Εμείς σαν άνθρωποι έχουμε ένα σώμα με περιορισμένη διάρκεια ζωής. Οι δυνατότητές μας να αλληλεπιδρούμε με το σύμπαν άμεσα, είναι επίσης συγκεκριμένες. Τουλάχιστον επιφανειακά, ό,τι δηλαδή θα αναγνώριζε η επιστήμη ως πραγματικό. Όμως ο κόσμος των πνευμάτων δεν μοιάζει καθόλου περιορισμένος, ούτε σε χώρο αλλά ούτε και σε χρόνο. Τα γνωστά μας φαντάσματα, ορατά και μη, δεν φαίνεται να υπάρχει κάτι που να μην μπορούν να επηρεάσουν στη ζωή μας. Έστω και λίγο. Έχουν όλη την απειρότητα να τριγυρνάνε σε ένα σύμπαν χωρίς όρια. Μερικά εμφανίζονται ευκαιριακά και στο κάλεσμά τους, όμως άλλα μας στοιχειώνουν αιωνίως απλά για να περνάνε καλά. Κάποια παρασιτούνε στο σώμα μας, επειδή θέλουν να αντλήσουν ευχαρίστηση μέσα από αυτό, ικανοποιώντας ταυτόχρονα τα απωθημένα τους. Άλλα όμως είναι ιδιαίτερα ευεργετικά, καθώς λειτουργούν ως φύλακες άγγελοι και μας βοηθάνε σε πολλά πράγματα. Τα τελευταία ονειρεύονται ένα ειρηνικό παρόν και μέλλον μαζί μας. Απλά φανταστείτε αόρατα πλάσματα να αιωρούνται και να σχηματοποιούνται αυτόματα στην μορφή του ατόμου που θέλουν να στοιχειώσουν. Όπως είπα αν είναι εγωιστικά, ρίχνουν και μια ματιά τριγύρω και με βάση και τη διαίσθηση τους μας κάνουν να κάνουμε καταστροφικά πράγματα για τον εαυτό μας. Ο πόνος μας είναι χαρά τους. Αν όμως είναι ανιδιοτελή και μας αγαπάνε πραγματικά, νιώθουν το σώμα μας σαν δικό τους. Αν πονέσουμε στο σώμα, πονέσανε κι αυτά. Το ίδιο συμβαίνει και με τα συναισθήματά μας. Σε κάθε περίπτωση, συνήθως είναι πολλά τέτοια πνεύματα που μας στοιχειώνουν ταυτόχρονα. Και μένουν όσο είμαστε ζωντανοί, προσπαθώντας να καλοπερνάνε ζώντας μέσα από εμάς. Σαν να είμαστε χαρακτήρες παιχνιδιού ή ταινίας. Τώρα μετα θάνατον τι γίνεται, δεν το γνωρίζω! Ίσως γίνουμε φαντάσματα και τους κάνουμε παρέα. Μπορεί επίσης να ενσαρκωθούμε ταυτόχρονα με αυτά. Ή τέλος πάλι θα ζούμε μαζί σε δύο διαφορετικούς αλλά συνυπάρχοντες κόσμους, σε μια ενδιάμεση κατάσταση.