Δεν είναι τυχαίο που επέλεξα την λέξη δουλειά, αντί αυτή της εργασίας, για τίτλο του άρθρου. Ο Θεός Άδης, ειδικός σε θέματα εργασίας, ήταν μια διαχρονική προσωπικότητα. Έζησε κατά τα χρόνια του ένδοξου παρελθόντος της αρχαίας Ελλάδας και σταδιακά πέρασε στην αθανασία ως πνεύμα. Ήταν ο πλουσιότερος και ισχυρότερος ηγέτης του πυκνοκατοικημένου και σκοτεινού κάτω κόσμου. Φημολογείται πως βασάνιζε τους κατοίκους του για την αιωνιότητα, ώστε να του μαζεύουν πολύτιμα μέταλλα και ό,τι άλλο μπορούσαν. Πάντα ένιωθε ο δικαιότερος όλων. Και ποιός άραγε να διαφωνούσε όταν φαντάσματα, άνθρωποι, ήρωες και τέρατα τον έτρεμαν. Έτσι κάθε ψυχή που φιλοξενούνταν στα μέρη του, έπρεπε να δουλεύει και να υποφέρει, ανιδιοτελώς. Και το έκαναν, για πάντα. Αυτό συνέβαινε διότι όλοι οι "νεκροί" (απηγμένοι, απελπισμένοι) αλλά και οι πραγματικά νεκροί (φαντάσματα, νεκραναστημένοι), απέφευγαν την ενάρετη ύπαρξη. Δεν δεχόντουσαν το φως του ήλιου και της βασιλείας του Δία, που ήταν ο Θεός του πάνω κόσμου. Πάντα ένιωθαν ένοχοι, φοβισμένοι και οργισμένοι. Πεισματωδώς και μη έχοντας άλλη επιλογή, αρνιόντουσαν να σταματήσουν να είναι όλα αυτά. Ήταν ένας φαύλος κύκλος ανακύκλωσης αμαρτιών που ποτέ δεν τελείωνε. Έτσι και σήμερα, όλοι οι κάτοικοι των πόλεων και όχι μόνο, κατασκοπεύονται και βασανίζονται από πλουσιότερους και ισχυρότερους ανθρώπους. Είναι αυτοί που κυριαρχούν σαν άλλοι λέοντες στην τροφική αλυσίδα των ανθρώπων. Ακόμα και σήμερα είναι δύσκολο να γνωρίζουμε αν η κάθε δουλειά προσφέρει κάτι σ' εμάς και στην κοινωνία. Στην μεγάλη εικόνα μπορεί απλά να είναι μία κακοποιητική ιδιοτροπία κάποιου που δε λογαριάζει ούτε εμάς, ούτε κανέναν άλλο.