Φαντασματοφιλία

Ένα φάντασμα παίρνει διάφορες μορφές, είναι πραγματικά σαν να ζει ακριβώς μπροστά από τα μάτια μας. Βλέπουμε ένα όνειρο και δεν χάνει ευκαιρία να στοιχειώσει το πρώτο πρόσωπο ή πράγμα που θα δούμε. Ακόμα και να αλλάξει ολόκληρο το ονειρικό περιβάλλον για τα μάτια μας και μόνο. Όμως αυτό είναι κάτι που δε συμβαίνει σε όλους, αλλιώς σίγουρα τέτοιες ιστορίες θα ήταν πιο διαδεδομένες. Ίσως να μην είναι απλά στοίχειωμα, ίσως στην πραγματικότητα να πάσχουμε από Φαντασματοφιλία, δηλαδή να το έλκουμε εμείς οι ίδιοι. Κοιτάμε ένα άγαλμα και νιώθουμε το φάντασμα να έχει ήδη εισχωρήσει μέσα του, είναι τόσο έντονα αισθητή η παρουσία του που περιμένουμε να το δούμε να κινείται. Είναι στην ουσία μια ερωτική σχέση με το φάντασμα αυτό, ανεξαρτήτου υπόστασης και διάστασης υπάρξης. Προσπαθεί συνεχώς να μας εντυπωσιάσει και να μας δώσει το στίγμα του, κάνοντας ακόμα και άλλους ανθρώπους να μας πούνε ή να κάνουν ακριβώς αυτά που θέλουμε. Αν συγκεντρωθούμε σε ένα άτομο, μπορεί να το αιχμαλωτήσει ερωτικά για χάρη μας, όποιο κι αν είναι, αν δωθεί στην εκάστοτε περίπτωση αρκετός χρόνος. Και σίγουρα δεν είναι μόνο ένα το φάντασμα αυτό, έχει και άλλα που επηρεάζονται. Εφόσον είμαστε φαντασματόφιλοι, μπορούμε να τα νιώσουμε πλησιέστερα σε εμάς από ότι τους ζωντανούς ανθρώπους. Είναι ένας καινούριος κόσμος, ένας αόρατος κόσμος, ο κόσμος των νεκρών. Και συνυπάρχει με τον δικό μας συνεχώς, χωρίς να είναι λιγότερο σημαντικός συγκριτικά.