Πολλοί μιλάνε για τα ανθρώπινα δικαιώματα, λίγοι τα κατανοούνε και ακόμα λιγότεροι τα χαίρονται. Με λίγα λόγια, αυτά ξεκινάνε από το σημείο που ο άνθρωπος ως μονάδα νιώθει όμορφα και καταλήγουν στην συλλογική ευζωία. Έχοντας πει αυτά τα απλά πράγματα και κάνοντας μια αναζήτηση στο διαδίκτυο, βρίσκω να τα εξηγούν περιφραστικά και να τα έχουν χωρίσει σε κατηγορίες. Διαβάζω ότι όλοι έχουν ανθρώπινα δικαιώματα, ανεξαρτήτως της όποιας ταυτότητάς τους. Είτε είναι ημεδαποί είτε αλλοδαποί, είτε άνδρες είτε γυναίκες, είτε Αθηναϊστές είτε Χριστιανιστές! Δηλαδή δεν πρέπει να γίνονται καθόλου διακρίσεις. Πρέπει ο καθένας να μπορεί να ζει ελεύθερα, με υγεία, αλλά και να εκφράζει όσα αισθάνεται. Να είναι σε θέση να έχει ένα εισόδημα, να κοινωνικοποιείται και να μην δέχεται βασανιστήρια. Αυτό βέβαια σημαίνει πως θα πρέπει να σέβεται και τους υπόλοιπους ανθρώπους γύρω του, διότι διαφορετικά θα υπάρξουν κυρώσεις, όπως είναι λογικό. Περιορισμοί των δικών του δικαιωμάτων, για να μην περιορίζει αυθαιρέτως των αλλονών. Κι εκεί ξεκινάει η περιπλοκή των πραγμάτων, όταν τα συλλογικά δικαιώματα γίνονται ο λόγος για την καταπάτηση των ατομικών. Διότι οι πολλοί άνθρωποι όταν είναι ομαδοποιημένοι, χάνονται στην φλυαρία τους, στην αυταπάτη του μυαλού τους και αγνοούν τις λεπτομέρειες. Μπορούν να κακοποιούν ένα άνθρωπο και να πιστεύουν ότι αυτός τους κακοποιεί. Και γι' αυτό είπα από την αρχή ότι το σημαντικό είναι να μην ξεχνάμε τον πυρήνα της όλης φιλοσοφίας. Ένα άνθρωπος ως μονάδα πρέπει να νιώθει ευχάριστα που είναι ζωντανός και ο,τιδήποτε άλλο αποτελεί κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του. Οι ατελείωτοι νόμοι χάνουν την αξία τους και καταντάνε μισανθρωπικοί και αντισυνταγματικοί, όταν αυτός ο πυρήνας δεν προστατεύεται.