Ξεκινώντας αυτό το άρθρο, να τα πάρουμε όλα πραγματικά από την αρχή και να πούμε για την λέξη ασυλία. Παράγεται λοιπόν από το στερητικό α- και το συλώ, που μαζί σημαίνουν την κατάσταση κατά την οποία δεν επιτρέπεται να "λεηλατηθεί" ένα άτομο και τα περιουσιακά του στοιχεία. Είναι ένας θεσμός που ίσχυε κυρίως στους αρχαιοελληνικούς ναούς, καθώς όποιος έμπαινε στο ιερό ζητώντας προστασία από την θεότητα, απαγορευόταν να πειραχθεί. Όταν όμως κατά τον Τρωικό πόλεμο οι Αχαιοί υποστήριξαν την κακοποίηση της Κασσάνδρας, κόρης του βασιλιά της Τροίας, μέσα στον ναό της Θεάς Αθηνάς ενώ αυτή αγκάλιαζε το ξόανό της, τότε αναπόφευκτα η τιμωρία ήρθε από ψηλά. Καταστράφηκε ο στόλος τους κατα τον γυρισμό, εξαιτίας της οργής της Θεάς και με την συνδρομή κυρίως του Ποσειδώνα. Έτσι ελάχιστοι επέστρεψαν σώοι και αβλαβείς. Άσχετα αν πιστεύουμε στην Θεία Δίκη ή όχι, η ασυλία σίγουρα έχει λογική βάση διότι δεν μπορείς να πολεμάς κάποιον που δεν μπορεί να αντισταθεί. Αυτό συμβαίνει και με ενημερωτικές πηγές που πέρα από τον λόγο τους, δεν μπορούν να αμυνθούν όταν είναι ακίνητοι και τόσο εκτεθειμένοι λόγω της ιδιότητάς τους. Τα ιστολόγια ας πούμε είναι μια πολύ ειδική κατηγορία τέτοιων διαδικτυακών ιστότοπων και χρειάζονται ειδική μεταχείριση. Συνήθως δεν έχουν να κάνουν με οργανωμένες κοινωνικές ομάδες ανθρώπων, αλλά με μεμονωμένα και ανεξάρτητα άτομα, που μερικές φορές συνεργάζονται. Τουλάχιστον αυτή την εντύπωση έχω σχηματίσει από τα περισσότερα που έχω επισκεφτεί. Στην ουσία μιλάμε για προσωπικά και συλλογικά ημερολόγια, που είναι ορατά σε όλο το διαδίκτυο. Τα περισσότερα είναι μη κερδοσκοπικά και όσα βάζουν διαφημίσεις για κάποια οικονομική τους ενίσχυση, φαίνονται ιδιαίτερα άσχημα, σαν να μην τους ταιριάζουν. Μιλάμε για μέρη όπου ο χρόνος φαίνεται να σταματά και να υπάρχει μια πιο ελεύθερη έκφραση για τα πάντα. Δεν υπάρχουν σκοτεινά συμφέροντα, παρα μόνο ανεξάρτητη σκέψη και ομιλία. Σίγουρα τα ιστολόγια, τουλάχιστον τα περισσότερα από αυτά, αξίζουν ασυλία, εφόσον βέβαια δεν αποδεικνύονται πραγματικά κακές προθέσεις για το σύνολο. Ασυλία σημαίνει να έχουν το ακαταδίωκτο, όπως ορισμένα πολιτικά ή πανεπιστημιακά πρόσωπα. Να μην έχουν να λογοδοτήσουν σε κανέναν επειδή εκφραστήκανε με ειλικρίνεια γι' αυτά που βιώνουν. Διότι δεν γίνεται να διατηρείται η αυθεντικότητα στα λόγια ενός αρθρογράφου, όταν κάθε του πρόταση αποτελεί και ένα νέο ποινικό αδίκημα για μια διεφθαρμένη εξουσία που της αρέσει να φιμώνει άπαντες. Τέλος, ακόμα και αν πολλές φορές τα ιστολόγια αποτελούν "Κασσάνδρες" λόγω των αρνητικών που προφητεύουν, δε σημαίνει πως τους αξίζει και η ανάλογη μοίρα. Καλύτερα οι προφητείες τους να μην επαληθευθούν επειδή ο κόσμος διορθώθηκε και όχι επειδή αυτοί δεν αφέθηκαν ελεύθεροι να τις πούνε.