Σαν άνθρωποι έχουμε μάθει να αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα ως μία και εννιαία για όλους. Όμως μπορούμε να την δούμε και διαφορετικά. Έστω ότι το ανθρώπινο είδος, χωρισμένο σε αρσενικό και θηλυκό, είναι ό,τι πλησιέστερο στους θεούς. Το "κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση" των υπέρτατων πνευμάτων, αλλά σε υλική μορφή με σάρκα και οστά. Είμαστε δηλαδή κάτι σαν αυτό που θα έλεγαν και στην αίρεση του Wicca, ο Θεός και η Θεά. Σε αυτή την περίπτωση η πραγματικότητα που ζούμε δεν είναι μία, αλλά δύο δίδυμες. Φτιαγμένες από και για δύο πρωταρχικές θεότητες και με όλες τις εκφάνσεις τους που δημιουργούνται από την αναπαραγωγή τους. Αυτή είναι η θεωρία των Δίδυμων Πραγματικότητων με άλλα λόγια, που μπορεί και να έχει βάση αν σκεφτούμε κάποιες γενικές αλήθειες. Για παράδειγμα, το γυναικείο στήθος έχει δύο προεκτάσεις, πράγμα που θα μπορούσε να σημαίνει πως αρχικά η γυναίκα είχε σχεδιαστεί ώστε να γεννάει δύο παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Έτσι θα τα έτρεφε ταυτόχρονα και με τις δύο θήλες της. Πιθανώς με το πέρασμα των αιώνων, μια τέτοια λειτουργία ίσως να ατρόφησε, εξαιτίας μάλλον κάποιας μετάλλαξης ή και περισσότερων. Γι αυτό άλλωστε και ο έρωτας μεταξύ αδερφιών είναι παράνομος, αφού φαίνεται να δημιουργεί τερατογεννέσεις πλέον. Σαν να μας καταράστηκε κάποιο εξωγήινο είδος που βλέπει ανταγωνιστικά τον άνθρωπο. Έτσι η βασιλικών προδιαγραφών ανθρώπινη αναπαραγωγή διεκόπη. Όμως τα πνεύματα πιθανώς να συνεχίζουν να λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο, συνυπάρχοντας δίπλα-δίπλα, απλά δεν έχουν άμεσα τα σώματα που χρειάζονται για να ενσαρκωθούν ταυτόχρονα. Τι γίνεται όμως σε περίπτωση που θελήσουμε να αναζητήσουμε αυτή την δίδυμη ψυχή, που θέλει να μοιραστεί μαζί μας τις υπερφυσικές δυνάμεις που θα έπρεπε να έχει κανονικά ο άνθρωπος, αλλά και επίσης έναν έρωτα στα μέτρα μας; Σύμφωνα με την θεωρία μου, δηλαδή των Δίδυμων Πραγματικοτήτων, το άλλο μας μισό (αν δεν έχει μείνει ως φάντασμα μέσα μας) έχει γεννηθεί σε κοντινή ηλικία με εμάς, αν όχι στην ίδια και ζει έναν τρόπο ζωής ταυτόσημο με τον δικό μας. Δηλαδή αν εμείς είμαστε άνεργοι στο σπίτι των γονιών μας, το άλλο μας μισό κάνει ακριβώς την ίδια ζωή και αντιμετωπίζει ακριβώς τα ίδια προβλήματα εφόσον θελήσει να μας συναντήσει. Ίσως γενικότερα να συμβαίνουν και κοινές συμπτώσεις, ενώ μπορεί να παρατηρούνται ανεξήγητες μαγνητικές τάσεις ή και συμπεριφορές που μοιάζει να οδηγούν σε μία νέα σμίξη των δύο. Όμως όλοι οι υπόλοιποι -ασυνείδητα και μη- φαίνεται να κάνουν τα πάντα για να αποφευχθεί μία τέτοια ένωση, καθώς νιώθουν ότι μπορεί να τους σκλαβώσει. Είναι αυτό το αντανακλαστικό ένστικτο της επιβίωσης που δημιουργεί αντιστάσεις, ακόμα και σε κάτι απόλυτα σωστό στρατηγικά για το σύνολο. Διότι η ζωή όταν δεν έχει την σωστή θρησκεία είναι μια εγωιστική βασιλική αναμέτρηση μέχρι εσχάτων και τότε αναπόφευκτα ο κυρίαρχος συνδυασμός παίρνει τη θέση του είτε με το καλό, είτε με το κακό. Είναι ο συμπαντικός νόμος των δύο.