Αυταπάτη είναι όταν για κάποιο λόγο κοροϊδεύουμε τον ίδιο μας τον εαυτό για την εικόνα μιας κατάστασης. Αυτό συνήθως συμβαίνει είτε επειδή μας έχουν μπερδέψει δίνοντάς μας παραπλανητικά δεδομένα, είτε επειδή εμείς δε θέλουμε να το ερευνήσουμε περισσότερο και βγάζουμε αδιάφορα λανθασμένο συμπέρασμα. Πηγαίνοντας στην αριστεία, να πούμε ότι αυτός είναι ο χαρακτηρισμός που δίνουμε στη δράση κάποιου ατόμου, όταν επιτυγχάνει να βγάλει εις πέρας τις υποχρεώσεις του, φτάνοντας τα όρια της τελειότητας. Και είναι μία λέξη που συνήθως χρησιμοποιείται στον εκπαιδευτικό τομέα. Βέβαια όσο ωραία και αν ακούγεται η αριστεία ως έννοια, η πραγματική της αξία είναι μία αυταπάτη. Διότι κατ' αρχάς ο καθένας θα μπορούσε να είναι άριστος, αν γεννιόταν σε ένα ιδανικό οικογενειακό περιβάλλον, εξωτερικευόταν σε ένα ιδανικό κοινωνικό περιβάλλον και φοιτούσε σε ένα ιδανικό σχολικό περιβάλλον! Και φυσικά αν είχε κάποιο ισχυρό κίνητρο για ευχάριστη και καλά αμειβόμενη μελλοντική εργασία. Όμως ας δούμε στη χώρα μας πως έχουν τα πράγματα. Ένας μέσος Έλληνας πολίτης λοιπόν, από μικρός καλείται να συμμετάσχει στα κοινά. Υποχρεωτικά. Κατά την παιδική κι όλας ηλικία, κάπου έξι ή εφτά ετών, ήδη ανταγωνίζεται σε ταξικό επίπεδο συνομήλικούς του, χάνοντας την περισσότερη μέρα του. Πράγμα που θυμίζει την παιδική εργασία σε υποανάπτυκτες χώρες. Βάζει στόχο και παλεύει για την αριστεία, που είναι επιλογή-κλειδί για το παρόν και το μέλλον του. Δυστυχώς όμως, η ελληνική οικογένεια και γενικότερα η ελληνική κοινωνία, είναι ένα άγονο έδαφος για κάτι τέτοιο. Στο σπίτι συνήθως θα αντιμετωπίσει ένα εμπόλεμο έδαφος μεταξύ των γονέων ή και των αδερφών του. Έξω θα βρει μια τοξική γειτονιά, που επίσης έχει μετατρέψει την οικία του σε δημόσιο μέρος, καθώς είναι γεμάτη διαρρήκτες. Σε κάθε βήμα του από το δωμάτιό του μέχρι και μέσα στην σχολική αίθουσα, θα αντιμετωπίσει ατελείωτες ορδές βαρβάρων, που θα τον ζημιώσουν όχι μόνο ψυχολογικά αλλά και σωματικά. Και κανένας λόγος για μελλοντική εργασία ως κίνητρο. Είμαστε υπερχρεωμένοι, ένα μωρό χρωστάει με το που γεννιέται και οι συνθήκες είναι εμπόλεμες και εκεί. Σίγουρα έτσι δεν επιτυγχάνεται αριστεία ούτε για τα άτομα που την επιδιώκουν και την αξίζουν πραγματικά. Αναγκαστικά και με βάση την καθαρή συνείδηση, συγκεντρώνονται στην αναγκαία επιβίωσή τους και όχι στην παρατεταμένη μελέτη των μαθημάτων τους. Αλλά θα μου πείτε υπάρχουν αριστούχοι, πώς γίνεται αυτό; Ε, είτε είναι τυχεροί, είτε... δεν είναι πραγματικά αριστούχοι. Δεν προκαλεί εντύπωση άλλωστε, που οι σημαιοφόροι είναι τα ίδια άτομα που αφήνουν τις σημαίες να τις παίρνει ο... "αέρας". Και κανείς δεν το ερευνά περισσότερο, λέμε όλα καλά και πάμε παρακάτω. Διότι συνήθως αριστούχος σημαίνει προδότης. Είναι κάποιο άτομο που συνεργάστηκε με τον κατακτητή, ώστε να έχει άπλετο χρόνο και συγκέντρωση. Όντας προστατευμένος και μακριά από τα κοινά προβλήματα, για να φτάσει μια κορυφή που δεν αξίζει.