Είδα πρόσφατα έναν θαυμάσιο πίνακα ζωγραφικής στη βικιπαίδεια. Έδειχνε την αρχαία ελληνίδα ποιήτρια Σαπφώ, να είναι γυμνόστηθη, συγκεντρωμένη στις σκέψεις της και να κρατά ένα είδος λύρας στο δεξί της χέρι. Το μέρος γύρω της ήταν ανοιχτό και αέρινο, με αυτήν να στέκεται όρθια σε έναν βράχο που περιβαλλόταν από θάλασσα. Πιθανώς εικονίζεται κάποιο παράκτιο σημείο της Λέσβου, δηλαδή του νησιού στο οποίο γεννήθηκε κατα τον 6ο αιώνα προ Χριστού. Το όνομά της, Σαπφώ, κατα την αιολική διάλεκτο γνωστό ως "Ψαπφώ", ιδανικά και κατά έναν ελεύθερο τρόπο ορισμού, θα μπορούσε να προέρχεται από τη λέξη σαφής. Ίσως προσπαθώντας να του δώσουν βάθος και διάρκεια διπλασίασαν το φ, το έκαναν Σαφφώ και μετά του έκαναν και ανομοίωση για να πετύχουν ευηχία, οπότε και το μετέτρεψαν σε Σαπφώ στο τέλος. Αυτό το π και φ, ο τρόπος με τον οποίο τα χείλη μας ενώνονται και μετά συναντάνε τα δόντια μας απαλά για να αρθρώσουν τα γράμματα, ίσως να κρύβει και κάποια τεχνική που προσδίδει αφροδίσια αύρα. Γιατί η Σαπφώ όντας αριστοκρατικής καταγωγής, είχε την ευκαιρία να ασκεί ιερατικά καθήκοντα εξάλλου. Ήταν παρθένα ιέρεια της Αφροδίτης, της Θεάς της ομορφιάς και του έρωτα. Ίσως γι' αυτό κι όλας να απέκτησε την τάση να θαυμάζει ασυνήθιστα πολύ το γυναικείο φύλο. Βέβαια τα δημιουργήματα της λυρικής ποιήτριας δεν είναι μόνο ερωτικά ή αφιερωμένα αποκλειστικά στις γυναίκες. Σε μικρότερο βαθμό, αφιέρωσε ποιήματα και σε άντρες, όπως και σε άλλους κοινωνικούς θεσμούς. Έμεινε γνωστή στην ιστορία ως Σαπφώ η Λεσβία, χαρακτηρίζοντας έτσι ένα ολόκληρο νησί με την υπέρμετρη θηλυκότητα των γυναικών του, σε σημείο που κάποιες φορές μπορεί να φτάσει και την γυναικεία ομοφυλοφιλία. Εγώ δεν μπορώ να τη δω απλά ως θνητή. Αυτό που πέτυχε, δηλαδή να χρησιμοποιείται το όνομα και η καταγωγή της έως σήμερα από όλο τον πλανήτη, σίγουρα την κάνει αθάνατη και την κατατάσσει στις Θεαίνες. Είναι η Θεά του λεσβιακού έρωτα. Αν υπάρχει κάποια ένσταση γι' αυτό που λέω, δηλαδή για την Θέωσή της, δεν πρόκειται να ασχοληθώ. Γιατί σαν τον Θεό Δία μετατρέπω σε θεότητα όποιον θνητό θέλω εγώ. Μ' αρέσει υπερβολικά να ακουλουθώ το σκεπτικό των Ολύμπιων Θεών. Και ούτως ή άλλως, η μελωδική επίκληση που έχω φτιάξει προς την Αθηνά, αφού στηρίζεται στην μουσική του Αθηναϊστικού Ύμνου, χρειάζεται μία γυναικεία φωνή, αλλά και κάποιο όργανο ελαφρύ σαν την λύρα.