Μαρτυρικός θάνατος και ανάμνηση

Το να πεθάνει κάποιος με άσχημο και οδυνηρό τρόπο, φαίνεται να μένει ως υποσυνείδητη ανάμνηση μιας ψυχής. Για παράδειγμα, μπορεί να δούμε παιδιά να φοβούνται τις κινήσεις τους περισσότερο από άλλα, επειδή είτε έχουν πεθάνει βίαια σε προηγούμενη ζωή, είτε επειδή είδαν τέτοιο πράγμα να συμβαίνει μπροστά τους. Άλλες φορές, αυτό συμβαίνει επειδή στοιχειώνονται από ψυχές που μαρτυρήσαν για κάποιο λόγο, όπως εξαιτίας της χριστιανικής βάπτισης. Βέβαια, τέτοιες αρνητικές εμπειρίες σε σχέση με τον πόνο και τον θάνατο, περνάνε και στο DNA το οποίο θεωρεί προηγούμενη ζωή τους γονείς κάποιου παιδιού. Οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν πνεύματα που είχαν υποστεί τέτοιους θανάτους επειδή ήταν πιο επιρρεπή, εκδικητικά και απομονωμένα. Συνήθως τα χρησιμοποιούσαν για να κάνουν ζημιά σε αντιπάλους τους, όντας σε μια έξαλλη ή φοβική κατάσταση τα φαντάσματα αυτά, ακολουθούσαν ό,τι εντολές έπαιρναν από αυτούς που τα καλούσαν. Οπότε όποιος θέλει να έχει μια παραδεισένια ζωή, πριν και μετά τον θάνατο, καλό θα είναι να προσέχει να μην δημιουργεί πόνο στον εαυτό του και τους άλλους χωρίς σοβαρό λόγο. Είμαστε μορφές ενεργειών και ό,τι βιώνουμε μένει μαζί μας για πολύ καιρό, χωρίς ο θάνατος να μπορεί να μας αλλάξει πλήρως.