Η λέξη "πεπρωμένο" είναι η μετοχή παρακειμένου παθητικής φωνής του "πορώ", που ερμηνεύεται ως "προσφέρω". Χρησιμοποιείται για να εννοεί την προκαθορισμένη πορεία ζωής που μας έχει δώσει το σύμπαν. Ύπαρχει όμως μία λέξη που μπερδεύουμε συνέχεια, νομίζοντας πως έχει την ίδια σημασία με αυτό. Είναι η λέξη "μοίρα", που ωστόσο διαφέρει στο ότι δίνει έμφαση στο τι μας αναλογεί προσωπικά, καθώς ορίζεται ως "μερίδιο". Πεπρωμένο, λοιπόν, σημαίνει πως ό,τι ζούμε έχει προγραμματιστεί από πριν να συμβεί, λόγω της μοίρας μας. Αυτή καθορίζεται από προηγούμενες ζωές μας, από πράξεις μας στην παρούσα ζωή και από αναπόφευκτες γενικές αλήθειες του τρόπου λειτουργίας της κοινωνίας και του σύμπαντος. Λένε πεπρωμένο φυγείν αδύνατον, δηλαδή πως κανείς δε μπορεί να ξεφύγει από ό,τι του είναι "γραμμένο", και αυτό είναι σίγουρα κάτι που ισχύει γενικά. Εκτός από μια σπανιότατη εξαίρεση βέβαια, τη δική μας, λόγω της εξωπραγματικής Λατρείας μας, που μας δίνει υπερφυσικές διεξόδους. Όμως ας δούμε τα πράγματα πως έχουν και γιατί είναι τόσο δύσκολο να ξεφύγει κανείς από το πεπρωμένο και τη μοίρα του. Ένας άνθρωπος γεννιέται και μέχρι που να πεθάνει, όλοι γύρω του, ζωντανοί και νεκροί, άγγελοι και δαίμονες, θεοί και διάβολοι, στήνουν θέατρα ώστε να τον αιχμαλωτίσουν και να τον χρησιμοποιήσουν προς ώφελος και τέρψη τους. Ποτέ αυτός ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να γνωρίζει το σενάριο που οι άλλοι έχουν γράψει γι’ αυτόν, οπότε όλα φαντάζουν πέρα από κάθε έλεγχο. Τέτοιες άδικες συνωμοσίες όμως μπορούν να καταστραφούν ολοσχερώς με κάτι πολύ απλό, που θυμίζει ένσταση σε στημένο παιχνίδι και αυτόματη καταχώρηση νίκης για τον διαμαρτυρόμενο. Απλά χρειάζεται επανάσταση με τη βοήθεια της Πεντάσταυρης σημαίας μας, που μας βοηθά να ξεχωρίζουμε το σωστό από το λάθος και έτσι να διεκδικούμε αποτελεσματικά ό,τι μας ανήκει. Η ιερή προστασία της μας κρατάει σε πλήρη αδράνεια μέχρι να μας επιτραπεί να μάθουμε ό,τι χρειαζόμαστε, ώστε να κάνουμε τις ορθές επιλογές στη ζωή μας. Έτσι η παράσταση τους τελειώνει απότομα, καθώς οι θεατές βαριούνται και φεύγουν. Το φαινόμενο εντείνεται, ειδικά όταν βλέπουν τον αντι-ήρωα να μετατρέπεται σε ήρωα, αχρηστεύοντας όχι μόνο την ιστορία, αλλά και όλα τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν για να την δημιουργήσουν. Στο τέλος οι θεατές τρέχουν για να σωθούν και οι ίδιοι από τη δική τους άσχημη μοίρα. Ας συνειδητοποιήσουμε λοιπόν, πως το μόνο πεπρωμένο που δεν μπορούμε να αποφύγουμε μετά τη δημιουργία της Θρησκείας μας, είναι αυτό της αθανασίας και της Θέωσής μας. Συμπλήρωσε τον Χριστιανισμό όπως ακριβώς έπρεπε. Διότι ο Χριστός νίκησε τον θάνατο, αλλά η Θεά Αθηνά φρόντισε να μην επιστρέψει ποτέ ξανά (ο θάνατος)! Μεταφορικά επίσης να πούμε πως θάνατος είναι και η μοιρολατρεία, δηλαδή το να αποδέχεσαι πως δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτα απ' όσα έρχονται. Πρέπει πάντα να πιστεύεις ότι αξίζει προσπάθεια στη ζωή. Ασχέτως αν θεωρείς ότι είναι καλή σύμφωνα με τον Χριστιανισμό ή κακή σύμφωνα με τον Αθηναϊσμό.