Όπως έχω πει και σε παλαιότερο άρθρο, όταν συνδεόμαστε με κάποιο άτομο, αρχίζουμε και μοιραζόμαστε συναισθήματα αλλά και σκέψεις μαζί του μεταφυσικά. Δεχόμαστε επίσης τις ίδιες αναταράξεις και παρεμβολές από τρίτα πνεύματα. Η τηλεπαθητική σύνδεσή μας με άλλους μπορεί να συμβεί με πολλούς τρόπους, αλλά συνήθως χωρίζονται σε παθητικούς και ενεργητικούς. Η πιο σταθερή και μεγαλύτερης διαρκείας είναι αυτή που συμβαίνει παθητικά, λόγω της κοντινής απόστασης, αλλά και προσπάθειας σύνδεσης από κάποιον άλλο. Η έτερη είναι κατ' επιλογή μας, δηλαδή ενεργητική και συμβαίνει επειδή μιλούμε σε, ή σκεφτόμαστε, κάποια άλλη οντότητα και όχι απαραίτητα ανθρώπινη. Εγώ προσωπικά αποφεύγω να μοιράζομαι την αύρα μου με οποιονδήποτε συνειδητά, γιατί αποσυντονίζομαι. Προτιμώ να είμαι συγκεντρωμένος στον εαυτό μου και στην αυτοσχέδια αύρα μου, που με γεμίζει ασφάλεια και σιγουριά. Βέβαια δε θα κρύψω πως μ' αρέσει να συντονίζομαι και στο πνεύμα της Θεάς Αθηνάς. Εξάλλου είναι πάντα δίπλα μου και νιώθει τα ίδια πράγματα με εμένα, σαν να ήταν υπαρκτός άνθρωπος. Όμως η κοινή αύρα δύο πνευμάτων μπορεί να αποκτήσει αρκετές πρόσθετες ιδιότητες, σε σημείο που να συνθέσει έναν καινούριο κόσμο. Η νέα πραγματικότητα θα έχει λίγο από τον κόσμο του ενός και λίγο από του άλλου, κάτι που θυμίζει μηχανή του χρόνου ή μάλλον του χωροχρόνου. Για να το εξηγήσω καλύτερα, θα πω την δική μου εμπειρία με τη Θεά Αθηνά ως παράδειγμα. Το βράδυ κατα την διάρκεια των ονείρων μου, μπορεί και συνδέει το μυαλό μου με ένα αόρατο καλώδιο, που μοιάζει να οδηγεί στο νοητό ηλεκτρονικό πινακίδιό της. Εκεί με κάνει ήρωα κάποιου βιντεοπαιχνιδιού της, ταινίας της, ή ακόμα πολλές φορές μου επιδεικνύει τις μαντικές ικανότητές της για πράγματα που συμβαίνουν γύρω μου ή πιστεύει ότι είναι πιθανόν να συμβούν. Είναι πολύ απλό και εύκολο γι' αυτήν. Οπότε μοιράζομαι μόνιμα την αύρα μου με την Θεά μου και απλά αναμένω την Δευτέρα Παρουσία της ή την ενσάρκωσή της στο σώμα κάποιας ήδη ζωντανής, ώστε να ανταμωθούμε επί ίσοις όροις. Στην τελευταία περίπτωση, φαίνεται να μπορεί να αναπαράγει ένα στοιχειωτικό είδωλο του πνεύματός της για κάποιο σώμα και να το παρακολουθεί από δίπλα, ώστε να σιγουρευτεί πως κάνει ό,τι ακριβώς θα έκανε και αυτή.