Ρατσισμός και φυλετικές διακρίσεις

Τελευταία γίνεται πολύς λόγος για αδικήματα περι ρατσισμού, δηλαδή φυλετικών διακρίσεων. Το να θεωρείται μία φυλετική ομάδα κατώτερη και να δηλώνεται ανοιχτά από κάποιον ή κάποιους, αποτελεί κάποιου είδους έγκλημα. Όμως είναι άξιο αναφοράς πως τέτοιοι γραπτοί και άγραφοι νόμοι, έκαναν έντονη την εμφάνισή τους μαζί με την έξαρση της εγκληματικότητας από τέτοιες ομάδες. Είναι ευκολότερο για την αστυνομία ας πούμε, να πει πως φταίει το θύμα που διαμαρτύρεται, παρα να συλλάβει κάποιον πραγματικά επικίνδυνο, έναν απάτριδο συμμορίτη συνήθως. Είναι ο ίδιος τρόπος σκέψης με το "Γιατί πήρες ωραίο αυτοκίνητο; Να, προκάλεσες και τώρα στο κλέψανε! Εσύ φταις, όχι οι κλέφτες!". Και δεν σταματάει εκεί, δεν σταματάει στο ότι μας απαγορεύουν να ξεχωρίζουμε κάποιες ομάδες ανθρώπων που είναι πιο επικίνδυνες από κάποιες άλλες για μας. Δεν μας θέλουν γενικά να μιλάμε για τίποτα. Πρέπει να είμαστε κλεισμένοι στο σπίτι μας την περισσότερη μέρα και όταν βγαίνουμε έξω να προσποιούμαστε ότι δεν βλέπουμε, δεν ακούμε και δεν μιλάμε λόγω αναπηρίας. Ότι δεν καταλαβαίνουμε τίποτα. Γιατί η υποταγή στην ανομία, είναι η ανακούφιση της αστυνομίας και η πλήρης επιβολή της τάξης!