Ακούμε συχνά για διαχωρισμό κράτους και εκκλησίας. Όμως τον αντιμετωπίζουμε ως τόσο δύσκολο πρόβλημα, όσο είναι και η λύση του Κυπριακού. Είναι αδύνατο να απαλλαγεί το πολεμικό μας "κράτος" από μία ειρηνευτική εξουσία σαν της εκκλησίας. Διότι βουλή και εκκλησία, στην πραγματικότητα, απότελουν το κράτος εξ ημισείας. Όμως η τελευταία, είναι ιδιαίτερα ανοργάνωτη και αδύναμη στον πυρήνα της. Ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί πρέπει να υπάρχουν ανοιχτές πολιτικές εκλογές και όχι εκκλησιαστικές. Δεν πρέπει να θεωρείται πιο σημαντικός ένας ιερέας της σκληρής και ποτέ συγχωρούσας πολιτικής, από έναν θρησκευτικό ιερέα της άφεσης των αμαρτιών. Είναι ισάξιοι. Αλλά από την άλλη, μόνο μεγάλα λόγια και υποσχέσεις είναι και οι δύο. Ελάχιστα βλέπουμε στην πράξη. Ίσως ένας πιο συγχρονισμένος συναγωνισμός, αλλά και ανταγωνισμός, μεταξύ πολιτικής και θρησκευτικής εξουσίας, να έφερνε καλύτερα αποτελέσματα. Να υπάρχουν ταυτόχρονες εκλογές τους ας πούμε. Διότι είναι αυτονόητο ότι πρέπει να ξεχωρίσουν οι αντίθετοι πόλοι της πνευματικής πραγματικότητας. Οι πολεμοχαρείς και οι ειρηνοποιοί. Το όχι και το ναι στο σύμπαν. Και σίγουρα χρειάζονται συγκεκριμένοι και διακριτοί ρόλοι, τόσο των ανδρών όσο και των γυναικών ιερειών της πολιτικής και της θρησκείας. Να ξέρουμε ποιός είναι ο Αρχι-Ιερέας και ποιά η Αρχι-Ιέρεια της κάθε μεριάς. Αλλά όπως είπα, η εκκλησία δεν έχει ισχυρό πυρήνα, καθώς στην ουσία είναι μισός. Η συμμετοχή των γυναικών στην ιεροσύνη είναι ένα απαραίτητο πρώτο βήμα, πριν το άνοιγμα των εκκλησιαστικών εκλογών στον κοινό κόσμο.