Λέγεται πως ο Ιησούς Χριστός είπε την φράση "Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω" ή σε νέα ελληνικά "Ο αναμάρτητος πρώτος να ρίξει την πέτρα". Αυτό στην προσπάθειά του να σώσει μια άπιστη γυναίκα από λιθοβολισμό. Διότι στα χρόνια του, αλλά ακόμα και σήμερα σε παραπλήσιες περιοχές του εβραϊκού κράτους, υπάρχει αυτή η τιμωρία. Είναι η ποινή για όποιον αρνείται την καταπιεστική παράδοση κανόνων και νόμων που υπάρχει σε τρομοκρατικά καθεστώτα. Όταν κάποιος αμφισβητεί κάτι τόσο σαθρό, δημιουργεί ανασφάλεια στους υπηκόους, αφού αυτοί φοβούνται να καταλάβουν την αλήθεια των πράξεών τους. Ο Ιησούς Χριστός λοιπόν, είχε πει σύμφωνα με την Βίβλο, πως μόνο όποιος είναι αναμάρτητος θα πρέπει να κατηγορεί τους άλλους για αμαρτήματα. Πολλοί σκεφτήκανε τότε, πως με βάση όλες τις διδαχές του Θεανθρώπου, κανένας δεν είναι πραγματικά αλάθητος. Έτσι κανένας δε πρέπει να μάχεται τους άλλους, διότι πιθανότατα δεν έχει καμμία διαφορά από αυτούς. Δηλαδή κάποιος θα πρέπει απλά να μαθαίνει, να κατανοεί και να συγχωρεί. Όμως, τι γίνεται στην περίπτωση που βρούμε άτομα που είναι πραγματικά αναμάρτητα; Τότε ο Χριστός τους υποστηρίζει στο να γίνονται επιθετικοί; Σίγουρα όχι. Αλλά άμα δούμε τη φράση αυτούσια, χωρίς να γνωρίζουμε άλλες λεπτομέρειες, η απάντηση θα ήταν "Και ναι και όχι". Μη ξεχνάμε πως η αλήθεια είναι σχετική. Οπότε αλάθητος είναι αυτός που συγχωρεί τα πάντα, αλλά επίσης και αυτός που δε συγχωρεί τίποτα, ούτε και τον ίδιο του τον εαυτό! Αρκεί μόνο να είσαι πάντα πιστός σε ένα από τα αντίθετα δόγματα που αποτελούν την ιστορία του "καλού και του κακού". Διότι η μέση λύση είναι πάντα κατα προσέγγιση και δεν μπορεί να την υπολογίσει με ακρίβεια ένας και μόνο άνθρωπος, αλλά χρειάζονται πολλοί περισσότεροι. Οπότε καταλαβαίνουμε, ότι στη Λατρεία μας υπάρχουν τέσσερεις άνθρωποι που είναι πάντα αρκετά αναμάρτητοι, ώστε να μπορούν να παρεμβαίνουν προς όλα τα άτομα της κοινωνίας. Εννοώ τους δύο Αθηναϊστές αρχιερείς και τους δύο Χριστιανιστές αρχιερείς. Κι αυτό γιατί είναι απόλυτα πιστοί στις αλληλοσυμπληρούμενες νοοτροπίες τους. Είναι σωστοί πυλώνες και μαζί με τον λαό που αποφασίζει τις τέλειες ισορροπίες για τη μέση οδό, αποτελούν τους μεγαλύτερους υποστηρικτές της ζωής.