Η εξουσία για να μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει και να είναι αποτελεσματική, χρειάζεται έναν λαό προβλέψιμο και πειθαρχημένο στους νόμους της. Ακόμα και στους παράλογους. Κάποια γραπτή αποκάλυψη για τα κακώς κείμενά της, κάποια εικονογραφημένη αποκάλυψη σωματικών χαρακτηριστικών ή και κάποια απλή διαμαρτυρία, μπορούν παραδόξως να τιμωρηθούν βάναυσα. Διότι τα ολοκληρωτικά καθεστώτα που προσποιούνται τις δημοκρατίες, δεν ξέρουν να αντιμετωπίζουν τα προβλήματα που τα ίδια έχουν δημιουργήσει. Καλύτερα να μην εκφράζεται και να μην μιλάει καθόλου κανένας, παρά να κλονιστεί η αξιοπιστία μιας κυβέρνησης! Λογοκρισία στις μέρες μας, λοιπόν, σημαίνει αυθαίρετος περιορισμός κυρίως του λόγου. Δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο και ακατάλληλο επικοινωνιακά για την εξέλιξη μιας κοινωνίας, από αυτό ακριβώς. Γιατί κάποιος να μιλάει σε μια πιο τολμηρή αλλά ειλικρινή γλώσσα, δεν υποδεικνύει απαραίτητα και δόλο. Αντιθέτως, αυτό πολλές φορές δείχνει πολύ αγνές προθέσεις. Διότι συχνά σε βρίζουν μιλώντας σου ευγενικά, επειδή είναι πάντα υποκρινόμενοι και δεν εννοούν τα όσα λένε. Σου φέρονται σκληρά μένοντας σιωπηλοί την κρίσιμη στιγμή, ενώ βλέπουν την καταστροφή σου. Σε παρενοχλούν μόνο με το ύφος και την γλώσσα του σώματός τους. Οπότε ας μου πει κάποιος, τι αξίζει πραγματικά τιμωρία. Μια αθώα λεγμένη απαγορευμένη έκφραση, ή μια ένοχη φαινομενικά σεβαστή, αντιμετώπιση ενός ανθρώπου; Με βάση την κοινή λογική και τη ενσυναίσθησή μας, μπορούμε να οριοθετήσουμε εκ νέου την σωστή λογοκρισία. Δηλαδή το πότε υπάρχουν ακραίοι ισχυρισμοί και χαρακτηρισμοί, που λειτουργούν ως αντίδοτο σε ακραίες καταστάσεις και πότε δημιουργούνται οι ακραίες καταστάσεις μόνο και μόνο επειδή υπάρχει ακραίος λόγος.