Συχνά αναρωτιόμαστε αν "μας γελούν τα μάτια μας", δηλαδή αν μας δείχνουν κάτι διαφορετικό από αυτό που υπάρχει μπροστά μας. Για παράδειγμα όταν κάποιος βρίσκεται στην έρημο, ή σε έναν μακρύ δρόμο κατά την ημέρα και μέσα στο κατακαλόκαιρο, μπορεί να νομίζει πως βλέπει να σχηματίζεται μια όαση, μια λιμνούλα με νερό στο έδαφος. Αυτό ονομάζεται οφθαλμαπάτη, καθώς τα μάτια μας βλέπουν αυτό που έχουν ανάγκη να δούνε και όχι την διάθλαση του φωτός λόγω διαφορετικών θερμοκρασιών στα στρώματα του αέρα. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τα σωφρονιστικά ιδρύματα. Όταν τα βλέπουμε ως κτίσματα, νομίζουμε πως εκεί φυλακίζουμε εγκληματίες, ενώ πιθανότατα είναι αυτοί οι οποίοι μας φυλακίζουν στην πραγματικά παράδοξη και πολλές φορές εφιαλτική κοινωνία μας. Αυτό το λέω γιατί η σύγχρονη ζωή είναι τόσο πολυάσχολη, θορυβώδης και απατηλή, που ο μέσος άνθρωπος δεν καταλαβαίνει ότι περισσότερο είναι φυλακισμένος όταν είναι ελεύθερος, παρά όταν είναι μέσα σε ένα πραγματικό κελί. Οι άνθρωποι είναι τόσο αποξενωμένοι από το είδος τους, που κανείς δεν μπορεί να κοιτάξει τον άλλο στα μάτια πλέον, καθώς το χρήμα κινεί τα πάντα, οπότε κανείς λόγος για χάσιμο χρόνου! Όμως αυτό που παραλείπεται είναι το βασικότερο, γιατί αν δε μπορείς να καταλάβεις έναν άνθρωπο, δεν μπορείς να καταλάβεις και τον εαυτό σου. Και επίσης επειδή είμαστε πολύπλοκα όντα, χρειάζεται και γνώση για να πετύχει κάτι τέτοιο. Γι' αυτό αν ξαφνικά έβγαινε νόμος να φυλακισθούνε σχεδόν άπαντες, αλλά να μείνουν μαζί με μια ψηφιακή συσκευή με πρόσβαση στο διαδίκτυο και με έναν συνάνθρωπο της επιλογής τους κλειδωμένοι σε έναν μικρό εσωτερικό χώρο, τότε θα βλέπαμε εξαφάνιση της εγκληματικότητας, της κατάθλιψης, αλλά και πνευματική άνθιση! Μια νέα αναγέννηση. Ξαφνικά ο κόσμος δεν θα ήταν πια βάρβαρος και θα ένιωθε πολύ καλύτερα. Διότι σαν τις χελώνες καρέτα καρέτα, που όταν ζευγαρώνουν σε θαλάσσιες περιοχές, τα μικρά τους μπερδεύονται και χάνονται από τα φώτα της πόλης, έτσι και οι άνθρωποι είναι ανίκανοι να συγκεντρωθούνε και να ξεχωρίσουν το καλό από το κακό. Και το ότι βλάπτονται τους κάνει να αντιδρούνε σαν τα άγρια ζώα, που δεν ξέρουν τι συμβαίνει και απλά προσπαθούνε να αμυνθούνε με την βία για τη ζωή τους. Και έτσι σε τελική ανάλυση, τα κάγκελα των κελιών προστατεύουν τον κόσμο από τους φυλακισμένους, όσο και τους φυλακισμένους από τον κόσμο.