Η Δημόσια εκπαίδευση θεωρητικά έχει ως στόχο την δωρεάν διδασκαλία των νέων πολιτών. Το κράτος προσπαθεί να τους παρέχει γνώσεις, που θα είναι απαραίτητες για την επιβίωσή τους, αλλά και για την συνύπαρξή τους με τα άλλα μέλη της κοινωνίας. Όμως κάθε άλλο παρά δωρεάν είναι αυτό στην πραγματικότητα. Τα οικοδομήματα, τα βιβλία, αλλά και το προσωπικό των δασκάλων και καθηγητών, όλα πληρώνονται μέσω της κοινής φορολόγησης. Και αυτό είναι το ελάχιστο. Καθώς στην πραγματικότητα η εκμάθηση είναι πολύ χαμηλού επιπέδου, σε σημείο που χρειάζονται και δεύτερα επί πληρωμή σχολεία, τα γνωστά φροντιστήρια. Αυτό φαίνεται ιδιαίτερα με τις ξένες γλώσσες στο δημοτικό, ή με πιο προχωρημένα μαθήματα σε γυμνάσιο και λύκειο και ειδικά στις Πανελλήνιες τελικές εξετάσεις. Για να μην πω για τους καταστροφικούς συμμαθητές που κακοποιούνε ο ένας τον άλλο και χρειάζονται χρήματα να ξοδευτούνε από το πουθενά. Επίσης τα μαθήματα είναι υπερβολικά πολλά όπως και η ύλη τους. Και επειδή το διδακτικό προσωπικό βιάζεται να τελειώσει την παράδοση των μαθημάτων λόγω δυσανάλογου διαθέσιμου χρόνου, στο τέλος ελάχιστοι μαθητές έχουν κατανοήσει το παραμικρό. Σίγουρα, ωστόσο, όποιος παρακολουθήσει την δημόσια εκπαίδευση θα μάθει κάποια χρήσιμα πράγματα που θα του μείνουν στο μυαλό. Όμως τόση σπατάλη χρημάτων, χρόνου αλλά και ψυχολογικά και σωματικά βασανιστήρια, δεν δικαιολογούν ένα τόσο ευτελές αποτέλεσμα.