Η σημασία των ουδέτερων ονομασιών των αντικειμένων

Κάτι άψυχο δεν μπορεί να είναι ούτε αρσενικό αλλά ούτε και θηλυκό, μόνο ουδέτερο. Είναι ξεκάθαρο πως όταν δημιουργούμε ευχές, επικλήσεις, ύμνους και ξόρκια, στα οποία αποκαλούμε άψυχα αντικείμενα με τα δύο γένη των ζωικών οργανισμών, δημιουργούμε πρόβλημα κατανόησης στα πνεύματα.  Στην καλύτερη περίπτωση τα καθυστερούμε, δηλαδή σκέφτονται για κάποιο χρονικό διάστημα έως ότου καταλάβουν πως όταν λέμε "θέλω μια καρέκλα", δεν εννοούμε πως θέλουμε κάποια θηλυκή έμψυχη οντότητα. Είναι επίσης κακαίσθητο και μοιάζει σαν να υποστηρίζουμε ξεπερασμένα στερεότυπα για τις αισθητές ενέργειες των φύλων, αλλά και ανώμαλες ερωτικές διαστροφές προς αντικείμενα και έννοιες. Διότι τα πνεύματα ακούνε και μπορούν να στοιχειώσουν αμεσότατα και τα άψυχα πράγματα μετά από παράκλησή μας, ακούσια συνήθως, με κωμικοτραγικά αποτελέσματα. Όμως δεν είναι μόνο η ελληνική γλώσσα που είναι εντελώς ανίδεη σε αυτόν τον τομέα, η γαλλική, η γερμανική, η ρωσική ακόμα και η ινδική, πασίγνωστες γλώσσες δηλαδή, δίνουν φύλα σε πράγματα που είναι αδύνατον να έχουν. Η αγγλική βέβαια το έχει διορθώσει αυτό το πρόβλημα τόσο καλά, σε σημείο που μοιάζει λες και αυτή έχει αναγκάσει τους υπόλοιπους να χρησιμοποιούνε τις γλώσσες τους στρεβλά, ώστε να χάνουν από την αίγλη τους, την υπόληψή τους και αλλά και από την μαγική τους ισχύ!