Κάθε τέσσερα χρόνια πηγαίνουμε σε κάποιο εκλογικό κέντρο που φιλοξενείται από σχολική μονάδα. Εκεί επιλέγουμε ανάμεσα από δεκάδες χαρτιά, ένα που θα έχει το πιο αρεστό κόμμα σε μας. Πλήθος ονομάτων επίσης βρίσκεται από κάτω και πρέπει να επιλέξουμε με σταυρό ποιούς θέλουμε στην Βουλή. Αυτό για τις κοινοβουλευτικές εκλογές, χωρίς να διαφέρουν ιδιαίτερα οι δημοτικές/περιφερειακές και οι ευρωεκλογές. Επιλέγουμε κάποιον πολιτικό σχηματισμό που έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και ένα εξουσιαστικό σχέδιο που έχει υποσχεθεί πως θα πραγματοποιήσει αν εκλεχθεί. Και αυτό ήταν, τελείωσε. Ολοκληρώσαμε τα δημοκρατικά μας καθήκοντα. Αυτό φυσικά δεν έχει σχέση με δημοκρατία ούτε κατα διάνοια. Απλά μας έχουν προετοιμάσει κάτι ωραίες παρεούλες ατόμων που τελειώσανε πανεπιστήμια. Δεν είχαν άλλα προβλήματα στη ζωή τους και μπορούσαν να συγκεντρώνονται στα βιβλία τους όλη μέρα, οπότε και το εκμεταλλεύτηκαν. Τους είδαν κρυφοί και πλούσιοι μονάρχες, τους ενέκριναν και μας λένε διάλεξτε κάποιο από τα υποχείριά μας. Και όταν τους διαλέγουμε, πάντα αυτά που θέλουν κάνουν και όχι αυτά που είχαν υποσχεθεί. Ε λοιπόν αυτό είναι ψευδο-δημοκρατία. Δημοκρατία θα ήταν κάτι αμεσότερο. Όταν υπάρχει κάποιος νέος νόμος που προτείνεται, να ψηφίζει ο πολίτης αν συμφωνεί με την θέσπισή του ή όχι. Όταν υπάρχουν σημαντικά διλήμματα, να ερωτάται και πάλι ο πολίτης. Εν ανάγκη κάθε μέρα να υπάρχουν ερωτηματολόγια που ζητάνε απαντήσεις. Κανείς δεν εμπιστεύεται πουλημένους σε συμφέροντα βουλευτές να επιλέγουν για μας. Μπορεί παλιά να ήταν δύσκολο να γίνουν τέτοια ψηφίσματα δια αλληλογραφίας, αλλά τώρα έχουμε το διαδίκτυο επίσης. Μπορούμε κάθε μέρα να δεχόμαστε ηλεκτρονικό μήνυμα και να ψηφίζουμε. Οι εκλεγμένοι μπορούν απλά να προτείνουν και να μας αντιπροσωπεύουν, όχι όμως να επιλέγουν για μας.