Από τα αρχαία κι όλας χρόνια γινόταν λόγος περί απαγορευμένων ερώτων. Ας πούμε όπως όταν ένας θεός ερωτευόταν μια θνητή, ριψοκινδυνεύοντας την δύναμή του και πιθανώς φέρνοντας στη ζωή υβριδικούς απογόνους. Άλλος παρόμοιος έρωτας ήταν όταν ιέρειες που ήταν ορκισμένες παρθένες έβρισκαν σύντροφο. Μετά έχουμε αριστοκράτες που επέλεγαν φτωχούς ή και άτομα από αντίπαλες οικογένειες για εραστές τους. Τέτοιες καταστάσεις δημιουργούσαν σύγχυση στον κόσμο, επειδή μέσα από αυτή την τολμηρή διασταύρωση διαφορετικών ειδών, πιθανότατα θα κυριαρχούσε η προδοσία πολλών ψυχών. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε εμφύλιο ή και γενική σύρραξη. Πολύ σπάνια βέβαια θα δημιουργούνταν κάτι νέο και ιδανικό για όλους. Η άποψή μου πάντως είναι πως κανένας έρωτας δεν είναι πραγματικά απαγορευμένος. Ωστόσο μπορεί να είναι δύσκολα εφικτός, ειδικά όταν δύο άνθρωποι είναι από δύο αντίθετους και πολλές φορές βάρβαρους κόσμους. Συνεπαγωγικά, κάθε άνθρωπος είναι και ένας κόσμος από μόνος του, καθώς συνδέεται ηθελημένα ή μη, με αναρίθμητα πνεύματα που τον στοιχειώνουν πάντα. Οπότε καταλαβαίνετε την επιπλέον τριβή που δημιουργείται, ειδικά όταν τα ερωτευμένα άτομα βρεθούν στο στόχαστρο και από την ίδια τους τη χώρα. Δηλαδή η χειροτέρευση της διαισθητικής αύρας είναι εύκολα αισθητή και ειδικά από τον πιο "πολιτισμένο" που προσπαθεί να συνδεθεί με τον πιο "απολίτιστο" ερωτευμένο. Τρανταχτά παραδείγματα απαγορευμένων ερώτων, ας πούμε εθνοτικής και πολιτικής βαρύτητας, είναι αυτοί ενός Αμερικανού και μιας Ρωσίδας, ή ενός Έλληνα και μιας Τουρκάλας. Μιλάμε για ανώτερο πολιτισμό (με κριτήριο τα ανθρώπινα δικαιώματα) που επιχειρεί σύνδεση με κατώτερο και στις δύο περιπτώσεις. Ενώ μάλιστα αυτοί οι δύο πολιτισμοί έχουν εμπόλεμο παρελθόν, αμφιλεγόμενο παρόν και εντελώς απροσδιόριστο μέλλον. Σίγουρα καμμία από τις προαναφερθείσες χώρες δεν έχει ανώτατο πολιτισμό με βάση της προδιαγραφές του παραδεισένιου Αθήνειου Χριστιανικού, οπότε και τα τέσσερα έθνη θεωρούνται βαρβαρικά, περισσότερο ή λιγότερο το καθ' ένα. Όμως μιλάμε για δύο παγκόσμιες υπερδυνάμεις στα πυρηνικά το πρώτο ζεύγος (Αμερική-Ρωσία) και δύο παγκόσμιες υπερδυνάμεις θρησκευτικά το δεύτερο (Ελλάδα-Τουρκία, Χριστιανισμός-Ισλάμ). Καταλαβαίνετε πως τέτοιοι έρωτες, ειδικά αν είναι υπερβολικά επίμονοι, ισχυροί και ψηλά ιεραρχικά, οδηγούν αναποφεύκτα σε εκρηκτική διένεξη μεγατόνων. Διένεξη που μπορεί να είναι είτε πολεμική, είτε ειρηνική, είτε και συνδυασμός τους. Άμα μιλάμε για τον απόλυτο έρωτα, τότε μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στην δημιουργία καινούριας χώρας, από την ένωση των δύο χωρών των εραστών. Τέλος, να πω πως τυπικά υπάρχουν απαγορευμένοι έρωτες, αλλά πρακτικά μπορούν να αποτελέσουν τους μόνους επιτρεπτούς. Κι αυτό ειδικά αν είναι δύσκολες οι συνθήκες και για τις δύο πλευρές και ταυτόχρονα υπάρχει όρεξη και σχέδιο για να επιτύγχουν.