Από αρχαιοτάτων χρόνων, τα φίδια θεωρούνταν ιερά ζώα και προστάτες της γης. Όμως καλύτερα να μιλήσουμε για τα παραπλήσια σκουλήκια, που είναι λιγότερο επικίνδυνα. Ούτως ή άλλως το να είναι κάτι τόσο ύπουλο και βίαιο στους τρόπους του δείχνει λιποψυχία. Κάτι που δεν ισχύει για τα σκουλήκια που έχουν ένα ήρεμο τρόπο ζωής. Και τα δύο πάντως, σέρνονται στο έδαφος και ίσως αυτό να τους έχει δώσει κάποια χαρίσματα από τη γη, καθώς είναι μόνιμα πολύ κοντά σε αυτήν. Μάλιστα και τα δύο πλάσματα αν ακρωτηριαστούν, συνεχίζουν να κουνιούνται για αρκετή ώρα, σχεδόν σαν να μην άλλαξε κάτι. Ειδικά τα σκουλήκια, μπορούν να αναγεννήσουν κάποιο κομμένο τμήμα τους. Είναι μεγάλες ψυχάρες θα έλεγα, καθώς φαίνεται η ψυχή τους να ελέγχει το σώμα τους σε μεγαλύτερο βαθμό από ότι εμείς το δικό μας. Άσχετα του τι λένε οι επιστήμονες. Για γενετικούς κώδικες νεύρων τους δηλαδή, που είναι αλλού γραμμένοι στο σώμα τους και έτσι δεν λειτουργούν όπως γίνεται με τους εγκεφάλους των θηλαστικών. Συνεχίζοντας να πλέκω το εγκώμιο των σκουληκιών, να θυμίσω τον Έλληνα κωμικό Μάρκο Σεφερλή, που ως αστυνόμος Θεοχάρης προσπαθούσε να "σπάσει" σκληρούς εγκληματίες. Τους αποκαλούσε σκουλήκια ενώ γινόταν έξω φρενών καθώς δεν ομολογούσαν, όσο και να τους πίεζε. Στο τέλος απλά κατέστρεφε το γραφείο του από τον εκνευρισμό της ανυποχωρητικότητάς τους! Και για να μη μιλήσω για τις παρόμοιες σε εμφάνιση κάμπιες, που γίνονται πανέμορφες πεταλούδες. Τα σκουλήκια είναι πραγματικά υποτιμημένα. Πάντως φανταστείτε και εμείς αν δεχόμασταν καίρια χτυπήματα, με αποτέλεσμα το χάσιμο κάποιου μέλους μας, αυτό να συνέχιζε να είναι ζωντανό και λειτουργικό. Όπως ακριβώς το αποκομμένο χέρι "Δε Θινγκ" των ταινιών. Ίσως κάποτε στο μέλλον το καταφέρουμε και αυτό, με την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους, χεχ.