Το θέμα της αυτοκτονίας είναι ένα εξαιρετικά ευαίσθητο θέμα. Θα προσπαθήσω να το προσεγγίσω ουσιαστικά και όσο πιο απλοϊκά μπορώ, όπως κάνω με όλα τα θέματα του ιστολογίου άλλωστε. Αρχικά να πω, πως ως Αθηναϊστής δεν θεωρώ τη ζωή όμορφη. Σε αντίθεση με έναν Χριστιανιστή, που σκέφτεται πάντα με αντίστροφο τρόπο απ' ότι εγώ. Αν και είμαι αρνητικός, παρ' ολ' αυτά δεν υπάρχει κανένας λόγος να χειροτερεύσουμε κάτι που είναι ήδη άσχημο. Το απονενοημένο διάβημα κάνει τα πράγματα πολύ χειρότερα. Και να εξηγήσω το γιατί. Κάποιος μπορεί να θέλει να αφαιρέσει την ζωή του από το παρόν σώμα του για διάφορους λόγους. Λόγοι που όποιοι και να είναι, ποτέ δε συμφωνούνε με την πραγματικότητα της αέναης ύπαρξης και αρμονίας του σύμπαντος. Το ότι πεθαίνει κάποιος, δε σημαίνει ότι θα εξαφανιστεί. Δεν υπάρχει εύκολος τρόπος απόδρασης από την φυσική τάξη των πραγμάτων. Ίσα ίσα μάλιστα, που αφού κάποιος εγκαταλείψει πρόωρα το σώμα του, θα δυσκολευτεί να προσαρμοστεί στο καινούριο του περιβάλλον. Θα είναι τόσο απότομη και δυσαρμονική η αλλαγή, σε σημείο που θα κάνει τον θάνατο από επιλογή να φανεί ότι ήταν μια τεράστια ανοησία. Μην σκέφτεστε την αυτοκτονία σαν ανίερη αμαρτία. Σκεφτείτε την ως βεβιασμένο, οδυνηρό και παράλογο λάθος. Είναι σοφότερο κάποιος να μένει ζωντανός και να προσπαθεί να επιλύει δύσκολα προβλήματα. Διότι πολύ απλά, αν η αυτοκτονία παρουσιαστεί ως λύση στη μία ζωή, σε πιθανή μετενσάρκωση σε παρόμοιο κόσμο, η αυτοκτονία θα παραμείνει η ιδανική λύση. Και τα προβλήματα μένουν άλυτα για πάντα. Προτιμούμε να πονάμε πολύ και να χρονοτριβούμε άσκοπα, επιλέγοντας τον ξαφνικό θάνατο που μηδενίζει την πρόοδό μας. Ένας κύκλος μάταιας μετεμψύχωσης που ποτέ δεν τελειώνει. Ένω άμα είχαμε υπομονή και προσπαθούσαμε περισσότερο, θα τα καταφέρναμε. Μακροπρόθεσμα και στην μεγάλη εικόνα, η ζωή μας θα ήταν πολύ ευκολότερη.