Η αρχαία ελληνική θρησκεία είναι αποτέλεσμα της συρραφής όλων των τότε δοξασιών στην ελληνική επικράτεια. Οι θεότητες δεν ήταν απλά ακαθόριστα πνεύματα και ιδέες, αλλά είχαν την μορφή ανθρώπου με υπερφυσικές δυνάμεις. Έτσι και η έντονη, παθιασμένη και εκτυφλωτική αγάπη είχε τον δικό της Θεό, τον Έρωτα. Αυτός λοιπόν συνήθως απεικονίζεται σε αγάλματα νέος και φτερωτός, ιδιαίτερα αεικίνητος και ευφορικός. Παρουσιάζεται συχνά σε εφηβική ηλικία, υιοθετώντας χαρακτηριστικά της και υπονοώντας έτσι ότι το είδος αγάπης που εκπροσωπεί είναι συνήθως ανώριμο, καλοπροαίρετο και παρορμητικό. Και φυσικά ένας έρωτας συμβαίνει συνήθως όταν είμαστε έφηβοι. Όμως ο Θεός Έρωτας έχει πολλές φορές και βρεφική ή παιδική μορφή. Για παράδειγμα, όταν κάποιος ερωτεύεται, είναι σαν να καλεί κάποιον άνθρωπο για αναπαραγωγή. Έτσι κάποια πνεύματα, δηλαδή "έρωτες", ειδοποιούνται και παίρνουν βρεφική μορφή. Λατρεύουν την ζωή οπότε προετοιμάζονται και ελπίζουν πως θα ενσαρκωθούν αν η αγάπη του ζευγαριού πετύχει και ολοκληρωθεί. Σε άλλες περιπτώσεις, αυτά τα πνεύματα μπορούν να προκαλούνε, μεταφυσικά, ξαφνική και δριμεία αγάπη μεταξύ συγκεκριμένων ατόμων. Αυτό αναπαριστάται με ρίψη βελών που έχουν ερωτικά φίλτρα και καταλήγουν στις καρδιές των υποψήφιων εραστών. Γι' αυτό και συχνά ο Έρωτας απεικονίζεται ως ένα φτερωτό μωρό με βέλη. Μια μη πνευματιστική εκδοχή ωστόσο, είναι ότι προς εκπλήρωση κάποιου έρωτα, οι αρχαίοι Έλληνες ζητούσαν την συνδρομή μικρών παιδιών. Αυτά παίρνοντας κάποιο γλύκισμα ως δώρο, απλά θα πήγαιναν με αθώο τρόπο και θα επιχειρούσαν τον ερχομό κάποιου πιθανού ζευγαριού σε συνάντηση.