Με αφορμή το μάθημα των Πανελληνίων εξετάσεων στο μάθημα της Νεοελληνικής γλώσσας, θα γράψω και εγώ γι' αυτήν. Γιατί μόνο έτσι θα έγραφα ποτέ σοβαρά σε τέτοιες άδικες εξετάσεις, χαχαχ. Η νεότερη έκδοση της ελληνικής γλώσσας λοιπόν, είναι αποτέλεσμα συνεχών αλλαγών ανα τους αιώνες. Ξεκίνησε αποδεδειγμένα ως κρητική ιερογλυφική, γραμμική α' και β', από τον 20ο μέχρι και τον 13ο αιώνα προ Χριστού αντίστοιχα. Με διαφορετικά σύμβολα αντί για τα γνωστά μας γράμματα. Έχουμε μία σκοτεινή περίοδο μετά, χωρίς να γνωρίζουμε πολλά, όπου πιθανώς να γίνανε κάποια μυθολογικά συμβάντα και καταστροφές, που ωστόσο δεν προκάλεσαν στασιμότητα στην ανάπτυξη της γλώσσας μας. Γιατί στα ιστορικά καταγεγραμμένα χρόνια, δηλαδή τον 8ο αιώνα, την βρίσκουμε και πάλι αλλά εξελιγμένη. Είναι η γνωστή αρχαία ελληνική γλώσσα που ομοιάζει με τη νέα, με όλα τα γράμματα να είναι κεφαλαία. Μετά, κατα την Ελληνιστική περίοδο με τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, απέκτησε τονισμό και πνεύματα για ευκολότερη εκφορά των λέξεων. Κατά την Βυζαντινή περίοδο, έχουμε την εγκαθίδρυση των μικρών γραμμάτων και τα μεσαιωνικά ελληνικά. Στα νεότερα χρόνια έχουμε και την παρένθεση της καθαρεύουσας, μιας δήθεν αρχαΐζουσας ελληνικής διαλέκτου. Μετά την κατάργησή της, έχουμε την επισημοποίηση της απλούστερης νεοελληνικής δημοτικής γλώσσας. Βέβαια, σε σχέση με την αρχαιότητα και μέχρι τώρα, έχει εμπλουτιστεί το λεξιλόγιο πολλές φορές, όπως και έχουν απλοποιηθεί όλες οι λέξεις. Η γραμματική, η ορθογραφία και το συντακτικό, έχουν όλα αλλάξει για λόγους ευηχίας, συντομίας, ευκολίας στην μάθηση και την χρήση. Προφανώς λόγω της φυσικής προόδου της γλώσσας. Όμως υπάρχει ένα πρωτοφανές λάθος στην ελληνική γλώσσα, που φαίνεται να αποτελεί έναν όχι απλά άλυτο, αλλά και άγνωστο γρίφο εν έτει… 2025. Είναι η ελάχιστη χρήση του ουδέτερου γένους. Δηλαδή αναρωτιέμαι πόσες χιλιετίες θα περάσουν ακόμα για να γίνει μια τέτοια αυτονόητη διόρθωση. Υπάρχει αυτή η προχειρότητα στο τι θεωρούμε αρσενικό και τι θηλυκό. Άψυχα αντικείμενα και ιδέες έχουν φύλο, πράγμα εντελώς παράδοξο. Θα μπορούσαμε ας πούμε τον ήλιο να τον πούμε ήλιον και τη σελήνη σελήνιον. Αυτή θα ήταν μια αξιόλογη προσπάθεια να ουδετεροποιήσουμε το γένος τους. Ίσως και να προσφέρουμε κάποια ευηχία με την επαναφορά της αρχαϊκής κατάληξης του -ν. Όμως, η αλήθεια είναι πως εφόσον γίνει τέτοια ριζική αλλαγή, θα αλλάξει ύφος όλη η γλώσσα. Αυτό πιθανώς να οδηγήσει σε υποβάθμιση της γενικής ευηχίας της, καθώς θα μειωθούν έντονες και ποικίλες φωνηεντικές καταλήξεις και άρθρα.