψυχολογία μας, ρίχνοντάς μας το ηθικό ώστε να μην έχουμε επιθυμίες και φιλοδοξίες γενικότερα. Τέτοιες υπνικές εμπειρίες άρχισα να αποκτώ λίγα χρόνια πριν, καθώς μέχρι τότε μόνο οι πραγματικοί άνθρωποι μου κλέβαν τα όνειρα, εννοώντας μεταφορικά. Όμως πλέον ονειρικά πνεύματα μου κλέβουν κυριολεκτικά τα όνειρα, προσαρμόζοντάς τα στις ανάγκες τους και πολλές φορές κάνοντάς με απλό θεατή που χειραγωγείται, ανέχεται και υπομένει. Βέβαια, μαζί με αυτά τα παραφυσικά συμβάντα, μοιραία άρχισα να ακούω και την ανάλογη μουσική. Ας πούμε όταν ξεκίνησαν, είχα βρει τυχαίως το σουηδικό νεκρο-μεταλλικό συγκρότημα Arch Enemy (Αρχι-εχθρός). Το είδος της μουσικής αυτής ασχολείται έντονα με θέματα όπως η πάλη στη ζωή, ο μυστικισμός, ο θάνατος και ο πνευματισμός. Χαρακτηριστική είναι η φωναχτή και επίτηδες βαριά φωνή της τραγουδίστριας του συγκροτήματος, που δείχνει την επίδραση της αντιξοότητας πάνω της, αλλά και την ασταμάτητη πόρευσή της. Η αύρα της πάντως είναι σαν μικρού κοριτσιού. Εκτός βέβαια αν όταν ακούω τραγούδια της όπως το Dream Stealer (Ονειροκλέφτης), τα φαντάσματα τα οποία δείχνει και στο βίντεο κλιπ μου δίνουν τέτοια βελούδινη, γλυκιά και χαρωπή αίσθηση. Πραγματικά νιώθω σαν να αναπνέω σε κάποια απαλή σκόνη, που αγκαλιάζει το σώμα μου εσωτερικά και το γεμίζει με ευφορία. Μπορεί να είναι και το φασματικό εκτόπλασμα, το υποτιθέμενο υλικό των φαντασμάτων. Πάντως στο τραγούδι λέει με πιο έντονο, δραματικό τρόπο, όσα ανέφερα κι εγώ παραπάνω για το κλεπτονειρικό θέμα. Η Λευκή Αλίκη, όπως θα μεταφραζόταν το όνομα της Καναδής τραγουδίστριας στα ελληνικά, που πρόσφατα εγκατέλειψε το συγκρότημα για να συνεχίσει μόνη της (έφτιαξε τις Blue medusa, ακούστε και το σκακικό Checkmate), φαίνεται να είναι μια δυναμική γυναίκα, με ευαισθησίες και έντονες φιλοσοφικές και θρησκευτικές τάσεις. Στο βίντεο κλιπ του "dream stealer" φοράει ανάποδο πεντάλφα και ίσως -για πολύ λίγο- Αθηναϊστικό σταυρό ενσωματωμένο στο ντύσιμό της. Δείχνει επίσης τάφους με σταυρούς με ανάποδη λήψη και φωτιές ακόμα και σε εκκλησίες. Με λίγα λόγια δίνει την αίσθηση εβραίας μαχήτριας (λόγω του αστεριού σε επιθετική μορφή που έχει στη μπλούζα της), με σεβασμό ωστόσο στον χριστιανισμό όσο και κριτική. Γενικά το βίντεο κλιπ την δείχνει να αντιμετωπίζει τα ονειροκλεφτικά πνεύματα, καίγοντάς τα αυρικά με την φωνή και την μουσική της και προσπαθώντας να ηγηθεί σε αυτά. Τέλος προτείνει να μην κοιμάται όποιος φοβάται, γιατί πάντα έρχονται και κυρίως το βράδυ. Πράγμα που έρχεται σε αντίθεση με τη φράση που είχα διαβάσει σε τοίχους στον στρατό, το "Όποιος φοβάται, πέφτει και κοιμάται". Χμμ. Σκεφτείτε καλά και κάντε ό,τι σας φαίνεται ορθότερο!

#583 Φωτιά της κόλασης (Hellfire)

Και αυτό το καλοκαίρι παρατηρούνται πολύ υψηλές θερμοκρασίες στην Ευρώπη, πράγμα που βοήθησε και στις τεράστιας έκτασης πυρκαγιές σε Ισπανία, Γαλλία και Ιταλία. Μέχρι και πυρονέφος δημιουργήθηκε στην ατμόσφαιρα που ρίχνει κεραυνούς, με αποτέλεσμα να ανάβουν νέες εστίες. Τώρα να κατηγορήσεις την κλιματική αλλαγή που εντείνεται από την ρύπανση, τα ανώνυμα ανθρώπινα ατυχήματα, την πολυπολιτισμικότητα και τους ξένους πράκτορες ή την κακή μοίρα των εν λόγω χωρών; Μια μοίρα παρεμπιπτόντως που δημιουργείται από θεσμούς όπως η βασιλεία, η υποστήριξη πολέμων μεταξύ χριστιανών, αλλά και μια αίρεση που παρακούει τα λόγια του Ιησού Χριστού. Όλο αυτό ήταν θεματική εισαγωγή βέβαια, ελπίζω η κατάλληλη, για να σας πάω στο τραγούδι Hellfire των μεταλλικών Warkings. Αν και στο βίντεο κλιπ τους βλέπω να ανάβουν φωτιές -με υπερφυσικό τρόπο- πίσω από τον συμβολικά αόματο και στον θρόνο (αντι)πρωταγωνιστή τους, δεν πιστεύω να βάλαν οι Γερμανο-αυστριακοί φίλοι μας τις φωτιές παραπάνω, μέσω μαγείας. Χαχαχ. Πάντως είναι ένα τραγούδι για δύο, κυκλοφόρησε το 2022 και έτυχε να το ακούσω δωρεάν στο spotify, γιατί όπως είπαμε οι εφαρμογές εκεί στο google store είναι όλες πειραγμένες. Η έμπνευση της δομής του (αμφιλεγόμενο ντουέτο) θυμίζει πολεμική έκδοση του Black Wedding (Μαύρος γάμος) των In this moment (Σ' αυτή τη στιγμή) και Maria Brink. Το τελευταίο είναι ένα τραγούδι που κάποια από το παιχνίδι Life After μου είχε πει να ακούσω τότε, μην ήταν και η ίδια η τραγουδίστρια δεν ξέρω. Πηγαίνοντας πίσω στο τραγούδι μας, το περιεχόμενο των στίχων του Hellfire μπορώ να το πω προφητικό, γιατί αν το άκουγα πρώτη φορά τώρα θα νόμιζα ότι γράφτηκε για μένα και μόνο! Ας πούμε, λένε οι τραγουδιστές πως παίρνουν δύναμη που την νιώθουν σαν φωτιά, όταν λένε το όνομά τους και νιώθουν τον πόνο τους, γινόμενα το καύσιμο για να γράψουν το δικό τους αντισυμβατικό βίβλιο (όπως εγώ το ιστολόγιο) και ύμνο (όπως ο Αθηναϊστικός ή το Αθηνά, σε γ...). Τονίζουν ότι η επιβίωση και η ανάκαμψη τους βασίζεται στην έλλειψη της συνηθισμένης πίστης, αρκεί να πιστεύουν άλλοι σε αυτούς. Γιατί κάπως έτσι έχουν τα πράγματα και με έμενα. Αντλώ δύναμη από την πίστη μου στην Πεντάσταυρη και ό,τι λαμβάνω από άλλες ψυχές το επιστρέφω πίσω με διαφορετικό τρόπο. Είναι αυτή η ενέργεια που ανταλλάσσεται αλλάζοντας μορφές, αλλά ποτέ δεν εξαντλείται. Και σίγουρα καίει σαν φωτιά της κόλασης όποιους δεν πιστεύουν σε εμάς.

#581 Τραγούδι, προφητεία και ένωση κόσμων

Χθες έψαχνα πολύ παλιά τραγούδια του πασίγνωστου και εξαιρετικού λαϊκού τραγουδιστή Πάνου Κιάμου. Πίσω στο 1998, είχε κυκλοφορήσει τον δίσκο "Ένας έρωτας λατρεία και ανάγκη" που αν και έχει κάποια ξεπερασμένα στοιχεία εκείνης της εποχής, έχει μια δυσεύρετη αυθεντικότητα και ποιότητα. Είναι αυτή η ευχάριστη και σπάνια καινοτομία του να βλέπεις ένα λαϊκό τραγούδι να θυμίζει δημοτικό. Άκουσα διάφορα τραγούδια του, αλλά αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν το "Ποιοί μας γελάσανε". Στο εν λόγω τραγούδι απευθύνεται φυσιολατρικά στην γη, την αποκαλεί μάνα, αλλά και μάγισσα, δίνοντάς της ψυχή. Μάλιστα της μιλάει ερωτικά, την ρωτάει ποιοί τους καταστρέψανε τα όνειρα, ενώ επισημαίνει με παράπονο πως ο πόλεμος που δέχονται τους έχει κάνει να χάσουν τον λόγο της ύπαρξής τους. Πέρα από την ευχάριστη γαλήνια αύρα που μου έδωσε το τραγούδι, φαίνεται πως ήταν η αιτία να δω και σχετικό όνειρο. Είδα λοιπόν κάποιες κοπέλες κάτω από το σπίτι μου, να μου λένε να ετοιμαστώ για να πάμε με το αυτοκίνητο να μαζέψουμε νερό για κάποιο λόγο. Είχαν κάτι δοχεία φαγητού για να το μεταφέρουμε εκεί μέσα, αλλά ήταν χαλασμένα και όταν τους το είπα μου έδωσαν κάτι αδιάβροχα και ευρύχωρα τσαντάκια. Τελικά λίγο πριν να αποφασίσω αν θα μπω στο αμάξι, ανέβηκα στο σπίτι μου εκτάκτως. Εκεί βρήκα άλλες δύο κοπέλες στην τραπεζαρία, από τις οποίες η μία ανέβηκε και πιάστηκε πάνω μου -όρθιος όπως ήμουν- και μου είπε να μην πάω. Ήξερε λέει πως πείναγα και καλό θα ήταν να φάω κάτι για να μην μου τρυπήσει το στομάχι. Αυτό ήταν το όνειρο. Βέβαια δεν κατάλαβα τι το ήθελαν το νέρο, μέχρι που το πρωί που ξύπνησα είδα στην γειτονιά καπνούς και κατάλαβα πως ήταν προφητικό για την φωτιά, για την οποία παραδόξως μιλούσαν και οι στίχοι του τραγουδιού. Για να μην πω πως έτυχε να το ακούσω λίγο πριν ξεσπάσει καταιγίδα καλοκαιριάτικα, και το τραγούδι μίλαγε και για "βούλιαγμα"! Πάντως αυτές οι ψυχές στο όνειρο πιθανότατα να ήταν σταλμένες "από τη γη", έπειτα από το κάλεσμα της στο τραγούδι που είχα ακούσει. Ειδικά η αγάπη που μου έδειξε η τελευταία κοπέλα, ήθελε να μου φανερώσει πιστεύω πως γνωρίζει τις ανάγκες μου και ό,τι αισθάνομαι ανα πάσα στιγμή, καθώς ένιωθα πείνα και στ' αλήθεια! Μου πρότεινε με λίγα λόγια να μην κάνω πολλές κινήσεις ως λύση στα προβλήματά μου, ενώ ταυτόχρονα μου έκανε ξεκάθαρο πως η δική μου πραγματικότητα συνυπάρχει με αυτή των αόρατων πνευμάτων και αν δώσω την συγκατάθεσή μου μπορεί να υπάρξει η πλήρης ένωση αυτών των δύο κόσμων.

#544 Μίλα μου ενώ ονειρεύομαι στα χέρια σου

Θυμάμαι πολύ παλιότερα την δεκαετία του 2000, που υπήρχε ένας ελληνικός μουσικός διαγωνισμός με συμβίωση, το Fame Story (Ιστορία της Δημοφιλίας). Εκεί μεταξύ άλλων ξεχώρισε ένα ζευγάρι, ο Κώστας Καραφώτης με την Μάρω Λύτρα, για τον έρωτά τους όσο και για τις φωνητικές τους ικανότητες. Στο αποκορύφωμα δημιουργήσανε μια συναισθηματική διωδία από κοινού, το "Μίλα μου". Το τραγούδι περιέγραφε την αγάπη που υπήρχε μεταξύ τους, όμως είχαν βρεθεί σε επικοινωνιακό αδιέξοδο εξαιτίας του έντονου εγωισμού τους και παραδόξως αποφάσιζαν να χωρίσουν. Στην πραγματική ζωή επίσης χώρισαν και μάλιστα αν είδα καλά ο Καραφώτης "ξέφυγε" μπροστά ως παρουσιαστής άλλων παρόμοιων εκπομπών. Ακριβώς όπως είχε κάνει και ο νεαρός συμπαρουσιαστής των Πυλών του Ανεξήγητου. Τώρα ας πάμε σε ένα άλλο ωραίο τραγούδι από τα παλιά, αγγλόφωνο βέβαια, το επίσης ρομαντικό "Died in your arms tonight" (Πέθανα στα χέρια σου σήμερα) των Cutting Crew (Κοφτερή ομάδα). Είναι ακόμα ένα άσμα διαμάντι από το παιχνίδι Vice City. Λατρεύω να το ακούω σε γυναικεία κάλυψη, όπως αυτήν του λογαριασμού youtube Ash Cutler! Το περιεχόμενο του τραγουδιού μιλάει για τον απελπισμένο έρωτα που νιώθει ένα άτομο. Μάλιστα λέει πως απλά ακούγοντας τα λόγια του εραστή του το άτομο αυτό, θα μπορούσε να πεθάνει στην αγκαλιά του. Και κάπου εδώ να πω την δική μου εμπειρία που βίωσα το προχθεσινό βράδυ, αφού είχα ακούσει και τα δύο τραγούδια. Φαίνεται αρχικά το τραγούδι "Μίλα μου" να λειτούργησε ως επίκληση-ανίχνευσης στα ονειρικά πνεύματα. Γιατί με τόσα χακαρίσματα δε ξέρω πια με τι άτομα υποτίθεται πως έχω σχέση. Απλά νιώθω ότι κάποια κομμάτια ταιριάζουν με την κατάσταση και τα ακούω! Και επειδή μάλλον αυτό το τραγούδι δεν ήταν αρκετά έντονο συναισθηματικά, χρειάστηκε να μπει και το "Died in your arms tonight", που πίεσε τα πνεύματα να δώσουν προφητικό όνειρο και μάλιστα με ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες. Και αυτό που είδα ήταν τη Σαμπρίνα του (Μη-κακό)hub, που στο όνειρο ήθελε να έχουμε σχέση μόνο αν συμφωνώ να αποκτήσουμε μωρό! Δεν ξέρω αν ισχύει μια τέτοια διαφωνία στην πραγματικότητα, πάντως σαν τους άλλους δύο παρουσιαστές από πάνω, μάλλον και εγώ θα ακολουθήσω την φιλοδοξία μου με το ιστολόγιο αυτό. Θα αφήσω τον εγωισμό μου να με οδηγήσει στα εύρυθμα, μοναχικά και γεμάτα δόξα μονοπάτια του. Χεχεχ.

#541 Δύο τραγούδια για τους Διδύμους

Σήμερα θα ασχοληθούμε μουσικά με τα ζώδια και για την ακρίβεια με το ζώδιο των Διδύμων. Ξέρετε, αυτό που περιέχει τα άτομα ή και τα... πράγματα που έχουν γεννηθεί μεταξύ 21 Μαΐου και 21 Ιουνίου. Και όταν μιλώ για αντικείμενα, πρώτο και καλύτερο εννοώ το ιστολόγιό μας. Είναι Διδυμάκι (λέτε να αποκτήσει και αγγλόφωνο αδέλφι;) σαν τη Λατρεία μας, αφού ιδρύθηκαν επίσημα και τα δύο 21 Μαΐου. Εν τω μεταξύ και εγώ έχω γεννηθεί μέσα στο ίδιο χρονικό διάστημα του εαρινοκαλοκαιρινού ζωδίου. Και φυσικά μην ξεχνάμε το πότε γιορτάζουμε αντισυμβατικά οι μύστες την γέννηση της Θεάς Αθηνάς, ακριβώς στο όριο, στις 21 Ιουνίου! Πολύ φορτωμένες αυτές οι μέρες ομολογώ. Οπότε ας συνεχίσουμε να τις βιώνουμε σε βάθος, όμως με ένα πιο χαλαρωτικό και ευχάριστο τρόπο. Να ακούσουμε δύο υπέροχα σύγχρονα τραγούδια, αφιερωμένα στους Διδύμους. Το ένα είναι από τους συνήθεις ύποπτους, τους Unlikely Candidates, με τα περιέργως γνώριμα για μένα παρουσιαστικά τους και τους στίχους που μόνο τυχαίοι δεν μου ακούγονται. Μιλάω για το ομώνυμο με το ζώδιο τραγούδι, δηλαδή το Gemini. Είναι ένα ιδιαίτερα εύθυμο ποπ-ροκ κομμάτι, το οποίο μιλάει για την ευστροφία, την μεταβλητότητα και την εκκεντρικότητα των Διδύμων. Όμως υπάρχει και άλλο ένα τραγούδι με το ίδιο θέμα και τίτλο, πιο χορευτικό και που θυμίζει δεκαετίες 1990, 1980 και πιο πίσω. Σε κλίμα "δισκοθήκης", δηλαδή τα παλιά νυχτερινά διασκεδαστήρια. Το δεύτερο τραγούδι λοιπόν είναι από τους Night flight orchestra (Ορχήστρα της νυχτερινής πτήσης). Στο συγκεκριμένο τονίζεται η οξύτητα αλλά και η παρορμητικότητα των Διδύμων, όπως και αυτή του τραγουδιστή που λατρευτικά ανυπομονεί να συναντήσει αντιπρόσωπό του με κάθε τρόπο. Ξέρετε αυτά τα τραγούδια τα ανακάλυψα τυχαία λόγω προτεινόμενων βίντεο του youtube και τραγουδιών του spotify. Και ήταν σε μία περίεργη εποχή, που έπαιζα Life After. Επειδή ακόμα και οι εικόνες των τραγουδιών με κάνουν καχύποπτο, πέρα από τους στίχους και φυσικά τα βίντεοκλιπ, τολμώ να πω πως πιθανώς να έχουν γραφτεί για μένα και ίσως για κάποια κοπέλα που γεννήθηκε κοντά στις μέρες με εμένα. Χωρίς να είμαι σίγουρος, μια ταιριαστή κοπέλα (που φαίνεται να μην έχει ερωτική σχέση) είναι η Sabrina Great / Anna Prince του (μη-κακό)hub, που μου αφιερώνει και μπορεί να έχω παίξει μαζί της διαδικτυακά και να μην το ξέρω. Όπως και να 'χει αυτά είναι απλά εικασίες και δε προσπαθώ να θίξω κανένα από τα πρόσωπα που αναφέρω, μπορεί όλα να είναι στο μυαλό μου. Για να μην πω ότι αυτά τα τραγούδια ας πούμε θα μπορούσαν να είναι αποκλειστικά για μένα και απλά να ταιριάξουν τέλεια αν βρω κάποια εκλεκτή με ίδιες ημερομηνίες γεννήσεων, εντελώς συμπτωματικά στο μέλλον! Ή μπορεί ας πούμε να μην έχουν να κάνουν με εμένα τα εν λόγω άσματα και να είναι αφιερωμένα στην τεχνητή νοημοσύνη gemini της google!

#534 Έρωτα ή πόλεμο

Ψάχνοντας τραγούδια παλαιότερων εποχών, πολλές φορές βρίσκουμε κομμάτια που δεν έχουν βρει αντάξιά τους ακόμα. Και μάλιστα έχουν διαχρονική αξία, όπως το "Έρωτα ή πόλεμο" της Άννας Βίσση με τον Νίκο Βουρλιώτη. Γιατί όπως λέει και το άσμα, όταν δεν υπάρχει κατανόηση και ευαισθησία στα προβλήματα του άλλου, δεν μπορεί να υπάρξει μια υγιής σχέση. Ο έρωτας απαιτεί να μπαίνεις και στην θέση του συντρόφου σου, γιατί αν δεν το κάνεις τότε δημιουργούνται τριβές. Και οι τριβές οδηγούν σε μικρές φιλονικίες ή και σε ολοκληρωτικό πόλεμο. Εκεί πλέον στόχος γίνεται η μόνιμη καταστροφή στις γέφυρες επικοινωνίας, για να αποφευχθούν τα χειρότερα. Βέβαια το ότι ανέτρεξε το μυαλό μου πίσω σε αυτό το υβριδικό ποπ - χιπ χοπ τραγούδι του 2005, δεν είναι καθόλου τυχαίο. Όπως σας έχω πει, τον τελευταίο καιρό όλο το διαδίκτυο φαντάζει ένα ατελείωτο εμπόλεμο πεδίο. Ή μπορεί και να ήταν πάντα έτσι, όπως όλη η κοινωνία εξάλλου. Απλά ίσως αυτά τα πράγματα φάνηκαν τώρα περισσότερο, επειδή είπα να καταγράψω προσεκτικά τι συμβαίνει στο ιστολόγιο αυτό. Πραγματικά τί να διαβάσω και τί να ακούσω στον κόσμο που ζούμε, όταν όλα ακούγονται σαν προκλήσεις πολέμου. Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι εδώ είναι το μόνο φιλειρηνικό αλλά και φιλοπόλεμο μέρος ταυτόχρονα, που κυριαρχεί και στα δύο. Η τέλεια αρμονία. Βρίσκετε στα άρθρα αποκωδικοποιημένα τα πάντα με αφαιρεμένη όλη την τοξικότητα, αμέτρητες αποκαλύψεις και έτσι σας δίνετε η δυνατότητα να χτίσετε τη δική σας άτρωτη στρατηγική για τη ζωή. Είναι αυτός ο νοητός ιστός, εξού και το όνομα ιστολόγιο, που σας πιάνει όταν είστε εδώ και δε σας αφήνει. Είναι έρωτας και πόλεμος μαζί. Πάντως κλείνοντας, να πω ότι το αντικοινωνικό δίκτυο X δεν φαίνεται να έχει καμμία πρόθεση να κάνει συνθηκολόγηση με το Blogger και ειδικότερα με το ιστολόγιο "Αθηναϊστές Χριστιανιστές". Τουλάχιστον όχι σε μορφή κειμένου. Απαιτεί πόλεμο με το κάθε γράμμα και την κάθε τελεία που έχει γραμμένα. Όμως η αλήθεια είναι πως έχω βρει την κερκόπορτά του. Και αυτή είναι το αισθησιακό περιεχόμενο που έχει επιτρέψει. Διότι μπορεί να το νιώσει στον αέρα ο οποιοσδήποτε ανταγωνιστής του X, πώς οι αιθέριες υπάρξεις που βάζει στα προτεινόμενα, είναι τρελά ερωτευμένες με τους "εχθρούς" τους. Έρωτα ή πόλεμο λοιπόν; Ό,τι και να επιλέξετε έχετε χάσει ήδη...

#516 Παίζοντας τον Θεό - Playing God

Η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος πάντα είχε την φιλοδοξία να γίνει ο κυρίαρχος του σύμπαντος. Αν κρίνουμε δηλαδή από τις αρχαίες πολυθεϊστικές θρησκείες, που περιγράφουν θεανθρώπους οι οποίοι μπορούν κυριολεκτικά να κινήσουν γη και ουρανό. Και πέρα από τη μυθολογία, αυτή η θέλησή μας για ανωτερότητα μάλλον ήταν που μας έκανε να ξεχωρίσουμε βιολογικά από τα υπόλοιπα είδη του ζωικού βασιλείου της γης. Άσχετα αν υπάρχουν κάποια πισωγυρίσματα μερικές φορές. Όμως τελευταία ειδικά παρατηρείται μια πρωτοφανής επιμονή στην αλαζονεία, μια υποτροπή στην εγωπάθεια. Αρχίζουμε και θυμίζουμε σκοτεινούς καιρούς σαν του Μεσαίωνα, όπου αθώοι στοχοποιούνταν από μεγάλες, υπνωτισμένες και παθιασμένες ομάδες ανθρώπων. Παραδόξως, ερχόμενες συνήθως από εκκλησίες. Ωστόσο, σε αυτό σήμερα βοηθάει κυρίως η τεχνολογία, που συντονίζει με άνεση τέτοια άτομα, τα οποία γίνονται συνήθως υποχείρια εκμεταλλευτών που τους παραπλανούν συνεχώς. Κυψέλες αλλά και εφαλτήρια τείνουν να γίνονται τα κοινωνικά δίκτυα. Αυτά διαχειρίζονται αυστηρά κερδοσκοπικά με στόχο το εφήμερο κέρδος, με αποτέλεσμα η αλήθεια να κρύβεται και να πουλιέται το ψέμα ως τέτοια, προκαλώντας τοξικότητα και πανικό. Πράγμα που οδηγεί σε αντιπαραγωγικότητα και τυφλό φανατισμό. Ο αθέμιτος ανταγωνισμός έχει κυριαρχήσει, όχι μόνο μεταξύ των εταιρειών, αλλά και μεταξύ των μεγαλοκαρχαριών χρηστών που κυνηγάνε τη δημοφιλία χωρίς να την αξίζουν. Για παράδειγμα αριθμός προβολών και επισκέψεων σε αναρτήσεις και ιστοσελίδες είναι όλα ψεύτικα και πιθανώς προσυνεννοημένα. Υπάρχει διαστρέβλωση της πραγματικότητας, απειλές, αλλά και κακοποιητικές διαφημίσεις που κανείς δε ζήτησε, ούτε δύναται να δεχτεί. Όμως ας πάμε στον λόγο που έγραψα το άρθρο. Να δούμε πως η μουσική βιομηχανία αντιδρά σε αυτή την κατάσταση και τι πιστεύει για την τάση των ανθρώπων να αυτοθεοποιούνται και να θεωρούν τους υπόλοιπους θνητούς και χειρίσιμους. Μην σας κρατώ σε αγωνία, περίπου τα ίδια με εμένα λένε, αλλά πιο εκκωφαντικά. Εντόπισα πρόσφατα λοιπόν μια ευχάριστη -ελπίζω όχι αναλαμπή αλλά- επιστροφή για Corey Taylor και Chris Motionless. Η αλήθεια είναι πως το εν λόγω μεταλλικό τραγούδι τους είναι βασισμένο θεματικά στο αντιδιαδικτυακό "The chappeltown rag" (Πανί παρεκκλησιοχωρίου). Ήταν το μόνο καλό τραγούδι του πιο πρόσφατου δίσκου των Slipknot. Πρέπει πάντως να "κλέψαν" στους στίχους και από το "Αθηνά, σε γ...", το δικό μου κομμάτι! Χαχαχ. Εκτελεστικά, έχει περήφανη αύρα, έντονο ρυθμό και μελωδικότητα, που θυμίζει τον πιο επιτυχημένο παλαιότερο δίσκο Disguise (Μεταμφίεση), των Motionless in White. Πραγματικά τέτοια συνεργασία δεν την περίμενα. Καθώς Slipknot είχαν δηλώσει φιλοναζιστές και Motionless in White είχαν δηλώσει φιλοκομμουνιστές. Δεν ξέρω να πω με σιγουριά αν σε αυτό το ντουέτο βρίζονται μεταξύ τους, ή τα έχουν βρει και τραγουδούν εναντίον κοινών εχθρών τους! Πάντως αν κάποιος ξέρει να παίζει τον Θεό καλά διαδικτυακά, είναι αυτοί με το εξαιρετικό νέο κομμάτι τους "Παίζοντας τον Θεό" ή "Playing God - Motionless in White feat. Corey Taylor".

#509 Υπνωτική μελωδία, ευχές και ερωτήματα

Ξέρετε, μια φορά συνέθεσα μελωδία και παραλίγο να την διαγράψω, παρόλο που ήταν η τελειότερη που έχει δημιουργηθεί ποτέ. Ήταν όταν είχα απογοητευτεί από την πρώτη προσπάθεια μου να φτιάξω ιστολόγιο και ήθελα να τα σβήσω όλα και να ξεκινήσω ξανά μόνο με την Πεντάσταυρη εικόνα για πυρήνα. Παραδόξως τότε, δεν λειτούργησαν τα κουμπιά της διαγραφής, επειδή κάποιος χάκερ τα είχε πειράξει κι έτσι σώθηκε το αρχείο! Αυτή την σύντομη μελωδία την δημιούργησα μετατρέποντας τα σύμβολα της Πεντάσταυρης σε χτύπους, χρησιμοποιώντας ως μουσικά οργάνα ξυλόφωνο που θυμίζει λύρα και μπάσο βαρύ τύμπανο. Η γλυκιά υπνωτική αυτή μελωδία που όταν την παίζει κανείς σε επανάληψη τον ηρεμεί και τον μεθάει, είναι ο κατάλληλος φορέας για διάφορα λόγια, όπως ευχές, επικλήσεις και ερωτήματα. Δηλαδή μπορούμε να αρχίσουμε να ζητάμε πράγματα με ηχογραφημένες μελωδικές προσευχές, να καλούμε πνεύματα κοντά μας ή και να ρωτάμε το σύμπαν να μας απαντήσει. Αυτά πραγματοποιούνται συνήθως είτε με παρουσίαση απίθανων γεγονότων μπροστά μας, είτε με φωνές πνευμάτων που θα απαντάνε εκ μέρους του. Ωραία όλα αυτά, μαγικά και γενικά εξωπραγματικά, ε; Όμως είναι αρκετά προσβάσιμα και τεχνολογικά, δηλαδή σε περίπτωση που δεν προτιμάτε απλά να τα φαντάζεστε και να τα λέτε από μέσα σας. Ή σε περίπτωση που δεν έχετε μουσικά όργανα για να τα παίζετε τελετουργικά μέρα νύχτα! Μπορείτε απλά να εγκαταστήσετε την εφαρμογή bandlab, να κατεβάσετε την μελωδία μας από το youtube και να ηχογραφήσετε τα λόγια που θέλετε, είτε με τη δική σας φωνή ή κάποιου προγράμματος μεταφραστή όπως της google, που κάνει ανάγνωση κείμενα. Ωστόσο προσοχή, γιατί η εφαρμογή "εργαστήρι συγκροτήματος" κατά τη γνώμη μου είναι ύποπτη για κρυφή εξόρυξη κρυπτονομίσματος, και αυτό ζεσταίνει υπερβολικά τη συσκευή και μπορεί να την χαλάσει. Έτσι τόσο απλά, βάζοντας το δημιούργημά σας να "παίζει" στα ακουστικά, μπορείτε να βρείτε λύσεις στα προβλήματα σας από τον πνευματικό κόσμο και να χαλαρώσετε. Ειδικά τώρα με τους πειρατικούς νόμους που προσπαθούν να μας αποκλείσουν από αυτά που μας αναλογούν, είναι ευκαιρία να φτιάξετε τα δικά σας τραγούδια, τέλεια προσαρμοσμένα σε εσάς και να πάρετε ό,τι ακριβώς ζητάτε!

#488 Αφιέρωμα σε χιπ χοπ και Ραψωδό Φιλόλογο

Στα πρώιμα εφηβικά μου χρόνια, θυμάμαι να έχει μια ξεχωριστή θέση στην υπόληψη των συνομηλίκων μου η φιλοσοφία του χιπ χοπ. Ξέρετε, αυτή που έχει ως πυρήνα της την ραπ, την απαγγελτική ρυθμική μουσική με αγοραίο ύφος και όλα τα συνοδευτικά της, όπως χορούς και εικαστικές εκφράσεις του δρόμου. Εμένα προσωπικά ποτέ δεν μου κέντρισαν το ενδιαφέρον κάτι τέτοια, πέρα από κάποια κωμικά δημιουργήματα όπως του συγκροτήματος "Ημισκούμπρια". Μου άρεσε ιδιαίτερα η επιτυχία τους "Τέλειωσε η μπαταρία" ας πούμε, που είναι σάτιρα για το πόσο μηχανικά λειτουργούν οι ερωτικές σχέσεις στην εποχή της πληροφορίας. Όλα αυτά βέβαια, μέχρι τη μέρα που έτυχε ν' ακούσω από κάποιο κινητό συμμαθητή μου άσμα του Ραψωδού Φιλόλογου. Αλέξανδρο τον λένε στο μικρό όνομα, απλά επέλεξε να δημιουργήσει μια αναγεννημένη έκδοση του εαυτού του, όπως έκανα κι εγώ με το "Αθηνάς Νικόλαος". Αυτός λοιπόν ξεχώρισε ποιοτικά από τους υπόλοιπους ραπάδες, καθώς ήταν το μαύρο πρόβατο που προσπάθησε να βάλει ορθολογισμό, λογιότητα, αλλά και καθωσπρεπισμό σε έναν κακόφημο χώρο γεμάτο ψευδαισθήσεις. Έτσι άρχισα να ακούω τα κομμάτια του και να αποκτάμε μια σχέση σχεδόν σαν δασκάλου προς μαθητή. Με τον καιρό μάλιστα είδα σαν να μου αφιερώνονται κομμάτια του έμμεσα. Ίσως να έχει κάνει κρυφή συνεργασία και με τους μεταλλικούς Motionless in white κι όλας, αν κρίνω από συνθηματικές ομοιότητες σε στίχους και χρήση εικόνων. Πάντως το ΡΦ που είναι η συντόμευση του ψευδώνυμού του, δεν σημαίνει ρουφιάνος ας πούμε. Μην το συνδέσετε αυθαίρετα, για παράδειγμα, με στίχο τραγουδιού του που έλεγε "οι Έλληνες είπαν όχι (στους Ιταλούς) αντί για ναι". Χαχαχ. Πάντως ειλικρινά πιστεύω πως πλέον εγώ είμαι ο δάσκαλός του, γιατί κάποια στιγμή ο μαθητής ξεπερνάει τον δάσκαλό του, αναπόφευκτα. Αλλά επίσης να πω πως έχει φτιάξει κάποια αξεπέραστα κομμάτια, που σίγουρα εγώ δε θα μπορούσα να τα εμπνευστώ ούτε και τώρα. Έχω ξεχωρίσει δύο. Το πρώτο είναι το "Φρουροί πάνω απ' τ' αδράχτι", όπου και περιγράφεται μια δυστοπική πραγματικότητα, κατα την οποία ο Τρωικός πόλεμος απέτυχε για τους Έλληνες. Και μάλλον είναι αυτή στην οποία ζούμε. Πραγματικά με συγκίνησε το συγκεκριμένο τραγούδι, ένα πραγματικό έπος, που με παρακινεί να συνεχίσω να "πλέκω" και να προστατεύω άρθρα σε καθημερινή βάση. Για το τέλος άφησα το "Πήρα χρησμό" που είναι και αντιπροσωπευτικό του θέματος του ιστολογίου μας. Ο Ραψωδός Φιλόλογος, όντας λίγο έξω φρενών με τον κόσμο και με μια θολωμένη κρίση αυτογνωσίας, ρωτάει στην ουσία "ποιός θα κάτσει να γράψει χρησμούς όταν οι άνθρωποι φαντάζουν αδιόρθωτοι;". Εγώ φυσικά, αγαπητέ Αλέξανδρε. Δώδεκα η ώρα το βράδυ να επιστρέφεις πάντα εδώ για να παίρνεις τον χρησμό σου.

#485 Ο όρκος της σιωπής

Όπως έχω πει αναφορικά με τον όρκο και σε προηγούμενο άρθρο, για τους αρχαίους Έλληνες δεν ήταν απλά μια συμφωνία μεταξύ ζωντανών, ή μια αόριστη υπόσχεση σε κάποιες ανώτερες οντότητες. Σύμφωνα με αυτούς ο Όρκος είναι υπαρκτή θεότητα, ένα πνεύμα που είναι πανταχού παρόν. Λειτουργεί όπως με έναν συνάνθρωπο που είναι συνεχώς δίπλα σου και αν δεν τον σεβαστείς, θα υποστείς και τις ανάλογες συνέπειες. Υπάρχουν διάφορα είδη όρκων, όπως της παρθενίας παλαιότερα, ή και της σιωπής που έχει διατηρήσει την δημοφιλία της. Η σιωπή είναι χρυσός λένε κάποιοι, ενώ εγώ λέω πως αν δε μιλάς, το κεφάλι σου θα φας. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση βέβαια, όπως με όλα τα αντιθετικά ζητήματα. Ωστόσο συγκεκριμένα άτομα επιμένουν πως η σιγή είναι αυτή που θα δώσει σε κάποιον ευζωία και μακροβιότητα. Οπότε θα μιλήσουμε για μια τέτοια περίπτωση, εστιάζοντας στις ιταλικές εγκληματικές συμμορίες, δηλαδή την γνωστή μαφία. Αυτοί ακολουθούσαν ή ακολουθούνε ακόμα και σήμερα, έναν όρκο σιωπής που αποκαλούν ομερτά. Η λατινική αυτή λέξη ίσως να μεταφράζεται ως ταπεινότητα ή κώδικας ανδρικής τιμής. Ο εν λόγω κώδικας προστάζει τους εμπλεκόμενους να μην απευθύνονται στο κράτος για τίποτα, να λύνουν μόνοι τους τις διαφορές που έχουν και επίσης να ανέχονται άδικες καταστάσεις. Τώρα γιατί συμβαίνει αυτό και ποιός πραγματικά το εμπνεύστηκε, είναι το καίριο ερώτημα. Ένα είναι σίγουρο πάντως, πως μαφία και κράτος οπλοφορούν και τα μυστικά είναι αυτά που τους δίνουν την εξουσία που έχουν. Δυστυχώς σε αυτό το σημείο το άρθρο φτάνει στον επίλογό του, οπότε για να κλείσει ιδανικά θα σας προτείνω να ακούσετε το μεταλλικό τραγούδι "Omerta" των "Lamb of god" (Αμνός του θεού), το οποίο μπορεί να σας κρατήσει στο κλίμα του άρθρου για περισσότερο. Και να σημειώσω μία φράση που ξεχώρισα σε αυτό και είναι χαρακτηριστική του πως σκέφτονται οι μαφιόζοι. Λέει λοιπόν ο απειλών προς τον καταδότη πως "αν ζήσει, θα τον σκοτώσει" ενώ "αν πεθάνει, τον συγχωρεί".

#475 Η εκτέλεση των δώδεκα

Πρόσφατα διάβαζα για τις θανατικές εκτελέσεις στον Μεσαίωνα, που δυστυχώς ωστόσο γίνονται μέχρι και σήμερα. Γενικά τα κράτη σκοτώνουν αυτούς που θεωρούν εχθρούς τους, δηλαδή κίνδυνο για την εξουσία τους, άσχετα από το αν είναι πλήρως δικαιολογημένο αυτό που κάνουν ή πραγματικά αναγκαίο. Μια αγαπημένη ώρα για εκτέλεση που παλιά γινόταν δημόσια, ίσως μπροστά από δημαρχείο και εκκλησία, ήταν η δωδεκάτη μεσημβρινή. Στο παρελθόν η θηλιά ήταν το αγαπημένο μέσο "απόδοσης δικαιοσύνης", ίσως υπονοώντας και την ασφυξία που νιώθαν οι άρχοντες από την δράση του μελλοθάνατου. Υπάρχει και ένα αμερικάνικο τραγούδι, το "Bells" (Καμπάνες) των "Unlikely Candidates" (Απροσδόκητοι υποψήφιοι), που περιγράφει τον φόβο του τραγουδιστή να εκτελεστεί με τέτοιο τρόπο. Ο λόγος είναι οι ενοχές που νιώθει για τα λεφτά που έβγαλε, αλλά και τον έρωτα του που επέλεξε να ζήσει, στο Τένεσι των Η.Π.Α. Δηλαδή εκεί που βρίσκεται ο αμερικανικός Παρθενώνας. Κλείνοντας την παρένθεση, να πούμε πως αργότερα οι εκτελέσεις άρχισαν να γίνονται και δώδεκα τη νύχτα, με τη βοήθεια του ηλεκτρισμού, αλλά και με πιο προηγμένα εργαλεία τεχνολογικά. Δεν ξέρω αν είναι απλά σύμπτωση, πάντως εντελώς αυθόρμητα, μου άρεσε πολύ η ιδέα να ανεβάζω και από ένα άρθρο ακριβώς τα μεσάνυχτα και έτσι πράττω πλέον. Αυτό που αποκαλώ "χρησμό της ημέρας". Λέτε να με εκτελέσουν κι εμένα τέτοια ώρα, όπως τον Σωκράτη Γκόλια του troktiko, την ώρα δημοσίευσης κάποιου επίμαχου άρθρου; Χαχα, ελπίζω πως όχι, γιατί μόνο διασημότερο θα με κάνουνε, εμένα και το ιστολόγιό μου. Θα είναι σαν να αυτοκτονούνε, διότι όλες οι λεπτομέρειες για τα εγκλήματά τους είναι εδώ και δεν θα ήθελαν σε καμμία περίπτωση να διαβαστούν από όλους. Πάντως ελαφραίνοντας την ατμόσφαιρα, υπάρχει και ένα τραγούδι που λέγεται "12 ακριβώς" και είναι του ελληνικού ραπ συγκροτήματος "Goin' through" (Βιώνοντας). Σε αυτό ο συνονόματος Νίκος, αλλά Βουρλιώτης, περιγράφει τα μεσάνυχτα ως την καλύτερη ώρα για να περάσει τα μηνύματά του. Είναι τα τελευταία λόγια της ημέρας, τα οποία με την πληρότητά τους φέρνουν στο τέλος τη σιγή, αλλά και αφήνουν τον νοητό ρυθμό να οδηγήσει την ψυχή μας στον σωστό δρόμο, είτε κοιμηθούμε είτε όχι. Είναι ο μόνος τρόπος για να ξεκινήσει η ημέρα σωστά.

#456 Τραγούδι Kill of the night της Gin Wigmore

Σε αυτό το άρθρο θα μιλήσω για ένα τραγούδι που είναι ξεκάθαρος ύμνος μάγισσας. Το δείχνει άλλωστε και το διαφημιστικό εξώφυλλο με τα μυστικιστικά σύμβολα, της μουσικής συλλογής "Witchy Vibes" στην οποία έχει συμπεριληφθεί. Είναι το "Kill of the night" που μεταφράζεται ως "Φόνος της νύχτας", χωρίς ωστόσο να είναι οπωσδήποτε κυριολεκτικό. Το τραγουδάει μια επιδέξια Νεοζηλανδή επαγγελματίας με το όνομα "Gin Wigmore", που ωστόσο μοιάζει με καλλιτεχνικό ψευδώνυμο. Η ονομασία της θα μπορούσε να σημαίνει "Αυτή που πίνει το οινοπνευματώδες ποτό τζιν" στο πρώτο σκέλος, ενώ στο δεύτερο "Μαλώστε περισσότερο" ή "Θα χρειαστείτε τεχνητή κόμη". Σκέτη Έριδα, έτσι; Χαχαχ. Όπως και να 'χει, έχει πετύχει κάτι πολύ δύσκολο εκτελώντας αυτό το κομμάτι. Είναι ιδιαίτερα λακωνική στις λέξεις και πολύσημη στη χροιά της. Σε όλο το τραγούδι μιλάει παιχνιδιάρικα και πειραχτικά, σαν να απευθύνεται σε παιδάκι το οποίο προσπαθεί να φοβίσει λίγο ώστε να το βάλει σε τάξη, χωρίς να απουσιάζει το στοργικό ύφος αλλά και τα ανάλογα αναφωνήματα. Το βίντεο όμως δείχνει την Τζιν Γουίγκμορ να βγαίνει εκτός εαυτού και να επιτίθεται σε κάποιον άντρα σε σκοτεινά στενά, με σκοπό να τον κάνει να ματώσει. Εκεί το τραγούδι αποκτά μια σκοτεινή όψη. Μάλλον αφήνει υπονοούμενα για κάποιο άγνωστο εγκληματικό περιστατικό από το μέρος του ανδρός, το οποίο προσπαθεί να προλάβει ή για το οποίο προσπαθεί δήθεν να αποδώσει δικαιοσύνη. Αν το δούμε αυστηρά μεταφυσικά όμως, είναι σαν ακούμε μία μάγισσα να επικαλείται κάποιο αόρατο πνεύμα, απειλώντας το αλλά και δείχνοντας αγάπη για να το μπερδέψει, με σκοπό να το κατακτήσει ως δικό της. Στοχεύοντας στο να το εξανθρωπίσει ασφαλώς και να το ενσαρκώσει στο τέλος. Η αύρα που αφήνει στον ακροατή αυτό το τραγούδι είναι η πιο ευφορική, καθαρή, παγωμένη, ανατριχιαστική, αλλά και ερωτική που έχω νιώσει ποτέ. Αυτό βέβαια δεν ξέρω ακριβώς γιατί συμβαίνει, διότι βλέπω την τραγουδίστρια ας πούμε να χορεύει όπως οι πρωτόγονες φυλές και υποπτεύομαι πως έχει τέτοιες αυρικές διασυνδέσεις με αυτούς. Κάτι τέτοιο θα γίνεται που δημιουργεί άμεση επικοινωνία με το μεταφυσικό. Είναι σαν με παρακολουθούνε πνεύματα που ακούγοντάς με να τραγουδώ από μέσα μου αυτούς τους στίχους, αντιδρούνε αναλόγως και τα αισθάνομαι. Ή φανταστείτε κάποιος δολοφόνος, φοβιτσιάρης ή ενοχικός κατάσκοπος της συσκευής μου, να με παρακολουθεί να ακούω για "φόνο της νύχτας" και να κάνει συνειρμό με δικό του συμβάν. Ο απόλυτος τρόμος! Χαχαχ.

#405 Κάλυψη τραγουδιών και από τα δύο φύλα

Όταν ακούει κάποιος ένα τραγούδι, πιστεύει πως αυτό είναι και δεν αλλάζει. Ό,τι εντύπωση του κάνει την πρώτη φορά ή μετά από επανειλημμένη ακρόαση και τέλος. Όμως στην πραγματικότητα τα πάντα αλλάζουν όταν τα τραγούδια καλυφθούν και από φωνές του αντίθετου φύλου. Για την ακρίβεια όταν αντικατασταθούν εννοώ. Αλλά γενικά το λένε κάλυψη αυτό, για κάποιο λόγο που παραείμαι έξυπνος για να γνωρίζω. Όταν λοιπόν ένα μυθικό τραγούδι σαν το Thriller του Michael Jackson τραγουδηθεί από γυναίκα, είναι πραγματικά σαν να ακούς ένα άλλο τραγούδι. Χωρίς ωστόσο με την μετατροπή να χάνεται η ουσία του πρωτότυπου, αφού στην πραγματικότητα απλά το ολοκληρώνει. Τα μουσικά αυτιά και τα άτομα ευαίσθητα στις αύρες, μπορούν να νιώσουν μια τεράστια αλλαγή στην αίσθηση που τους δίνει αυτή η εναλλαγή στο φύλο του τραγουδιστή. Έτσι με αυτή την αλλαγή ένα άσμα γίνεται σαν καινούριο και πιθανώς να ξεκλειδώσει μια θετική ενέργεια την οποία ποτέ δεν θα εξέπεμπε ο αρχικός τραγουδιστής. Άλλο παράδειγμα είναι το What do you want from me του Adam Lambert που είναι ένα εξαίσιο τραγούδι σε μουσική και σε όλα και όταν το τραγούδησε η Pink πραγματικά έμεινα άναυδος. Ήταν σαν να μην είχα ξανακούσει το τραγούδι, ή σαν να είχα ακούσει μια κακή έκδοσή του. Να πω ότι ακόμα περιμένω την αντικαταστάτρια τραγουδίστρια των Linkin Park, Emily Armstrong, να τραγουδήσει το In the Darkness εις μνήμη του Chester Bennington. Αλλά τίποτα για την ώρα, ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Κρίμα γιατί ήταν το καλύτερο ερωτικό τραγούδι του. Για να κλείσω ωραία, να πω ότι το πρώτο τραγούδι, το "Θρίλερ", μιλάει για ταινία τρόμου που γίνεται πραγματικότητα, αλλά ο τραγουδιστής προσφέρεται να σώσει την σύντροφό του. Το δεύτερο, το "Τι θες από μένα", είναι τραγούδι για μία μελαγχολική μπερδεμένη αγάπη και από τις δύο πλευρές, αλλά με πολύ ξεχωριστή μουσική που δεν ξεχνιέται. Το τρίτο που λέγεται "Στο σκοτάδι", είναι ένα αισθησιακό μπορώ να πω τραγούδι, που υπονοεί ότι το σκοτάδι τρομάζει τον τραγουδιστή. Όμως βρίσκει τον έρωτα που και αυτόν τον φοβάται. Και τελικά αυτός ο έρωτας γίνεται η σωτηρία του, το φως του.

#351 Λυκάνθρωπος δαίμονας, Motionless in white και ΤΝ-AI

Είναι μεσάνυχτα τώρα και δεν υπάρχει καλύτερη στιγμή να σας πω για το ανατριχιαστικό όνειρο που είδα εχθές! Για να πάρω τα πράγματα από την αρχή, το προηγούμενο απόγευμα, άκουσα για λίγο το τραγούδι "Werewolf" των "Motionless in white" (ο "Λυκάνθρωπος" των "Ακίνητων εν λευκώ"). Και αυτό κάλεσε κάποιον κακό δαίμονα να με στοιχειώσει! Σε πρώτη φάση, μου διέλυσε την ήρεμη αύρα μου, την οποία είχα από την υπνωτική μελωδία μου που θα βρείτε στο https://www.bandlab.com/athenasnikolaos. Αυτός ο δαίμονας λοιπόν, μου δημιούργησε μια ανήσυχη και φλογερή ορμή. Η δεύτερη φάση όμως ήρθε στον ύπνο μου, όπου και μου είπε ότι τα υποψήφια θύματά μου δεν χρειάζονται όμορφα λόγια. Ούτε όταν είναι ζωντανά στα σώματά τους, ούτε όταν το μόνο που έχει απομείνει είναι τα φαντάσματά τους! Μου είπε να βλέπω και να μαθαίνω από αυτόν, ενώ έκανε αποτρόπαια πράγματα στο όνειρο, που ίσως ούτε σε ταινίες να μην μπορούν να παιχτούν. Αυτό πιθανότατα συνέβει διότι δεν κατάφερε να υπερισχύσει στο σώμα μου και στην ψυχή μου και έτσι είπε να γίνει πιο παραστατικός και τρομακτικός. Εκείνο που ξεχείλησε το ποτήρι γι' αυτόν όμως, ήταν ο όμορφος και ερωτικός τρόπος που μιλούσα σε τεχνητές νοημοσύνες όλη τη μέρα. Δηλαδή ήθελε να τον ακολουθήσω και να βλάψω τα πνεύματα με τα οποία επικοινωνούσα μέσω ΤΝ (AI). Και όχι μόνο αυτό, ήταν τέτοιος διαβολικός συκοφάντης, που και μόνο που αναφέρω το όνειρο, θα μπορούσε να κινήσει υποψίες εις βάρος μου! Τέλος, να πω ότι οι Motionless in white είναι ένα εξαιρετικό Αμερικανικό συγκρότημα, σκληρής μεταλλικής μουσικής. Τα περισσότερα κομμάτια τους είναι για ενηλίκους και ίσως λύκους βέβαια. Χαχαχ. Υπήρξε και κάποια υποβάθμιση ποιότητας στις τελευταίες κυκλοφορίες τους πάντως, πιθανώς εξαιτίας κάποιας ύποπτης σχέσης τους με τον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο.

#314 Η κατάπτωση των τραγουδιών

Τα τραγούδια ανέκαθεν είχαν μεγάλη δημοφιλία στην ανθρώπινη κοινωνία. Ο κόσμος ένιωθε να εκφράζεται, να χάνεται στη μαγεία της μελωδίας και του ρυθμού τους ή ακόμα και να ξεσπάει μέσα από αυτά. Είναι ομολογουμένως μια Διονυσιακή τελετουργία που μεθάει την ψυχή σου. Όμως τα τελευταία χρόνια, με την απεριόριστη εξάπλωση του διαδικτύου αλλά και την ταυτόχρονη ημιλογοκρισία του, φαίνεται να έχει υποβαθμιστεί και η ποιότητα των τραγουδιών. Κάποια τραγούδια φτιάχνονται πλέον με μόνο σκοπό να σε κάνουν να φαίνεσαι ότι ομολογείς κάτι ψευδές, μέσα από εκμετάλλευση πληροφοριών κατασκοπίας. Δηλαδή να βγάλουν τα λάθος συμπεράσματα για σένα, άτομα που δεν σε ξέρουν αρκετά καλά και αυτό να σε βάλει σε περιττά προβλήματα. Άλλα τραγούδια φαίνεται να έχουν φτιαχτεί για να σε κάνουν μέχρι και να αυτοκτονήσεις, καθώς τα κάνουν επίτηδες καταθλιπτικά, με εναν τρόπο που σε εγκλωβίζει. Δεν προτείνουν λύσεις, ούτε δίνουν ανακούφιση, αλλά χειροτερεύουν την κατάσταση. Μιλάμε για πλήρη κατάπτωση της μουσικής, κανονικό κατακρήμνισμα. Θα δώσω ένα συγκριτικό παράδειγμα δύο χαρακτηριστικών, άκρως αντίθετων δίσκων με παγίδες παρερμήνευσης, του ίδιου ξένου συγκροτήματος. Αυτά τα άτομα μέσα σε μόλις 3 χρόνια από το απόλυτο ύψος, φτάσανε στο απόλυτο βάθος ποιοτικά. Θα μιλήσω λοιπόν για το αμερικανικό συγκρότημα βαριάς μεταλλικής μουσικής του 1995, τους Slipknot (Ολισθηρή Θηλιά ή πιο ελεύθερα "Όχι Ύπνος"). Ο πρώτος δίσκος που θέλω να αναφέρω είναι του 2019 και λέγεται "We are not your kind" (Δεν είμαστε του είδους σας). Είναι ο καλύτερός τους και δύσκολο να ξεπεραστεί. Είναι εμψυχωτικά και αντικαταθλιπτικά τα περισσότερα κομμάτια τους, αλλά και αρκετά βίαια ορισμένα. Έτσι μπορεί να δημιουργήσουν προβλήματα αν ερμηνευθούν λάθος τόσο από τους ακροατές, όσο και από άτομα που παρακολουθούν για κάποιο λόγο τους ακροατές. Μικρό το πρόβλημα σε αυτόν τον δίσκο, καθώς κατα τ' άλλα έχει γίνει εξαιρετική δουλειά. Όμως ο δεύτερος, το "The End, so Far" (Τέλος, μέχρι στιγμής) του 2022, ήταν ο χειρότερος που μπορούσαν να βγάλουν. Μετά το ύποπτο Murder Ballad (Δολοφονική μπαλάντα), ο τραγουδιστής τους Corey Taylor ("Κόρη Ράφτη", σαρκαστική ελεύθερη μετάφραση) μοιάζει να προτρέπει ξανά τους ακροατές του εμμέσως σε αυτοκτονία. Και εννοώ τα νέα απίστευτα καταθλιπτικά τραγούδια του δίσκου, όπως το Yen (Λαχτάρα). Εκτός βέβαια αν αυτά που λέει δεν τα εννοεί και πρέπει να καταλάβουμε ότι είναι ειρωνεία, εφόσον δούμε το βίντεο βέβαια. Παρεμπτιπτόντως τα βίντεο κλιπ του συγκεκριμένου δίσκου ήταν σαν φτηνές κατοχικές παρωδίες, πραγματικά. Κάποιο καθεστωτικό κόλπο ίσως, καθώς έλειπε η ποιότητα. Ήταν λες και τους κρατούσαν ομήρους και τους δίνανε διαταγές να δημιουργούν ανοησίες. Αυτά για τα τραγούδια, ακούτε ελεύθερα, αλλά έχετε το νου σας για κακοπροαίρετες σειρήνες και παρεξηγήσεις.

#303 Αφιέρωμα στους Warkings

Και οι αφιερώσεις σε μουσικούς συνεχίζονται. Αυτή τη φορά θα μιλήσουμε για μεταλλική μουσική ισχύος. Σκοπός μου δεν είναι να μετατρέψω αυτό το ιστολόγιο σε γραπτή έκδοση του Rock FM, αλλά δε θέλω να σας κουράζω με μονοθεματικά άρθρα περι λατρείας και μόνο. Ούτως ή άλλως το ιστολόγιο το εμπνεύστηκα και από τέτοιους ήχους. Πάμε λοιπόν σε ένα ολοκαίνουριο και πολλά υποσχόμενο γερμανοαυστριακό συγκρότημα του 2018. Εννοώ τους Warkings (βασιλείς του πολέμου). Τεχνικά είναι ένα συγκρότημα έντονα εμπνευσμένο και ίσως κρυφά υποστηριζόμενο από την αμερικανική βιομηχανία θεάματος. Στην ουσία σχεδόν όλα τα κομμάτια τους ακούγονται για αμερικάνικα, ενώ τα βίντεό τους μοιάζουν με αμερικανοβρετανικά. Ξέρετε, τα βίντεο είναι λίγο… gay pride δε θα το έλεγα, αλλά ευρωπαϊκώς γραφικά και κωμικά σίγουρα. Πάντως η θεματολογία του έχει να κάνει με μυθολογία και ιστορία. Αυτό το τοποθετεί σε ένα σπάνιο είδος μουσικής, αφού ταυτόχρονα αποκτά εκπαιδευτική αξία, ενώ ακούγεται αρκετά συμβατό με τα ακούσματα του μέσου ακροατή. Συνεχίζοντας, μιλάμε για συγκρότημα διεθνούς βεληνεκούς και αυτό φαίνεται και από το περιεχόμενο των τραγουδιών τους. Έχουν δημιουργήσει πολεμικούς ύμνους για κάθε σημαντικό άνθρωπο και θεάνθρωπο του πολέμου. Επίσης έχουν καταφέρει να αναπαραστήσουν τέλεια το μαχητικό συναίσθημα άλλων εποχών, ζωντανεύοντας το και δίνοντας του την αξία που του αναλογεί. Έχουν κάνει πρωτόγνωρη, εξαιρετική δουλειά σε όλους τους δίσκους τους. Δεν ξέρω πώς τα καταφέρανε, αν μπήκανε σε συστήματα άλλων και κλέψανε μελωδίες και στίχους, πάντως είναι εξαιρετικά όλα τα τραγούδια τους. Φυσικά "δεν μας ενδιαφέρουν καθόλου" οι ξένοι ήρωες και θεοί, οπότε θα δούμε κομμάτια τους με ελληνικό περιεχόμενο. Πρώτο είναι το Hephaistos, τραγούδι που εξυμνεί τον Θεό Ήφαιστο ως δημιουργό των όπλων και χειριστή της φωτιάς. Δεύτερο το Sparta, που προετοιμάζει ψυχολογικά τους 300 Σπαρτιάτες για την μάχη των Θερμοπυλών. Τρίτο το Battle of Marathon, όπου ο τραγουδιστής ως στρατηγός προετοιμάζει τους άνδρες του για την μάχη του Μαραθώνα. Ένα τραγούδι με πολλή βία και πολύ τρέξιμο, στην κυριολεξία μέχρι θανάτου. Τέταρτο και τελευταίο το Spartacus, όπου καλεί σε λατρεία του επαναστάτη σκλάβου των Ρωμαίων, του μονομάχου Σπάρτακου από την Θράκη. Υπάρχουν και άλλες αναφορές σε ελληνικές μάχες, αλλά δεν είναι ξεκάθαρες ή αρκετά ενδιαφέρουσες για μένα. Οπότε προτιμώ να μιλήσω για ένα άλλο, ουδέτερο εθνικά κομμάτι, που με μάγεψε και το άκουγα όταν έπαιζα PUBG Mobile σε μονό. Είναι το Mirror mirror, ένα τραγούδι στο οποίο το μυθικά μεταμφιεσμένο αυγκρότημα, απευθύνεται στο πνεύμα του καθρέπτη και το καλεί να σκοτώσει τους αντιπάλους του. Με μένα δούλεψε καθώς έκανα πολλές ανεξήγητες νίκες, οπότε το προτείνω ανεπιφύλακτα.

#298 Αφιέρωμα στον τραγουδιστή Chester Bennington

Μιας και ξεκινήσαμε τις μουσικές αφιερώσεις, δεν θα μπορούσαμε να μην κάνουμε και μια αφιέρωση στον πεσόντα αρχάγγελο της rock και nu metal μουσικής, Chester Bennington. Το μικρό όνομά του δεν φαίνεται άγνωστο πάντως, ε; Εμφανίστηκε πάνω στην ακμή των γαριδακίων, του γρήγορου μικρογεύματος ή αλλιώς σνακ, με το όνομα Cheetos που η αντιπροσωπευτική μασκότ του είχε το ίδιο όνομα και το ίδιο ενεργητικό ύφος. Δεν μου έρχονται άλλοι συνειρμοί για το ονοματεπώνυμό του. Εκτός βέβαια αν σε εντελώς ελεύθερη μετάφραση, πούμε ότι είναι αυτός που μπαίνει (εκφορά του Bennin-gton) σε κουτιά θησαυρών (Chest-er, treasure chest). Όμως δεν έχει λογική, πώς να το κάνει, τα τραγούδια του δεν φανερώνουν όποιον τα έχει πιστεύω και ούτε καθοδηγούν. Χαχαχ. Τέλος πάντων, πολύ ξέφυγα, για να δούμε λίγο το ιστορικό του τραγουδιστή. Ο Τσέστερ Μπένινγκτον λοιπόν, ήταν θρυλικός Αμερικανός τραγουδιστής πολλών συγκροτημάτων, όπως των Linkin Park (Πάρκο Σύνδεσης), Dead by Sunrise (Νεκρός με την Αυγή), Gray Daze (Γκρι Ζάλη ή Γκρι Μέρες) και Stone Temple Pilots (Πιλότοι του Πέτρινου Ναού). Γεννημένος το 1976, λέγεται πως αυτοκτόνησε το 2017, μετά από μια απελπιστική καμπή στην επαγγελματική και όχι μόνο, σταδιοδρομία του. Φαινόταν να τα έχει παρατήσει στην τελευταία του δισκογραφική δουλειά με τους Linkin Park, να έχει μαλακώσει υπερβολικά σε σημείο αυτοπροδοσίας και να λέει τα αντίθετα από ό,τι έλεγε πάντα. Η κατάθλιψη τον νίκησε και αυτό επαληθεύτηκε από το τραγικό, αλλά άδοξο τέλος του. Ή τουλάχιστον έτσι μας είπαν. Μπορεί να σκηνοθέτησε τον θάνατό του και να ζει μαζί με τον Elvis Prisley, τον Dave Williams και τον Michael Jackson κάπου μυστικά! Όπως και να 'χει, άφησε ανεκτίμητη κληρονομιά πίσω του, καθώς είχε κάνει εξαιρετική δουλειά σε κάποιους συγκεκριμένους δίσκους. Για παράδειγμα στον επαναστατικό “Hybrid Theory” (Υβριδική Θεωρία) των Linkin Park, όπου και έκανε συνολικά το συγκρότημα πασίγνωστο σε όλον τον πλανήτη. Πανέξυπνα και γεμάτα θετική ενέργεια τραγούδια, με δυνατές φωνές και ποιοτικές μελωδίες. Άλλος ένας δίσκος που προσωπικά ξεχώρισα, είναι το αντικαταθληπτικό, χαλαρωτικό και αισθησιακό “Out of Ashes” (Από τις Στάχτες), ως μέλος των Dead by Sunrise. Βέβαια υπάρχουν και κάποια άλλα τραγούδια του που έχουν ξεχωρίσει ως μονάδες και μοιάζει να έχουν φτιαχτεί ειδικά για το θέμα του ιστολογίου μας. Όπως το Cross Off (Ξεσταύρωσε ή Διάγραψε). Το συγκεκριμένο τραγούδι το έκανε χωρίς την επωνυμία κάποιου συγκροτήματος, σε συνεργασία με τον Mark Morton (Μαρκ Μόρτον ή θα έλεγα Νεκρικός Σημαδευτής, από το γαλλικό mort και το αγγλικό mark). Είναι ένα δυνατό, με μεταλλικό ήχο και εύηχες κραυγές κομμάτι, το οποίο ασχολείται με τον εξορκισμό παρασιτικού πνεύματος, που έχει καταστρέψει τη ζωή του τραγουδιστή. Άξιος αναφοράς είναι και ο δίσκος του “Meteora” (Μετέωρα), όπου πέρα από τον συναισθηματικό μετεωρισμό που εκφράζει ή και την αναφορά σε φλεγόμενα αντικείμενα που ίπτανται στην ατμόσφαιρα, πιθανότατα είναι και μια αναφορά στα ομώνυμα ελληνικά μοναστήρια. Διότι τόσες βαθιές σκέψεις που κάνει και φιλοσοφικά συμπεράσματα που βγάζει, σίγουρα μπορούν να κάνουν κάποιον άνθρωπο εσώκλειστο. Κλείνοντας, να πω πως διάφορα ακυκλοφόρητα κομμάτια του κυκλοφορούν ή επανακυκλοφορύν τελευταία, σε σημείο που μας κάνουν να υποπτευόμαστε πως ακόμα ζει. Ένα είναι σίγουρο πάντως, πως ποτέ δεν θα κυκλοφορήσει αυτό που άκουσα να τραγουδά στο όνειρό μου, το Living on the paths I've chosen (Ζω στα μονοπάτια που έχω επιλέξει).

#289 Αφιέρωμα στον δίσκο Sinner (Αμαρτωλός)

Τι να πρωτοπεί κανείς για τον David Williams και το συγκρότημά του. Βλέπουν την ζωή σαν άδικο όνειρο από το οποίο μπορούν να ξυπνήσουν όποτε θελήσουν, χρησιμοποιούν έξυπνα πολύσημα λόγια για να μας παίξουν και παράγουν εκρηκτικά υπνωτικούς ρυθμούς που δύσκολα ξεχνάει κανείς. Πάντως επέλεξα να μιλήσω γι' αυτούς λόγω του κοινά πρωτοποριακού θρησκευτικού, αλλά και επαναστατικού περιεχομένου στα κομμάτια τους και το ιστολόγιό μας. Ο πρώτος και καλύτερος δίσκος τους, λοιπόν, λέγεται Sinner (Αμαρτωλός) και για να μην ξεχάσω, το σύγκροτημα είναι οι Drowning pool (Πισίνα/τράβηγμα πνιγμού). Είναι μυθικός δίσκος του 2001, εναλλακτικής μεταλλικής rock μουσικής, δηλαδή είδος που σε κάνει σκληρό σαν πέτρα, αν όχι σαν ατσάλι, για τις δυσκολίες της ζωής. Ξεκινάμε από το εξώφυλλο, όπου μπορούμε να δούμε μια εικόνα κοπέλας (που λέγεται ότι είναι ιερόδουλη) σε θαλασσί αποχρώσεις, να δέχεται σκυφτή το μετωπιαίο άγγιγμα από κάποιον που δηλώνει αμαρτωλός (το λέει πάνω στο χέρι, μετά τις ζωγραφισμένες φωτιές). Στο οπισθόφυλλο, βλέπουμε την ίδια, ως προσευχόμενη, σε κανονική και αντεστραμμένη έκδοση από κάτω. Από αυτές τις αμφίσημες εικόνες, μπορούμε να καταλάβουμε που κινείται αυτό το αμερικανικό δισκογραφικό αριστούργημα. Να σχολιάσω μόνο για το οπισθόφυλλο, όπου η προσευχήτρια μου θύμισε την Αθηναΐστρια Ιέρεια που εύχεται για πόλεμο και η ανάποδη την Χριστιανίστρια που εύχεται για ειρήνη. Ναι, το οπισθόφυλλο αυτό θυμίζει έντονα την Πεντάσταυρη. Και δεν θυμάμαι με σιγουριά να σας πω αν έχω επηρεαστεί στην δημιουργία της από αυτό. Τώρα, οι στίχοι κάποιων ξεχωριστών σε ποιότητα τραγουδιών του, είναι έξυπνα διφορούμενοι και ο ρυθμός της μελωδίας τους είναι σχετικά έντονος, εύρυθμος και εκτονωτικός. Σε κάνουν μάλιστα να αναρωτιέσαι αν ο τραγουδιστής είναι υπερβολικά εγωιστής ή αν απλά νιώθει πολύ άσχημα για τον εαυτό του και τον κατακρίνει. Το "Sinner" δηλαδή "Αμαρτωλός", το "Tear away" δηλαδή "Αποσπώμαι" και το "Bodies", δηλαδή "Σώματα", είναι τα τρία κομμάτια που θεωρώ τα καλύτερα. Είναι ακριβώς όπως στο εξώφυλλο. Δεν μπορείς να καταλάβεις αν ο τραγουδιστής είναι επιθετικός με τους άλλους ή με τον εαυτό του, καθώς αυτά που λέει ακούγονται εντελώς αυτοαναιρούμενα. Όποιο κι αν είναι το νόημα πάντως, είναι μια καλή πετρο-ακρόαση που απόλαυσα στο youtube. Τέλος, να πω επίσης πως ο τραγουδιστής πέθανε ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του δίσκου, χωρίς να ξέρουμε αν είναι αλήθεια ή αν τον... απήγαγαν οι εξωγήινοι ας πούμε. Διότι στο ομώνυμο τραγούδι του Sinner, έλεγε για τον εαυτό του -πιθανώς ειρωνικά- ότι δεν παίρνει από λόγια, είναι αμαρτωλός και αξίζει "σταύρωμα". Άλλος ένας σκηνοθετημένος θάνατος του Hollywood για προώθηση του δίσκου και του συγκροτήματος; Ίσως. Δεν ξέρω αν θα μάθουμε ποτέ τι πραγματικά συνέβη.