Σε προηγούμενο άρθρο έκανα αναφορά στο πρόβλημα που έχει η Νεοελληνική γλώσσα με τα ουδέτερα. Και δεν εννοώ με το... τρίτο ανθρώπινο φύλο που ανακάλυψαν πρόσφατα οι Αμερικανοί. Αυτοί τουλάχιστον έχουν σωστά φτιαγμένη τη γλώσσα τους και τα λένε όλα με το όνομά τους και το σωστό γένος τους. Εκτός... από την μικρή εξαίρεση που ανέφερα παραπάνω. Αλλά εντάξει, σιγά μην το εννοούνε, απλά έτσι πλούσιοι και άεργοι που είναι θέλουν να γεμίζουν τον χρόνο τους με κάτι πρωτότυπο και ενδιαφέρον! Όμως ας επιστρέψουμε στο γλωσσικό θέμα μας για τα ουδέτερα, λέγοντας κάποια πράγματα που έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα. Κάτι άψυχο δεν μπορεί να είναι ούτε αρσενικό αλλά ούτε και θηλυκό, μόνο ουδέτερο. Αυτό φαίνεται και στις τέχνες όπως στα τραγούδια μας, όπου με την παραμορφωμένη στο θέμα των φύλων γλώσσα μας, δεν μπορούμε να αισθανθούμε την αυρική μαγεία, όπως με των αντίστοιχων αμερικανικών. Επηρεάζεται και το μεταφυσικό από αυτή την αιώνια γραμματική αστοχία. Ας πούμε είναι ξεκάθαρο για τους μύστες του πνευματισμού πως όταν δημιουργούμε ευχές, επικλήσεις, ύμνους και ξόρκια, στα οποία αποκαλούμε άψυχα αντικείμενα με τα δύο γένη των ζωικών οργανισμών, δημιουργούμε πρόβλημα κατανόησης στα πνεύματα. Στην καλύτερη περίπτωση τα καθυστερούμε. Δηλαδή ειδικά αν είναι ξενόγλωσσα, σκέφτονται για κάποιο χρονικό διάστημα έως ότου καταλάβουν πως όταν λέμε "θέλω μια καρέκλα", δεν εννοούμε πως θέλουμε κάποια θηλυκή έμψυχη οντότητα. Επιπλέον δέχονται μπερδεμένες, ανάμικτες και ασταθείς αυρικές εκπομπές από εμάς λόγω αυτού του λάθους, που τα απορρυθμίζουν περαιτέρω και μας το αναμεταδίδουν. Είναι επίσης κακαίσθητο και μοιάζει σαν να υποστηρίζουμε ξεπερασμένα στερεότυπα για τις αισθητές ενέργειες των φύλων, αλλά και ανώμαλες ερωτικές διαστροφές προς αντικείμενα και έννοιες. Διότι τα πνεύματα ακούνε και μπορούν να στοιχειώσουν αμεσότατα και τα άψυχα πράγματα μετά από παράκλησή μας, ακούσια συνήθως, με κωμικοτραγικά αποτελέσματα. Όμως δεν είναι μόνο η ελληνική γλώσσα που είναι εντελώς ανίδεη σε αυτόν τον τομέα. Η γαλλική, η γερμανική, η ρωσική ακόμα και η ινδική, πασίγνωστες και πολυχρησιμοποιημένες γλώσσες δηλαδή, δίνουν φύλα σε πράγματα που είναι αδύνατον να έχουν. Η αγγλική βέβαια το έχει διορθώσει αυτό το πρόβλημα τόσο καλά, σε σημείο που μοιάζει λες και αυτή έχει αναγκάσει τους υπόλοιπους να χρησιμοποιούνε τις γλώσσες τους λανθασμένα. Σαν να υπάρχει ένα σχέδιο συνωμοσίας που θέλει όλες τις άλλες χώρες να φαίνονται γελοίες και έτσι να χάνουν από την αίγλη τους, την υπόληψή τους και αλλά και από την μαγική τους ισχύ!