Για να λειτουργήσει σωστά μία ομάδα ανθρώπων, πρέπει να υπάρχει κατανόηση, συνεννόηση, αλλά και ψυχραιμία μεταξύ άλλων. Διότι ένας άνθρωπος γνωρίζει την αξία του, όντας ο πιο προηγμένος οργανισμός στη γη, όμως ξεχνάει αυτή των άλλων με αποτέλεσμα να δημιουργούνται αδικίες, που μάλιστα δεν μένουν αναπάντητες. Και έτσι δημιουργούνται αναταραχές όσο μεγαλώνουν οι αριθμοί. Όμως ας δούμε όταν η αρνητικότητα υπερισχύει, ποιοί είναι οι παράγοντες που ευθύνονται για την καταστροφή μιας ευρείας ανθρώπινης ομάδας. Η ελληνική και γενικά η ανθρώπινη κοινωνία είναι ιδιαίτερα τοξική και πιεστική. Είναι αυτό που λέμε "ο πνιγμένος πιάνεται από τα μαλλιά του για να σωθεί", πάνω στον πανικό του. Δεν ξέρω αν όλοι είναι αρκετά ευαίσθητοι για να το αισθανθούν, αλλά ακόμα και μέσα στο σπίτι μας, από δικούς μας ανθρώπους, υπάρχει η αίσθηση της πίεσης. Σε σημείο πολλές φορές που είναι αισθητή σε ιδιαίτερα επικίνδυνο επίπεδο, ακόμα δηλαδή και για τη ζωή μας. Ελάχιστα άτομα υπάρχουν σε ένα νοικοκυριό, αλλά και πάλι όλα έχουν αντίθετες απόψεις και επιθυμίες. Δηλαδή, άμα νιώθουμε τόσο άσχημα στο μέρος μας, κανονικά στους δρόμους θα έπρεπε να γίνεται σφαγή! Που γίνεται βέβαια, αλλά μεθοδικά και μεμονωμένα, για να μην πάει κανείς φυλακή. Τα εγκλήματα και τα ατυχήματα δεν σπανίζουν. Άλλο πρόβλημα, η πολυπολιτισμικότητα, έχει δημιουργήσει κι αυτή πέρα από την ασυνεννοησία και ένα ατελείωτο χαός διαμάχης μεταξύ περιθωριακών, ή όχι και τόσο, συμμοριών. Αυτό συμβαίνει διότι ο σύγχρονος πολιτισμός των 195 εθνών έχει φτιαχτεί στο ψέμα της κοινής ασφάλειας και του φαινομενικά επίγειου παραδείσου, μετα συμμαχιών ανόμοιων και αμετανόητων. Αυτό το παραμύθι για εύκολη παγκόσμια ειρήνη είναι μία δικαιολογία που ηρεμεί και υπνωτίζει τους ανθρώπους. Η αλήθεια όμως είναι ότι ο τρόμος και η ανθρωποφαγία κάνουν τα πράγματα να λειτουργούν. Ο εξαναγκασμός και η κοινωνική απομόνωση που προκαλούνται ως αποτέλεσμα της διαμάχης τέτοιων ομαδών είναι το ζητούμενο. Γιατί στο τέλος ανεξάρτητα από το πόσα και ποιά άτομα έχει γύρω του κανείς, είναι μόνος και ανίσχυρος, άλλο ένα εύκολο άτομο προς εκμετάλλευση. Και το κακό είναι οτι ο πόλεμος μεταξύ διαφορετικών εθνοτήτων και θρησκειών φαίνεται να έχει κυριεύσει τις ανθρώπινες σχέσεις. Πολλά φανερά και κρυφά εγκλήματα συμβαίνουν και με τα οποία δε θέλει κανένας να ασχοληθεί, αφού αν το κάνει μπορεί να δημιουργηθούν μέχρι και διπλωματικά επεισόδια! Άραγε, για να υπάρξει ειρήνη στα σπίτια όπως και στους δρόμους, απλά περιμένουμε έναν παγκόσμιο πόλεμο να συμβεί, ο οποίος και θα βάλει 195 χώρες να συγκρουστούν, ώστε να επιβιώσει μόνο μία; Είναι πολύ πιθανό η πίεση να εκτονωθεί μια και για πάντα μόνο με αυτόν τον τρόπο. Γιατί μόνο έτσι ίσως συνεννοηθούμε όλοι μεταξύ μας, μιλώντας αναγκαστικά την ίδια γλώσσα και σκεφτόμενοι παρόμοια, δηλαδή με προτεραιότητα την επιβίωση. Αν βέβαια έχει επιβιώσει έστω και ένας πολιτισμός μετά από τέτοια σφαγή και πανωλεθρία!