Όταν δεν έχω προσημειωμένες ιδέες ή κάποια στιγμιαία επιφοίτηση, πάντα καταφεύγω στα πιο πρόσφατα όνειρά μου. Ούτως ή άλλως είναι ο πιο εντυπωσιακός τρόπος χρησμοδότησής μου. Εχθές λοιπόν, είδα ένα όνειρο στο οποίο βρισκόμουν μέσα σε ένα ελληνικό δικαστήριο. Ήταν πιεσμένο το κλίμα και υπήρχαν φύλακες με αυτόματα όπλα, είδα ένα καλάσνικοφ ας πούμε. Στα δεξιά μου και όρθιος ήταν αυτός ο οπλισμένος φρουρός. Ακόμα υπήρχε και κάποιος άλλος με ύποπτη εμφάνιση και ήταν καθιστός, ακριβώς δίπλα μου, στην ίδια πλευρά. Ξαφνικά, από τα αριστερά άρχισαν να πυροβολάνε προς τα πόδια μου. Μάλλον θέλοντας να πετύχουν τον καθιστό στα δεξιά μου, που φάνηκε να με χρησιμοποιούσε ως ανθρώπινη ασπίδα. Κι εκεί τελείωσε το όνειρο. Βέβαια αυτή η σκήνη δεν αντιπροσωπεύει την εικόνα που έχουν τα ελληνικά δικαστήρια. Αν και η εικόνα τους, όπως και η λειτουργικότητά τους, δεν είναι ιδιαίτερα καλές. Για παράδειγμα, σε μια δικαστηριακή αίθουσα, στον τοίχο ψηλά, βλέπουμε καθήμενο σε εικόνισμα τον Χριστό Κριτή. Ως άλλο μονάρχη δηλαδή, πάνω στον θρόνο του, που αποφασίζει για την μοίρα μας. Αλλά ακόμα και στην μοναρχία υπάρχει μια βασίλισσα δίπλα. Πόσο πιο άδικος και μονόπλευρος να είναι κάποιος πια, για να μην έχει έστω μια δεύτερη γνώμη; Δίκες που είναι άγνωστο πότε πρωτοξεκινάνε και αν ποτέ τελειώσουν, είναι κάτι το σύνηθες. Στην ουσία το μέρος δεν έχει κάποια διαφορά από τα καταστήματα τυχερών παιγνίων. Έχεις πολλά λεφτά, τα δίνεις όλα, μπορεί και να κερδίσεις. Δεν έχεις λεφτά, έχεις χάσει ούτως ή άλλως. Είναι απλά να μην σου τύχει να βρεθείς εκεί.