Το συνταξιοδοτικό σύστημα είναι ένα πρόβλημα που ομοιάζει με το προπατορικό αμάρτημα για την Ελλάδα. Επίσης θυμίζει πολύ την παροιμία "Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα", με την έννοια ότι τέτοια τρομερά λάθη παιδεύουν και δεν εκπαιδεύουν. Όμως ας τα πάρουμε όλα από την αρχή πριν φτάσουμε στον τραγικό επίλογο. Η σύνταξη, δηλαδή ο μισθός για την ανεργία του γήρατος, χρηματοδοτείται από τον μισθό της εργασίας νεότερων ηλικιών. Το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη στηρίζεται σε αυτό. Βέβαια το συνταξιοδοτικό σύστημα ποικιλλεί από χώρα σε χώρα και σε τρόπους χρηματοδότησης. Ας πούμε κάποιοι επιλέγουν να γεμίζουν από μόνοι τους τα ταμεία από τα οποία θα πληρωθούν στο μέλλον, μέσω αποταμίευσης. Έτσι είναι σαν να στοιχηματίζουν στο ότι οι τράπεζες δεν θα καταρρεύσουν και ούτε θα υποτιμηθεί το χρήμα τους. Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι άλλοι που επενδύουν στο δημόσιο σύστημα και εμπιστεύονται το κράτος για το μέλλον τους. Είναι δηλαδή σίγουροι ότι πάντα θα υπάρχουν ασφαλισμένοι εργαζόμενοι που θα τους δίνουν τα προς το ζειν για όταν γεράσουν. Όμως στην Ελλάδα υπάρχει υπογεννητικότητα και άδεια ταμεία, ενώ και το χρήμα συνεχώς φαίνεται να χάνει την αξία του. Υπάρχει και η ανασφάλιστη εργασία αλλά και η εγκληματικότητα των λαθρομεταναστών, που συνδυασμένα ροκανίζουν συνεχώς τις οικονομικές δυνατότητες του κράτους και των πολιτών του. Από την άλλη, ο σύγχρονος νόμιμος εργαζόμενος φαντάζει να γεμίζει ένα τρύπιο βαρέλι, αφού οι πιθανότητες να πάρει σύνταξη μειώνονται συνεχώς. Βλέπουμε τα όρια ηλικίας για τη συνταξιοδότηση να αυξάνονται, αλλά και οι πρόωροι θάνατοι λόγω κακής υγείας και εργασιακών ατυχημάτων να είναι όλο και πιο πιθανοί. Μερικές φορές αναρωτιόμαστε αν τα τελευταία γίνονται επίτηδες για να μην πάρουν σύνταξη ποτέ. Όπως και να 'χει, ήρθε η ώρα για τον μαύρο επίλογο που σας υποσχέθηκα! Κάθε άνθρωπος όταν γεννιέται χρωστάει ήδη λεφτά στους συνταξιούχους εκείνης της στιγμής, αλλά και στους μελλοντικούς. Με λίγα λόγια αν κάποιος δε δουλεύει από ενός έτους, θα δει τους γηραιότερους να πεθαίνουν ένας ένας από την πείνα. Αυτοί οι πρόωροι θάνατοι σταματάνε συνήθως στο σημείο αυτών που δεν έχουν κάνει παιδιά καθόλου. Οπότε το ερώτημα είναι, θα δουλέψεις αποδεχόμενος το προπατορικό αμάρτημα, ή θα απορρίψεις τη μοίρα σου και θα δεις τα πάντα να καταστρέφονται;