Ας ξεκινήσουμε με τον αδιαπραγμάτευτα αγαπημένο μου τρόπο, δηλαδή με το να αναλύσουμε τον τίτλο ετυμολογικά. Σήμερα λοιπόν είναι ο εξής: "Καμμία διαπραγμάτευση με αγρίους". Το "καμμία" βγαίνει από τα (ούτε) "καν" και "μία'. Και μου αρέσει πιο πολύ από το "καμία", γιατί πόση απλοποίηση πια, τίποτα δεν έμεινε! Η "διαπραγμάτευση" βγαίνει πρώτα από το "δια", που εννοεί κάτι που συμβαίνει μεταξύ δύο ή περισσότερων ατόμων. Δεύτερο συνθετικό έχει την "πραγμάτευση", δηλαδή την εξέταση ενός θέματος, προς συμφωνία στην προκειμένη περίπτωση. Τώρα το "άγριοι" κυριολεκτικά σημαίνει αυτοί που ζούνε σε αγρούς, δηλαδή σε σκληρά περιβάλλοντα, και πολλές φορές αποκτούνε αυτόματα πιο ζωική συμπεριφορά. Και πριν πάω στα παράπονα που θέλω να κάνω για να στείλω το κατάλληλο μήνυμα και να ξαλαφρώσω, να πω κάτι ρητορικό. Διαπραγματεύεται μόνο όποιος δε μπορεί να συμφωνήσει με τον εαυτό του. Διότι διαφορετικά η εντολή ανθρώπου, πραγματικά μεγάλου κύρους, είναι νόμος για όλους. Και δεν λέω ότι εγώ είμαι τόσο σημαντικός, απλά τα άτομα που ζητάνε διαπραγματεύσεις την σήμερον ήμερα είναι πραγματικά κατώτατης υπόληψης. Αντικειμενικά μιλώντας πάντα και κρίνοντας με βάση το αποτέλεσμα στον κόσμο γύρω μας. Είναι ξεκάθαρο ότι στην ανθρώπινη κοινωνία, τουλάχιστον όπως έχει σήμερα, αυτός που κυριαρχεί είναι ο αδύναμος νοητικά και ισχυρός σωματικά. Ο νόμος της ζούγκλας που λένε. Όλα βασίζονται στη βία και στην τρομοκρατία. Το ανθρώπινο είδος είναι βυθισμένο στην θνητότητά του ως τρόπο σκέψης και δεν μπορεί να δραπετεύσει από αυτήν. Βλέπει τα ζώα αυτού του πλανήτη να αλληλοκατασπαράζονται και έτσι να επιβιώνουν οπότε και τα μιμείται. Μάλιστα αποκαλεί τον λέοντα ηγέτη του ζωικού βασιλείου, δίνοντάς του το στέμμα, επειδή είναι προφανώς το είδος που έχει για πρότυπο. Φυσικά και ο άνθρωπος μπορεί να γίνει μεγαλύτερο τέρας από τα λιοντάρια και ίσως μια μέρα να γίνει αυτός ο βασιλιάς του ζωικού βασιλείου! Είναι ακριβώς σε αυτόν τον δρόμο! Οπότε είναι ξεκάθαρο, πως όταν αντιμετωπίζετε ανθρώπους που κατα κανόνα λειτουργούνε με αγριότητα, δηλαδή οι περισσότεροι, δεν μπορείτε να διαπραγματευτείτε τίποτα μαζί τους. Διότι δυστυχώς τέτοιες οντότητες δεν παίρνουν ούτε από λόγια ούτε από τίποτα. Όμως για να μη γίνουμε σαν κι αυτούς, πρέπει να δείξουμε υπομονή και καλή πίστη. Πάντα να κοιτάμε να γνωστοποιούμε αυτά που πρέπει σε όσους δεν καταλαβαίνουν. Δηλαδή πως έχουμε κάποια βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και ανάγκες τα οποία μας καταπατάνε. Και σε όσους φτάνουν σε ίδια απόγνωση με εμένα κάποιες στιγμές, ένα θα πω. Ζωή είναι, θα περάσει...