Κάτι χάλασα στον κώδικα πάλι, περιμένετε να ρωτήσω το κοπάιλοτ για να το διορθώσω...

Σάββατο 19 Ιουλίου 2025

#165 Καλύτερα με αλυσίδες στο κρεβάτι

Ο τίτλος του συγκεκριμένου άρθρου είναι ιδιαίτερα έντονος και παραστατικός. Γι' αυτόν τον λόγο κάποιος ίσως να πει πως όταν μιλάω για αλυσόδεμα στο κρεβάτι, πιθανώς να μην κυριολεκτώ. Επίσης θα μπορούσα να εννοώ κάποια ακραία ερωτική σκηνή ή ψυχιατρική θεραπεία. Όμως μιλάω για εθελοντικό δέσιμο χωρίς συμμετοχή άλλων, αλλά ακόμα και σε αυτό υπάρχει ανατροπή. Γιατί δεν περιγράφω την τιμωρία ενός ανθρώπου, μη γελιέστε. Μιλώ για την τιμωρία μιας ολόκληρης κοινωνίας από ένα άτομο με την απομόνωσή του. Κάποιου υγιούς πνευματικά ανθρώπου που διαφορετικά θα μπορούσε να τους βοηθήσει. Διότι είναι προφανές πως οι άνθρωποι που είναι ελεύθεροι να κυκλοφορούν την σήμερον ημέρα, σχεδόν όλοι τους φέρουν κάποιας μορφής ψυχιατρική ασθένεια. Η σχιζοφρένεια είναι σίγουρη ας πούμε και αυτό το βλέπουμε όχι μόνο από την ανευθυνότητά τους, αλλά και από την πολυονόματη μονοθεϊστική αίρεση που πιστεύουν και αποκλείει τις γυναίκες από την ιεροσύνη. Μερικοί βέβαια έχουν και πιο προχωρημένες, βαριές μορφές ψυχοπάθειας και είναι άκρως επικίνδυνοι ακόμα και για απλή συνομιλία μαζί μας. Κανονικά θα έπρεπε να είναι αυτοί αλυσοδεμένοι στο κρεβάτι και όχι ένας λογικός και κατά τ' άλλα συμπονετικός άνθρωπος, που προσπαθεί να επιβιώσει και να ζήσει ανθρώπινα. Πλέον άμα φύγει κανείς από το κρεβάτι του και δεν είναι για κάποια ανάγκη ζωτικής σημασίας, τότε αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα. Γιατί κάποιοι βάρβαροι δεν πρόκειται να χάσουν δευτερόλεπτο από το να κάνουν επίθεση. Ζούμε σε μια κοινωνία άγριων τεράτων και όχι ανθρώπων. Η τωρινή κατάσταση θυμίζει κάποια παλιά αμερικανική ταινία όπου υπήρχαν ειδικά γυαλιά ώστε να ξεχωρίζεις τους "εξωγήινους". Όμως δεν χρειάζονται τέτοια γυαλιά καθώς θα ήταν άχρηστα, αφού είναι πάρα πολλοί και σχεδόν παντού. Χρειάζονται γυαλιά για να ξεχωρίζεις τους πραγματικούς ανθρώπους από τα κτήνη, που είναι πραγματικά ελάχιστοι. Η καλύτερη τιμωρία όπως είπα, είναι να μείνουμε στα κρεβάτια μας και απλά να περιμένουμε να αλληλοσπαραχθούν, για να μη γίνουμε εμείς η λεία τους. Το μυαλό μας είναι που τους κρατά στη ζωή, χωρίς αυτό θα εξαφανιστούν, όπως τα παράσιτα εξαφανίζονται όταν δεν υπάρχει πια τροφή γι αυτά.