Το να τυφλωθεί κάποιος, τρομάζει ιδιαίτερα ως πιθανότητα αυτούς που έχουν φυσιολογική όραση. Ξαφνικά όλα όσα ξέρανε από τότε που γεννηθήκανε, θα γινόντουσαν μια μακρινή ανάμνηση, χαμένη στο σκοτάδι που φέρνει αναπόφευκτα τη λήθη. Σαν να είσαι στον κινηματογράφο, οι οθόνες σβήνουν και ακούγεται μόνο ο ήχος πια. Τότε είναι που σκέφτεσαι πως το έργο είναι προσωρινό ούτως ή άλλως και ίσως να μην ήταν ποτέ ιδιαίτερα συναρπαστικό. Για πρώτη φορά μπορείς να έχεις περισσότερο έλεγχο του μυαλού και του εαυτού σου, αφού συγκεντρώνεσαι στο εδώ και το τώρα. Ξαφνικά όλες οι εναπομείνουσες αισθήσεις σου τραβάνε περισσότερο την προσοχή σου και ενισχύονται. Με αυτόν τον τρόπο γίνεται κατανοητό πως ποτέ δεν τις εκμεταλλευόσουν όλες επαρκώς. Συνειδητοποιείς ότι ήσουν εξαρτημένος από λίγες και συγκεκριμένες, οι οποίες πλέον με την απουσία τους αχρηστεύουν την παρακολούθηση ενός υπερβολικά περιορισμένου θεάματος. Κι έτσι σιγά σιγά, με όποια ανάμεικτα συναισθήματα, αν έχεις υπομονή παραμένεις στη θέση σου και ετοιμάζεσαι για το επόμενο έργο. Είτε αργήσει είτε όχι, ξέρεις πως θα το εκτιμήσεις περισσότερο από όλους. Ίσως την επόμενη φορά, να είναι καλύτερο και να το χαρείς πλήρως, μέχρι το τέλος. Έτσι και στον κόσμο των πνευμάτων, φαίνεται να υπάρχουν πνεύματα τα οποία δεν βλέπουν τι συμβαίνει στο περιβάλλον που βρίσκονται. Είναι τα τυφλά πνεύματα. Τα συγκεκριμένα είναι ικανά να μας ακολουθούνε, αλλά δεν γνωρίζουν τι ακριβώς συμβαίνει ούτε γύρω μας και απλά προσκολλούνται σε εμάς με έναν παρασιτικό τρόπο. Όμως έχουν μνήμες από όταν βλέπανε, τις οποίες μοιράζονται μαζί μας. Όπως κάνουν και με τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους. Ακόμα έχουν και απωθημένα που θέλουν να εκπληρώσουν, και τα κρατούν μέσα τους. Για αυτό το είδος πνευμάτων δεν έχει σημασία το τι συμβαίνει, αλλά το πως έχουν μάθει ήδη να ζούνε. Έχουν διατηρήσει πλήρως τις ενέργειές τους. Επίσης νιώθουν όμορφα που επιτέλους βρήκανε κάποιον να τους κάνει τη χάρη να τα δεχτεί κοντά του. Δεν είναι πάντα καλοπροαίρετα βέβαια. Όμως όσο έχουμε γνώση της ύπαρξής τους αλλά και των πνευματικών μας δυνάμεων, μπορούμε να εξουδετερώσουμε την αρνητικότητα τους. Μάλιστα μαζί μας θα αναπλαστούν σε κάτι καλύτερο, αφού μαθαίνουν από τη ζωή μας και κάποιες φορές ίσως μπορέσουν να δουν και από τα μάτια μας. Πιθανότατα απλά περιμένουν τη στιγμή που θα ζήσουν ξανά ή που θα μας πάρουν στον δικό τους κόσμο, ανάλογα με το προς τα που θα είναι ισχυρότερος ο μαγνητισμός. Οπότε συμπερασματικά να πω πως επειδή αυτά τα στοιχειωτικά φαντάσματα είναι αόματα, εμείς πρέπει να έχουμε όλες τις αισθήσεις μας λειτουργικές και συγκεντρωμένες και να μην τα αφήνουμε να μας παρασέρνουν σε πράγματα που δεν ξέρουν και δεν θέλουμε.